Lang niet iedereen heeft dezelfde associaties bij de term duurzaamheid. Dat weet Émilie Bevers maar al te goed. Als duurzaamheidscoördinator van stadsdeel Nieuw-West in de gemeente Amsterdam heeft ze het daarom zelden over CO2-reductie. Liever koppelt ze duurzaamheid aan iets wat veel inwoners dagelijks bezighoudt: rondkomen.
Jong en ambtenaar: 'Duurzaamheid en armoedebestrijding gaan wél samen'
Émilie Bevers (32) praat zelden over CO2. Ze koppelt duurzaamheid liever aan rondkomen: geld besparen en spullen lenen.
Zo hielp ze buurthuis De Gansjes aan een deelkoelkast. Het verzoek kwam van Frigo Amigo, de organisatie die met publiek toegankelijke koelkasten voedselverspilling tegengaat. ‘En als je denkt: ik zit een beetje krap in mijn geld,’ vertelt Bevers, ‘dan kun je daar gewoon anoniem eten uit pakken. Win-win.’ Bevers regelde een startbudget. ‘Frigo Amigo blijft zelf eigenaar van het concept. Dat is juist de meerwaarde van lokale initiatieven.’
Bibliotheek der dingen
Nog zo’n voorbeeld: samen met een collega zette Bevers een zogenoemde ‘bibliotheek der dingen’ op, waar buurtbewoners spullen kunnen lenen en dus niet hoeven te kopen. ‘Mensen besparen geld én het draagt bij aan een circulaire economie.’ Meestal stemt ze haar aanpak af op de inwoners die ze tegenkomt. ‘CO2-reductie is voor de meesten geen prioriteit. Als je moeilijk rondkomt, is geldbesparing of een comfortabeler huis veel interessanter. Ik begin ook weleens over vermindering van afval, wat zorgt voor een schonere openbare ruimte.’ Een vorm van realisme. ‘Ik besef dat duurzaamheid niet het enige belangrijke thema is. Het is het thema waar ik me mee bezighoud, maar het raakt aan vele andere thema’s.’
CO2-reductie is voor de meesten geen prioriteit
Eerder was ze beleidsadviseur bij de gemeente Hollands Kroon. Ook daar stond duurzaamheid niet altijd bovenaan de politieke agenda. Maar collega’s spraken graag met haar over een toekomstbestendige economie of agrarische sector. ‘Welke taal je kiest, bepaalt deels of mensen zich aangesproken voelen.’ Groot verschil: voor Hollands Kroon werkten zo’n vierhonderd mensen; voor Amsterdam meer dan twintigduizend. In de kleine gemeente was haar werk daardoor breder. ‘De ene dag was ik bezig met planten uitdelen, de andere dag zat ik een beleidsstuk te schrijven of met de wethouder te praten.’
De juiste mensen
Nu zit ze tussen de beleidsteams en het stadsdeel in. Stedelijk beleid introduceert ze bij de juiste mensen in Nieuw-West; signalen uit de wijk neemt ze mee naar kantoor. Toen de gemeente partijen koos die inwoners in energiearmoede gingen helpen hun huis te verduurzamen, beslisten de duurzaamheidscoördinatoren mee. Die partijen moesten namelijk ‘in de haarvaten van de samenleving’ zitten.
Makkelijk is die tussenpositie niet. ‘Officieel heb ik geen mandaat, dus mensen moeten mij vertrouwen en zin hebben om met mij samen te werken.’ Daarom staat ze met een kraampje op de markt en bezoekt ze allerlei inwoners- en netwerkbijeenkomsten. ‘Je moet op veel plekken je gezicht laten zien.’ Vertrouwen win je niet zomaar. ‘Heel veel is van de lange adem.’
Vorig jaar klopte ze aan bij het Nationaal Programma Samen Nieuw-West, dat zich richt op bestaanszekerheid in het stadsdeel. Duurzaamheid speelde daarin geen rol, maar Bevers wilde de kansen verkennen.** Dat leverde een samenwerking met de medewerker energiearmoede op, en een bijeenkomst die partijen rond duurzaamheid en armoedebestrijding samenbracht. ‘Als zoiets lukt, dan vind ik dat gewoon heel cool.’
Plaats als eerste een reactie
U moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.