De hulpmiddelendienstverlening wordt gemiddeld gezien als voldoende bestempeld door gebruikers. Ook sluit het hulpmiddel voor de meerderheid goed aan bij de dagelijkse hulpvraag. Dat blijkt uit de Monitor Hulpmiddelen die net naar de Tweede Kamer is gestuurd. ‘Het algemene beeld uit de monitor is voorzichtig positief’, schrijven de onderzoekers.
Wmo-hulpmiddelen toegankelijker: ‘Voorzichtig positief’
Het algemene beeld is positief, maar drie op de tien gebruikers geven nog een onvoldoende aan de hulpmiddelendienstverlening.
De toegang en levering van de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo)-hulpmiddelen moest verbeterd worden volgens het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS). Daarom richtte het ministerie een landelijk actieteam op. Per 1 juni 2020 is de Vereniging Nederlandse Gemeenten (VNG) gestart met het project Verbeteragenda Hulpmiddelen. Die agenda heeft tot doel ‘de dienstverlening van gemeenten én leveranciers m.b.t. hulpmiddelen meetbaar te verbeteren voor alle doelgroepen van cliënten en in het bijzonder voor de groep van cliënten die veel, vaak en complexe hulpmiddelen nodig heeft als gevolg van meervoudige beperkingen of een progressieve aandoening’. Deze opdracht sluit ook aan bij de werkagenda van het VN-verdrag Handicap 2025-2030 die recent naar de Kamer is gestuurd. Hoe staat dat er nu voor? Dat is onderzocht in deze Monitor Hulpmiddelen.
Voorzichtig positief
Gemiddeld genomen beoordelen gebruikers de hulmiddelendienstverlening met een voldoende. ‘Dat geldt voor de dienstverlening van gemeenten, voor de dienstverlening van leveranciers en voor reparaties’, staat in de monitor. De hulpmiddelen zelf worden ook door het merendeel positief beoordeeld: ‘Het hulpmiddel sluit volgens de meerderheid goed aan bij de hulpvraag en draagt bij aan het dagelijks functioneren’.
Verbetering nodig
Dat is mooi, maar er is ruimte voor verbetering. ‘Tegelijkertijd laten de resultaten zien dat gemiddelden slechts een beperkt deel van het verhaal vertellen. Achter deze gemiddelden gaat een grote variatie aan ervaringen schuil’, schrijven de onderzoekers.
De toegang tot de hulpmiddelendienstverlening is niet overal gelijk. Er zijn verschillen in gemeentelijk beleid en de uitvoering daarvan. Ook geven respondenten aan dat het kennisniveau verschilt per gemeente. Dit werkt ‘door in de beoordeling van aanvragen en de uiteindelijke verstrekking van hulpmiddelen’, stellen de onderzoekers. De verschillen zijn moeilijk uit te leggen voor de gebruikers. Dat resulteert in een verschil in cliëntervaring.
Onvoldoende
Ongeveer drie op de tien gebruikers geven een onvoldoende aan de dienstverlening van gemeenten of leveranciers. ‘Ook binnen afzonderlijke onderdelen van het proces, zoals communicatie, levertijden en reparaties, lopen ervaringen sterk uiteen’, schrijven de onderzoekers in de monitor.
Waar de respondenten het meest negatief over waren, als het gaat om de rol van gemeenten, is het op de hoogte houden van de voortgang van hun aanvraag. Slechts een derde geeft aan dat de medewerkers van de gemeente dat deden.
Wat kunnen gemeenten doen?
‘Blijf investeren in de naleving van het Landelijk normenkader hulpmiddelen en de ondertekening van het Convenant Maatwerk en het Convenant Meeverhuizen’, is de aanbeveling van de onderzoekers aan de VNG. ‘Agendeer de ondertekening van de doorontwikkelde convenanten op het niveau van samenwerkingsregio’s in plaats van individuele gemeenten.’
Daarnaast moet de VNG gemeenten attenderen op de landelijke afspraken over de verantwoordelijkheid die gemeenten dragen voor het vergoeden van kosten. Het gaat hierbij om de kosten van het opstellen van functionele adviezen door een medisch professional bij een Wmo-aanvraag én belang van naleving ervan.
De VNG kan volgens de onderzoekers een rol spelen in het ontwikkelen van een visie op sport en de vergoeding van sporthulpmiddelen. Het doel daarvan is het verkleinen van gemeentelijke verschillen op dit punt.
Plaats als eerste een reactie
U moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.