‘Ik ben blij dat iedereen vóór dit voorstel gaat stemmen,’ zegt Sascha Jacobs (FvD). Opgewekt klinkt hij er niet bij. ‘Dan kunnen wij met een gerust hart tegenstemmen.’ De uitkomst van dit debat in Heerlen staat inderdaad al vast. Maar de manier waarop die uitkomst tot stand komt, zegt misschien meer over de Heerlense politiek, dan over het besluit zelf.
De Mysteryburger in Heerlen: Dan maar dit
De Mysteryburger bezoekt de raadsvergadering in Heerlen, waar de uitkomst van het debat al vaststaat.
Bijna 280 duizend euro wil het college lenen aan de lokale jeugdzorguitvoerder. Voor ‘continuïteit van jeugdhulpverlening’, zo staat in de stukken. ‘Een vervelende maar noodzakelijke afweging,’ vindt Marleen Butink (Jongerenpartij Heerlen). ‘We vinden het van belang dat onze jongeren goede zorg blijven krijgen,’ zegt Marianne van Oosterhout (SP). ‘Jeugdzorg gaat iedereen aan het hart,’ besluit ook Theo de Groot (OPH). ‘Aangezien het hier om een bijzondere doelgroep gaat, kunnen we niet anders dan voor stemmen,’ zegt ook Hannie Heine (CDA). ‘Hoe denkt het college beter te kunnen sturen op risico’s in de toekomst?’ wil Butink nog wel weten.
Jacobs is, zoals gezegd, minder berustend. ‘Een organisatie maakt er gewoon een financiële puinzooi van,’ vindt hij. ‘Moeten we de organisatie dan maar failliet laten gaan?’ vraagt Henk Verreck (PvdA). ‘Laten we de jongeren dan maar creperen op straat?!’
Dat klinkt als een drogreden, maar Jacobs gaat er niet op in. ‘De fout zit in het systeem van aanbestedingen,’ vindt hij. De gemeente wordt daarna afhankelijk van een organisatie, ook als daar fouten worden gemaakt. Ook bij andere instellingen komt dat voor, vindt Jacobs. ‘Maar in de stukken staat dat er geen alternatief voor deze instelling is,’ merkt Roel Leers (Hart-Leers) op.
Dat lijkt Jacobs in het verkeerde keelgat te schieten. ‘Er zijn al jaren problemen!’ zegt hij. ‘Ik denk dat u de mensen in de jeugdzorg enorm tekortdoet,’ interrumpeert De Groot. Die doen goed werk. Ook dat is een drogreden. ‘Ik denk dat u niet goed geluisterd heeft,’ zegt Jacobs dan ook fel. Hij sprak over het financiele situatie, zegt hij, niet over de uitvoering. ‘Het gaat om mismanagement.’
‘Met dossiers als dit zie je dat we lang niet altijd over systemen praten, maar vooral over mensen,’ zegt wethouder Arlette Vrusch als het haar beurt is. ‘Over kinderen die vastlopen en ouders die het niet meer weten.’
Natuurlijk waar, maar ook een gevaarlijke redenering. De gevraagde beslissing van dit debat is immers niet óf jongeren zorg moeten krijgen, maar of deze organisatie op deze manier financieel overeind moet worden gehouden. Zodra die twee vragen door elkaar gaan lopen, ontstaat al snel de logica die in de Britse tv-serie Yes Minister de ‘drogreden van de politicus’ werd genoemd: er moet iets gebeuren; dit is iets; dus dit moet gebeuren.
Het probleem is de marktwerking, vindt ook de wethouder. Maar daar gaat het Rijk over. Om dat te veranderen lobbyt de gemeente — tot die tijd moet het maar zo. Tegelijk moet de instelling er wel voor zorgen dat het beter gaat. ‘Medewerkers die meer productie draaien, de administratieve lasten naar beneden.’
‘Gaat de kwaliteit van de zorg er door achteruit?’ wil Elian Géron (Partij voor de Dieren) nog weten. Alle trajecten worden gewoon doorgezet, verzekert de wethouder.
‘Dit is niet het eerste dossier waar we constant achter de feiten aanlopen,’ besluit Jacobs in de tweede termijn. ‘Zorg voor jongeren in de problemen is nu eenmaal belangrijk,’ vind hij. Maar moet dat bij een organisatie die technisch failliet is?
Met het raadsbesluit om deze instelling deze lening te verstrekken, is het antwoord daarop blijkbaar ‘ja’. Maar niet omdat de raad ervan overtuigd is dat dit de beste oplossing is. Maar omdat niemand zich de politieke consequentie kan veroorloven om ‘dit iets’ niet te doen.
Plaats als eerste een reactie
U moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.