'In de clinch' is een rubriek waarin jurist/columnist Michel Knapen actuele zaken in het ambtenarenrecht belicht.
Werkgever maakte terugkeer onmogelijk
Een technisch medewerker zit ziek thuis, collega’s zien hem liever niet terugkeren.
Een technisch medewerker zit ziek thuis, collega’s zien hem liever niet terugkeren. De gemeente volgt dit gevoel en ontbindt de arbeidsovereenkomst. Waarom krijgt de ambtenaar toch een flinke ontslag vergoeding?
Huib Heytse* (1965) lijkt als technisch medewerker niet de meest makkelijke. Hij werkt sinds 2006 bij een Limburgse gemeente, in een team van zeven mensen. Daarbinnen ontstaan meningsverschillen over taken, rollen en het aansturen van teamleden.
Dit leidt tot spanningen, waarvoor een externe coach wordt ingeschakeld. Heytse doet maar kort mee aan die sessies: als gevolg van medische klachten buiten het werk om valt hij al snel uit. Er volgt een re-integratietraject, maar ook daarover ontstaat gedoe.
Verstoorde verhouding
Als Heytse een melding doet over diefstal van oud ijzer, kritiek heeft op zijn leidinggevende en naar de vertrouwenspersoon is gestapt, zet de gemeente de re-integratie ‘even on hold’. Het arbeidsconflict dreigt te ontsporen, de bedrijfsarts adviseert mediation. Dit komt niet van de grond, ook omdat de leidinggevende niet meedoet. Wel onderzoekt de gemeente het draagvlak onder de teamleden: vinden zij dat Heytse kan terugkeren? Zij noemen hem kleinerend, intimiderend, eigengereid en grofgebekt.
Zijn collega’s noemden hem intimiderend en grofgebekt
Met Heytse valt niet samen te werken, en als hij terugkeert zullen zij zich ziekmelden. De gemeente vraagt de kantonrechter de arbeidsovereenkomst te ontbinden, vanwege een verstoorde verhouding tussen Heytse enerzijds en zijn leidinggevenden en eamleden anderzijds. Heytse legt zich daarbij neer, maar accepteert niet dat dit alles alleen aan hem ligt. De kantonrechter ontbindt de arbeids overeenkomst.
Maar de rechter stelt ook dat de duurzame verstoring van de arbeidsverhouding in overwegende mate te wijten is aan de gemeente. Heytse zal ook wel een rol hebben gehad in deze kwestie, maar de gemeente maakt hem daarvoor de primair verantwoordelijke persoon. Door dit onbewezen standpunt breed uit te dragen onder de collega’s en te accepteren dat zij niet meer met Heytse willen spreken of samenwerken, werd het voor hem ondoenlijk om nog terug te keren. Dat handelen van de gemeente is ernstig verwijtbaar.
In de twintig jaar dat Heytse bij de gemeente werkte, vonden functioneringsgesprekken nooit plaats. Althans: er zijn geen verslagen van. Kennelijk ging Heytse nooit over de schreef en hij is er nooit op gewezen zijn gedrag bij te stellen. De spanningen binnen het team betrof alle mede werkers, niet Heytse alleen. Omdat hij uitviel wegens ziekte, kon hij maar kort deelnemen aan het coachingstraject. De gemeente stelt: de coaching werkte goed voor de collega’s, alleen Heytse was niet tot ander gedrag te bewegen. Maar daar klopt niets van: ook lang na de start van de coaching waren er nog steeds aanzienlijke spanningen binnen het team. En in al die tijd was Heytse wegens ziekte nauwelijks op de werkvloer.
Reële inspanning
Het is voor de kantonrechter onduidelijk waarom de re-integratie werd gestopt. Dit is immers een belangrijke verplichting van de werkgever. Van iedere werkgever, en zeker van een overheidswerkgever, mag een reële inspanning worden verwacht, stelt de kantonrechter. Dat de melding over het oud ijzer en de kritiek op de leidinggevende werden aangegrepen om het re-integratietraject te stoppen, acht de kantonrechter zeer kwalijk.
Als Heytse desondanks aangeeft dat hij wil komen werken, mogen de collega’s zich daarover uitspreken, waardoor zijn terugkeer onmogelijk is gemaakt. Door dit ernstig verwijtbare handelen van de gemeente heeft Heytse recht op een transitievergoeding (30.928 euro bruto) en ook op een billijke vergoeding (35.000 euro).
* De naam is gefingeerd.
ECLI:NL:RBLIM:2026:1975
Plaats als eerste een reactie
U moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.