De weerbarstige praktijk van samenwerken

Samenwerken wordt in het sociaal domein vaak gezien als een oplossing voor allerlei problemen. We willen innovatie en transformatie, integrale uitvoering, een sterkere oriëntatie op de cliënt, meer aandacht voor zelfredzaamheid, etc. Hiervoor is het nodig dat gemeente en zorgaanbieders beter samenwerken, zo wordt vaak gezegd en ook samenwerking tussen aanbieders in het sociaal domein onderling en tussen verschillende onderdelen van de gemeentelijke dienstverlening is nodig zodat een integrale aanpak ontstaat.

Regie

Om zo’n integrale aanpak daadwerkelijk van de grond te krijgen is regie nodig. Die regie is nodig op het niveau van de organisatie: hoe verdelen we de taken, welke dienst of aanbieder doet wat? En op het niveau van de uitvoering op cliëntniveau, eigenlijk met dezelfde vragen: hoe verdelen we de taken op basis van de gemaakte afspraken en wat betekenen die afspraken concreet als we afspraken moeten maken over wie-doet-wat op cliëntniveau? Wie maakt die afspraken, wie voert die regie? En houden we ons aan die afspraken?

Afspraken maken

Vaak blijkt het nog best goed mogelijk om abstracte afspraken te maken over de te volgen uitgangspunten en over de gezamenlijke doelen. Maar het blijkt keer op keer moeilijk om die afspraken te implementeren. Dat komt omdat abstracte afspraken nog weinig impact hebben op de eigen aanpak. Maar zo gauw het concreet wordt, is niet meer zo duidelijk welke aanpak leidend is. Kijken we bij een gezin eerst naar schulden of eerst naar werk? Hoe gaat het thuis? Zijn er problemen met de kinderen? Is de jeugdaanpak leidend? Of moeten we zorgen voor de versterking van het sociaal netwerk? Niemand is de baas, hoe komen we tot een aanpak?

In de cursus Regisseren zonder Macht aan de Vrije Universiteit Amsterdam, ontdek je hoe je in zo’n situatie effectief samenwerkt en maatschappelijke impact vergroot.