Wat drijft burgemeesters? Die vraag stelde burgemeester Sacha Ausems van Waalwijk aan haar collega’s. Het leverde een kloek boek op, met verhalen van maar liefst 82 burgemeesters. Afgelopen week werd het op het VNG Jaarcongres in de Achterhoek uitgereikt aan minister Pieter Heerma van Binnenlandse Zaken.
Burgemeesters zijn net mensen
Burgemeester Sacha Ausems (Waalwijk) verzamelde persoonlijke verhalen van burgemeesters. Menselijkheid staat centraal in haar bundel.
De menselijkheid van het ambt, dat is wat Sacha Ausems betreft de rode draad in de door haar en trainer/coach Pierre Mellegers opgestelde bundel, In het hart van het ambt. ‘We zijn allemaal als bestuurders bezig met lange lijnen, onderhandelingen en grote onderwerpen’, legt Ausems uit in de marge van het VNG Jaarcongres. ‘Dat is hartstikke belangrijk, en dat moeten we ook allemaal doen, anders doen we ons werk in het lokaal bestuur niet goed. Maar de heart-to-heartgesprekken met inwoners blijven het meest bij, en maken je als bestuurder met meest effectief. Dit werk gaat echt over menselijkheid. Dat wilde ik graag laten zien.’
Indringende verhalen
Het leverde openhartige en indringende verhalen op. Zo vertelt burgemeester Ilona Jense-van Haarst van het Zeeuws-Vlaamse Hulst over de impact van het dodelijke ongelijk in Zeeuws-Vlaanderen, waar een automobilist inreed op een groep fietsende kinderen en docenten op schoolkamp. Daarbij kwamen drie twaalfjarige kinderen en één begeleider om het leven. ‘Ook als burgemeester word je tot in de kern van je ziel geraakt, ook al probeer je er zoveel mogelijk te zijn en je schouder aan te bieden en steun te geven’.
En burgemeester Susanne De Roy van Zuidewijn-Rive van Ouder-Amstel blikt terug op de dood van het zeventienjarige meisje Lisa, dat ’s nachts na het uitgaan werd vermoord. Lisa had dezelfde leeftijd als de dochter van de burgemeester. ‘Dit drama raakte ook diep in ons eigen gezinsleven en kwam daardoor niet alleen bestuurlijk dichtbij, maar eveneens persoonlijk.’
Soms eenzaam
Veel burgemeesters, blijkt uit het boek, hebben vergelijkbare situaties meegemaakt. Het maakt soms eenzaam, stelt burgemeester Dion Schneider. ‘Niet de eenzaamheid van isolement, maar die van verantwoordelijkheid’. Burgemeesters staan voor beslissingen die ze niet mógen delegeren, maar die niet eenvoudig te nemen zijn.
Dat ziet ook Ausems, zegt ze. Als burgemeester maak je dingen mee, en neem je besluiten, die alleen zij mogen maken. ‘Het is inderdaad een eenzaam beroep’, beaamt de Waalwijkse burgemeester. Steun ondervindt ze zelf wel van haar collegegenoten, die ze ‘een gek samenraapsel’ noemt. ‘Het zijn allemaal mensen met andere politieke idealen die een bestuur moeten vormen, maar elkaar niet hebben uitgekozen. Met hen probeer ik wel een band te smeren.’
Verdriet
Maar ze zijn géén burgemeester. De ambtsketen kan wat dat betreft soms zwaar wegen. Het betekent voor inwoners veel als de burgemeester langskomt in situaties van rouw en verdriet, ziet ze. ‘Het maakt me ook effectiever als burgemeester, om lokaal de goede dingen te doe. En ik krijg er veel energie uit.’
Toch zwaait Ausems zelf binnenkort af als burgemeester van Waalwijk. Haar privésituatie maakt het niet mogelijk om te voldoen aan het woonplaatsvereiste. Een tweede termijn zit er daarom niet in. Die balans tussen werk en privé heeft geen rol gespeeld bij de keuze om dit boek te maken, stelt de burgemeester. ‘Het was een menselijke keuze. En uiteindelijk gaat dit werk over mensen.’
Plaats als eerste een reactie
U moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.