Wetsvoorstel: Meer zekerheid voor flexwerkers

Op dinsdag 21 april jl. stemde de Tweede Kamer over het Wetsvoorstel Meer zekerheid flexwerkers en zijn verschillende amendementen aangenomen. Met dit wetsvoorstel worden de mogelijkheden om flexibele arbeid in te zetten beperkt. Dit heeft gevolgen voor werknemers en werkgevers die werken met tijdelijke contracten, oproepcontracten en uitzendcontracten. Wat gaat er precies veranderen?

Afschaffing van oproepcontracten

Oproepcontracten, waaronder nulurencontracten, worden afgeschaft. In plaats daarvan wordt het bandbreedtecontract geïntroduceerd. Dat betekent dat altijd een minimale arbeidsomvang groter dan nul uren moet worden overeengekomen. De maximale arbeidsomvang mag niet groter zijn dan 130 procent van het minimum. De arbeidsomvang kan per week, per maand of per kwartaal worden overeengekomen. De loondoorbetalingsverplichting mag niet meer worden uitgesloten, zodat werknemers voor de minimumuren altijd moeten worden uitbetaald. Ook gelden aanvullende eisen voor wat betreft de roosterzekerheid.

Op het bovenstaande is een uitzondering gemaakt voor jongeren, scholieren en studenten met een bijbaan. Met deze groep mag nog wel een oproepcontract worden gesloten, mits niet meer dan 16 uur per week wordt gewerkt. Ook voor AOW-gerechtigden geldt een uitzondering, zodat zij nog wel op oproepbasis kunnen werken.

Ondanks herhaaldelijk verzoek heeft de wetgever geen uitzondering gemaakt voor bepaalde sectoren of beroepen. Dat betekent dat in veel situaties waarin nu wordt gewerkt op oproepbasis, dit na inwerkingtreding van het wetsvoorstel niet meer mogelijk zal zijn. Dit geldt bijvoorbeeld ook voor Buitengewoon Ambtenaren van de Burgerlijke Stand (BABS’en), die nu in veel gevallen werkzaam zijn op basis van een nulurencontract.

Strengere regels voor tijdelijke contracten

Werknemers hebben nu na drie jaar of na drie tijdelijke contracten recht op een contract voor onbepaalde tijd. Na een onderbreking van minimaal zes maanden begint een nieuwe keten van tijdelijke contracten. Om draaideurconstructies tegen te gaan wordt de onderbrekingstermijn tussen tijdelijke contracten verlengd. Werknemers krijgen daarmee eerder aanspraak op een contract voor onbepaalde tijd. De wetgever heeft de onderbrekingstermijn in eerste instantie willen verlengen naar 60 maanden. Per amendement is dit gewijzigd naar 36 maanden. Dit betekent dat na een onderbreking van 36 maanden een nieuwe keten van tijdelijke contracten kan worden gesloten.

Aanpassing regels voor uitzendkrachten

Uitzendkrachten krijgen recht op ten minste gelijkwaardige arbeidsvoorwaarden als reguliere werknemers bij de inlener. Daarnaast krijgen uitzendkrachten eerder recht op een vast contract bij het uitzendbureau. Fase A wordt wettelijk vastgesteld op 52 gewerkte weken en Fase B is gelijk aan twee jaar. Dat betekent dat een uitzendkracht na drie jaar recht heeft op een vast contract. Verder is bij amendement geregeld dat het uitzendbeding niet kan worden ingeroepen tijdens arbeidsongeschiktheid van de uitzendkracht.

Voor werknemers van sociaal ontwikkelbedrijven wordt een uitzondering gemaakt als het gaat om het recht op gelijkwaardige arbeidsvoorwaarden. Hiermee kunnen sociaal ontwikkelbedrijven medewerkers met een arbeidsbeperking blijven belonen op basis van afspraken uit hun eigen cao.

Beoogde inwerkingtreding

Op 12 mei heeft de Tweede Kamer gestemd over dit wetsvoorstel. Daarna moet het wetsvoorstel nog worden behandeld door de Eerste Kamer. Naar verwachting treedt het onderdeel gelijkwaardige arbeidsvoorwaarden voor uitzendkrachten in per 1 januari 2027. Voor de overige onderdelen geldt dat de beoogde inwerkingtredingsdatum 1 januari 2028 is.

Kortom, voor werkgevers met flexibele arbeidskrachten geldt dat zij naar verwachting te maken krijgen met wetswijzigingen. Het is belangrijk hierop voorbereid te zijn en waar mogelijk de nodige maatregelen te nemen.