Wat hebben Marjolein Moorman en Alexandria Ocasio-Cortez met elkaar gemeen? Allebei worden ze in de gaten gehouden als gedoodverfde ‘opvolger van’. Wat zeg je in zo’n situatie als je gevraagd wordt naar je ambities? Wil je partijleider worden, of president van de Verenigde Staten? Laat het maar aan politici over om creatieve antwoorden te bedenken om vooral niet simpelweg ‘ja’ of ‘nee’ te zeggen. Ook Marjolein Moorman weet er op AOC-eske wijze wel raad mee.
AOC in de polder?
Vrouwen koppelen hun ambitie vaker aan maatschappelijke impact dan aan een specifieke functie.
In een recent interview in NRC werd Marjolein Moorman gevraagd naar haar toekomst in Den Haag. We willen allemaal weten of zij politiek leider van PRO zou willen worden. Ambieert ze de plek van Jesse Klaver? Haar antwoord: ‘Ambitie is gericht op het bereiken van mijn idealen. Niet op een bepaalde plek.’ Prima oplossing. Zeg je openlijk dat je andermans plek ambieert, dan ben je al snel een carrièrepoliticus, of erger, niet te vertrouwen, slecht voor de eenheid. Maar zeg je nee, dan ontbreekt het je kennelijk aan ambitie.
Het antwoord van Moorman deed wel heel veel denken aan de Amerikaanse politica Alexandria Ocasio-Cortez. Ook zij krijgt regelmatig de vraag of ze een gooi gaat doen naar het presidentschap van de Verenigde Staten. Recent was haar reactie: ‘They assume that my ambition is positional. They assume that my ambition is a title, or a seat. My ambition is way bigger than that. My ambition is to change this country.’
AOC maakt de cirkel nog even rond door haar belangrijkste stokpaardjes vervolgens op te sommen: ‘Presidents come and go (…) but single parent healthcare is forever. A living wage is forever. Workers’ right are forever. Women’s rights are forever.’
De vraag ‘wil je partijleider/president worden?’ lijkt een vraag over ambitie, maar is eigenlijk een vraag over carrière
Ik vermoed dat ook Moorman deze reactie van AOC heeft gehoord, de video ging viraal. Zij verkeren wellicht in hetzelfde schuitje, de tijd zal het leren. Beter voor nu de kaarten tegen de borst te houden. En in het vinden van een creatieve oplossing om vooral geen ‘ja’ of ‘nee’ te antwoorden, maken ze er nog een mooie spin van ook. In plaats van welke stoel wil ik bezetten naar wat wil ik bereiken?
Een goede spin is gestoeld op de waarheid. En er is wel reden om aan te nemen dat dit antwoord juist voor vrouwen in de politiek goed werkt en geloofwaardig kan overkomen. In algemene zin weten we dat vrouwen vaker aangeven dat zij politiek actief worden omdat zij iets willen veranderen in hun gemeenschap of samenleving. Mannen zien het verkrijgen van een politiek ambt vaker als een doel op zichzelf. Dat betekent niet dat vrouwen minder ambitieus zijn of dat er onder mannen alleen maar carrièrepolitici zijn. Maar vrouwen koppelen hun ambitie vaker aan maatschappelijke impact dan aan een specifieke functie.
De vraag ‘wil je partijleider/president worden?’ lijkt een vraag over ambitie, maar is eigenlijk een vraag over carrière. Ze zijn niet hetzelfde, maar wel onlosmakelijk met elkaar verbonden. Reken maar dat president van de Verenigde Staten zijn helpt om die single parent healthcare dichterbij te brengen. Ook Moorman zegt: ‘Ik ben niet vies van macht. Die hebben we nodig om onze idealen te verwezenlijken.’ Ik ben heel benieuwd waar deze twee vrouwen in de politiek zich over twee, drie jaar bevinden.
Plaats als eerste een reactie
U moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.