De Mystery Burger in Zuid-Holland: de boot gemist

‘Wij zijn zeer blij met het Statenvoorstel,’ zegt Niels Oosterom (BBB). Het college van de provincie Zuid-Holland heeft een oplossing gevonden voor de veerdienst van Maasluis naar Rozenburg. Sinds de opening van de Blankenburgtunnel, een paar kilometer verderop, verloor de pont bijna 90 procent van alle passagiers.
De tunnel is niet voor iedereen een uitkomst. Een klein elektrisch autoveer moet daarin voorzien. Oosterom maakt zich nog wel zorgen over de vorm. In het voorstel staat dat de provincie het veer koopt en voor de exploitatie verhuurt aan een particulier. ‘We lopen het risico ermee uit te komen op een suboptimaal aanbestedingsresultaat,’ vindt ook Lars Klappe (PvdA-GroenLinks). Met een amendement zou hij eerst onderzoek willen laten doen.

Benjamin Boersma (SP) vraagt zich af of de doelstellingen van de provincie al hard genoeg zijn. ‘Aanbestedingen worden gegund op afstand tussen de stoelen en zero-emissie, maar we hebben genoeg voorbeelden waarin toch diesel wordt gebruikt,’ zegt hij. Zo zijn er meer wensen. ‘Het kleine veer is ons te groot,’ vindt Robbert-Jan Vonk (PvdD). Met een amendement stelt hij het kleinst mogelijke autoveer voor. ‘Kan de gedeputeerde toezeggen dat in het programma van eisen wordt opgenomen dat het schip ook kan varen bij windkracht hoger dan 7?’ vraagt Luuk Wilson (JA21). Hij heeft er ook een amendement voor ingediend. ‘We hebben afgesproken dat het opstellen van het programma van eisen een collegebevoegdheid is,’ zegt Michel Rogier (CDA). Hij wil wel weten wanneer de Staten daarvoor inbreng kunnen leveren.

Er is genoeg onderzoek gedaan naar de mogelijkheden voor exploitatie, vindt gedeputeerde Frederik Zevenbergen, en dit bleek de beste oplossing. ‘Nieuw onderzoek zal niets opleveren,’ zegt hij. Hij wil wel toezeggen de Staten het programma van eisen te laten inzien.

‘Hebben we dan nog de keuze?’ interrumpeert Steven Datema (ChristenUnie). Het is een collegebevoegdheid, legt Zevenbergen uit. ‘Maar het praktische antwoord is dat het erg onverstandig is als het college de wens van de Staten negeert.’

Echt een toezegging dat de Staten invloed hebben, is het niet. Hooguit een hint. Nergens staat in de planning wanneer de Staten deze invloed uitoefenen, erover debatteren en een formeel en afgewogen besluit nemen. Hoe garandeer je dan dat de wens van de Staten ook daadwerkelijk de wens van de meerderheid is? Laat staan dat verschillende opties en de consequenties daarvan tegen elkaar zijn afgewogen?

‘Hoor ik hier de gedeputeerde toezeggen dat er invulling is gegeven aan de motie van de SP?’ vraagt Boersma. ‘Zo zou je dat kunnen zien,’ vindt Zevenbergen. ‘Ik had nog wat vragen gesteld over de input voor het programma van eisen,’ herhaalt Rogier. ‘Kijk,’ antwoordt Zevenbergen, ‘u geeft ons de kaders mee.’ Als het programma van eisen er dan ligt, is het ondoenlijk dat weer te herzien. De Staten krijgen het … ‘ter kennisname’. ‘Is dit dan het moment waarop wij de kaders meegeven?’ vraagt Rogier, ‘of komt die ronde nog?’ Die vraag lijkt inmiddels retorisch. ‘Nee, dat doet u nu,’ zegt Zevenbergen.

‘Zou het een idee zijn om van de nadere uitwerking een Statenvoorstel te maken?’ suggereert Klappe nog, maar ook dat ziet de gedeputeerde niet zitten. Uiteindelijk worden alle wijzigingsvoorstellen ingetrokken; het Statenvoorstel wordt ongewijzigd aangenomen. De bevoegdheid voor het opstellen van het programma van eisen blijft bij het college.

Al bestaat die bevoegdheid omdat de Staten daar zelf voor hebben gekozen. Ze hadden ervoor kunnen kiezen om hun inbreng voor dat programma van eisen eerder mee te geven. Kaderstellen doe je immers voordat je een opdracht geeft. En dat de Staten zich pas nu presenteren als beste stuurlui aan wal, komt toch echt doordat zij zelf niet op tijd aan boord zijn gegaan.