Frank Rijkaart, de eerste en enige BBB-burgemeester

Frank Rijkaart was gedeputeerde en minister en is nu waarnemend burgemeester van Teylingen. Allemaal in een jaar tijd. Als gedeputeerde kon hij nog ‘buitenspelen’, als minister kwam hij de Haagse bubbel niet uit. In Teylingen is weer ruimte voor de tandemrace.

Nooit weggebonjourd

Frank Rijkaart (48) had graag wethouder willen worden in Bodegraven-Reeuwijk, maar hij werd het niet. Hij had niet de wens om gedeputeerde te worden, maar dat werd-ie wel – in Zuid-Holland. Minister? Nooit op z’n verlanglijstje gestaan, maar hij werd het pardoes: van Binnenlandse Zaken. En nu is hij waarnemend burgemeester van Teylingen. Stond ook niet op z’n wensenlijstje. ‘Allemaal in een jaar tijd: gedeputeerde, minister en burgemeester. Zonder dat ik ergens ben weggebonjourd’, lacht Rijkaart in het stadskantoor in Sassenheim.

Oud-politieman Frank Rijkaart is sinds 1 september waarnemend burgemeester van Teylingen in de Bollenstreek (Voorhout, Sassenheim en Warmond – 39.000 inwoners). En ook nu weer druk, druk, druk. ‘Maar wel anders. Gedeputeerde in Zuid-Holland is een politieke topfunctie. Je wordt in het buitenland als minister ontvangen’, zegt Rijkaart. ‘Ze denken er misschien anders over in Noord-Brabant, maar Zuid-Holland is de grootste provincie van Nederland. Het heeft de drukste haven van Europa, en 22 procent van het Nederlandse inkomen komt ervandaan. Je ziet pas wat op provinciaal niveau gebeurt als je erin zit. Iedere gedeputeerde is druk, maar je wordt wel perfect ondersteund. Dat maakt de belasting dragelijk. De minister is ook druk – vooral op de Haagse postzegel. Alles wordt nog beter voor je geregeld, met vreselijk veel mensen om je heen. En toch leid je een eenzaam bestaan.’

Liever het rauwe verhaal

Bij de provincie ging Rijkaart als gedeputeerde voor landbouw en visserij op donderdag en vrijdag de straat op. ‘Bestuurlijk overleg had ik wel ergens in de provincie. “Ik ga op pad”, zei ik dan. Daar werden ze heel zenuwachtig van in het provinciehuis. Vooral als ik eraan toevoegde: “En ik zeg niet waar ik naartoe ga.” Dan was ik op zaterdag onaangekondigd ergens in de provincie, juist omdat ik niet in een positie geplaatst wilde worden waarbij ik op het provinciehuis met alle egards werd behandeld en het keurige verhaal te horen kreeg. Ik hoor liever het rauwe verhaal.

Ik wilde een keer naar een bijeenkomst van tweehonderd boze boeren. Dat vonden ze op het provinciehuis linke soep. Ik ben ernaartoe gegaan, de beveiliging was al binnen. De boer die de bijeenkomst had georganiseerd, stond bij de deur. Ik kende hem, dat scheelde. Hij zei: “We hebben je beveiligers alvast een bakkie koffie gegeven. Ze waren incognito, maar we hadden wel door dat ze bij jou hoorden.” Waren de boeren boos? Nou en of, misschien ook op mij, maar ik was er wel.’

Messen van damascusstaal

Rijkaart bestierde tussen 2023 en 2025 de post landbouw en visserij in Zuid-Holland namens de BoerBurgerBeweging (BBB). Een ‘bondgenoot’, maar nog steeds met een vervelende boodschap voor de boeren. Voor hetzelfde geld hadden ze hem een verrader gevonden. Rijkaart: ‘Ik was veel op boerenbijeenkomsten en ik werd er niet uitgescholden.’ Komt misschien ook omdat hij een atypische bestuurder is: een behoorlijke kleerkast met een Bodugravuhse tongval. Zo’n handdruk van een bestuurder krijg je ook niet iedere dag. Rijkaart verklaart: ‘Ik heb een smederij aan huis. Dus ik werk met hamers, aambeelden, vuur, heet staal, dat soort dingen. Ik maak messen van damascusstaal. Ze komen onder je handen tot wasdom. Zo werkt het niet in de politiek. Je bent als gedeputeerde of minister niet de maker van iets; je maakt samen beleid en je opvolger krijgt er de credits voor. Als bestuurder moet je eerder genoegen nemen met een geweldig mooi debat.’

Waardevol genoeg

Natuurlijk, de Hoefnix* van Zuid-Holland was en is van de BBB, maar je hoeft als bestuurder geen bondgenoot van de boeren te zijn om begrip te hebben voor hun lot, vindt Rijkaart. ‘Er is landelijk beleid en je hebt een provinciaal coalitieakkoord, maar je doet het als bestuurder niet voor de regels maar voor de mensen. Dat heeft toch niets met politieke kleur te maken? Als een boerenbedrijf naar de knoppen gaat vanwege de stikstofellende, dan heb je het wel over een boerengezin. Ze boeren misschien al generaties lang op die plek. Je hoeft geen BBB’er te zijn om als bestuurder die tragedie te zien. Dat geldt voor mij als neutrale burgemeester nu ook in Teylingen. Ik ga niet over het buitengebied, maar ik kan toch naar een agrariër luisteren of op weg helpen? Dat geldt voor de volle breedte van de samenleving die zich bij me meldt.

Onlangs at ik bij een Italiaan, hier in Sassenheim. De eigenaar kende me niet, maar begroette me allervriendelijkst. Hij zei: “Ze hebben de straat opengebroken voor de waterleiding en alle tegels liggen scheef. Mijn gasten struikelen erover.” Hij had zelf een deel opnieuw bestraat. Dat heb ik doorgegeven aan de wethouder, die het heeft gemeld aan de buitendienst. Het landsbelang is er niet mee gered, maar voor die restauranthouder was het superbelangrijk. Was ik politiek bezig? Helemaal niet, maar het is waardevol genoeg.’

* De smid in het kleine Gallische dorpje van Asterix & Obelix dat we zo goed kennen.

Lees het volledige interview met Frank Rijkaart in BB19 van deze week (inlog)