Laten zien dat het beter kan

Twaalf jaar lang was Steven Kraaijeveld wethouder in Eersel, bij Eindhoven. Gedreven door een vaste overtuiging: in een gemeente kun je lokaal echt iets betekenen voor mensen. In september vorig jaar stapte hij op na een motie van wantrouwen. Steven vertelt over wat hem al veertig jaar drijft, wat hij leerde van een gebarsten coalitie en hoe hij direct doorging. 

Op vakantie in Frankrijk hing hij als kind aan de lippen van zijn oom, jarenlang wethouder in Leusden. Die had altijd de mooiste verhalen. Ook zijn moeder was politiek actief; zo rol je er bijna vanzelf in. Als eindredacteur van de schoolkrant en bestuurslid van de studentenhuisvesting ontwikkelde hij zich tot iemand die opkwam voor mensen die niet wisten hoe ze hun weg moesten vinden. Die behoefte om achter mensen te staan is hij nooit kwijtgeraakt. 

Vanaf 1999 was Kraaijeveld raadslid in Eersel, naast zijn werk als management consultant. In 2010 zette hij de stap naar het wethouderschap. Zijn naam heeft ooit op een Tweede Kamerlijst gestaan, maar Den Haag was niet zijn toekomst. “Het spel daar verhardde steeds meer. Dat past niet bij mij.” Lokaal kon hij beleid vertalen naar de praktijk, het effect zien van wat het deed, bijsturen als het moest. 

Zijn portefeuille groeide intussen in de breedte: eerst financiën en economie, later ruimtelijke ordening, volkshuisvesting, milieu en verkeer. Met oog voor detail, want als ‘onhebbelijke eigenschap’ noemt hij: “Ik lees alles. Ieder stuk, iedere notitie.” 

Een principieel verschil 

De Brainport schaalsprong vroeg van Eersel een grote uitbreidingsstap: 5.500 woningen voor 2040, dicht bij ASML en de nieuwe hightech campus. Kraaijeveld stond achter die lijn, vanuit een nuchter pragmatisme. Die groei komt er toch. Je kunt er wel tegen zijn, maar het is voor Eersel beter om het als een kans te zien. 

De coalitie dacht er anders over. Partijen trokken een streep en het overleg stagneerde. “Wij hebben zeker anderhalf jaar niet gesproken met driekwart van de coalitie. Wie niet in gesprek blijft gaat zelf voor de ander invullen, en dan drijf je uit elkaar.” In september vorig jaar volgde een motie van wantrouwen. De breuk voelde weliswaar wrang, maar hij was er op zijn eigen manier al klaar voor. 

Gedrevenheid als kompas 

Hij had zich al aangemeld voor een AI-masterclass bij de Bestuursacademie. Via Transitium Groep liep zijn APPA-traject, om scherp te krijgen welke kant het op moest. Hij nam de ruimte om bij te komen, maar wilde ook in beweging blijven. In januari volgden uitnodigingen van maar liefst drie gemeenten. Hij koos uiteindelijk voor Nuenen. Omdat het er mooi is, omdat hij er al connecties had, omdat er een klik was. 

Want zijn gedrevenheid is hij nooit kwijtgeraakt. “Ik heb nog altijd iets in me waardoor ik wil laten zien dat het beter kan.” Die houding bepaalt ook hoe hij aankijkt tegen ongemakkelijke gesprekken. Communicatie is voor hem geen zachte vaardigheid, maar een bestuurlijk fundament. In gesprek blijven, ook als standpunten botsen. Veel mensen gaan dat liever uit de weg. Hij zoekt het juist op: “Gewoon iemand aanspreken en beginnen te praten. Dan merk je al snel dat je allebei maar mensen bent.” 

In Nuenen is hij inmiddels als wethouder uit de startblokken. De les van Eersel zit vers in het geheugen. Direct bij aanvang stuurde hij op afspraken over regulier overleg met elkaar én met de oppositie. Een andere eerste beslissing: iedereen die een afspraak wil, krijgt die ook. Bewoner, ontwikkelaar of raadslid. 

Drie adviezen van Steven

• Denk na over de tijd na het wethouderschap vóórdat het zover is. Tijdige oriëntatie geeft je regie en voorkomt paniek op het verkeerde moment. 
• Houd het gesprek gaande, ook als het ongemakkelijk wordt. Niet praten leidt tot langzaam uit elkaar drijven. 
• Richt je op de zaken waar je invloed hebt. Loslaten waar je geen invloed hebt is geen zwakte. Dat is zelfkennis.