Wit privilege is zo vanzelfsprekend dat niemand het ziet

Racisme is er volop. Een kleurtje in een dure BMW of een zwart pubertje op een fatbike wordt door oom agent al gauw aan de kant gezet. Uitbundiger racisme kennen Oudenbosch, Enschedé, Uden, Best, Loosdrecht, Den Bosch, Bussum, Uithoorn, Steenbergen, Schiedam, Apeldoorn, Bleskensgraaf, Lisse, Barendrecht of Dokkum. Van sociale kletskamers tot de Tweede Kamer worden eindeloos de oorzaken ervan uit de kast gehaald. Zo blijft een ongemakkelijk antwoord hoe diep racisme zit buiten beeld.

Volgens Robin Diangelo in haar boek ‘White Fragility’ is witheid zo vanzelfsprekend dat witte mensen hun eigen ras nooit als probleem zien. Waarom zouden ze ook. Van jong af aan kennen veel mensen bijvoorbeeld Suske en Wiske, Kuifje en Asterix en natuurlijk Sinterklaas waar de zwarte knecht buigt voor de witte baas. Nog maar even geleden reden de vertegenwoordigers van de bij uitstek witte machtsorde nog rond in een koets met slavenplaatjes.

Zo is een ‘bovengesteld’-gevoel ontwikkeld. De protesten door mensen met kleur tast dit aan. ‘Kickout Zwarte Piet’ voelt als onterecht lef van een andere cultuur dat een witte traditie aanvalt. Door gebrek aan wit raciaal bewustzijn zit niemand te wachten op feestverstoorders die een heilige traditie schofferen. Laat staan excuses moeten maken over slavernij. Dit wordt afgedaan als slachtoffergezeur. Racistische opmerkingen op het werk of bij een familiefeestjes door een collega of door een familielid wordt hartelijk om gelachen. En als er al iemand over valt wordt deze afgeserveerd als moralistisch of politiek correct. Het kan ook niet anders dat dit vaak als vanzelfsprekend en rechtvaardig wordt ervaren. Het onbewuste superioriteitsgevoel zit zo diep dat vrijwel ieder wit lid van onze samenleving zich het recht geeft om de lakens uit te delen. Onbedoeld wordt ermee het beeld opgeroepen dat minderheden het probleem zijn.

Intussen heeft het CBS becijfert dat de oorspronkelijke bevolking krimpt zodat alle kleuren van de regenboog de toekomstige bevolkingsgroei gaat bepalen. Zo rukt een groeiende groep met eigen culturele en religieuze normen op. Dit wordt voelbaar want de wereld draait nu eenmaal om waarden, macht en belangen. Tegelijk rept het Sociaal en Cultureel Planbureau al jaren over een sluipende verschuiving richting conservatisme. De sociologie kent het als ‘druppeleffect’ waarbij beetje bij beetje individuele vrijheid wordt verdrongen. Tolerantie maakt plaats voor vertrutting en benepenheid. Dit wordt door velen graag aan de islam gebonden. Voor het gemak wordt voorbij gegaan aan de witte overtuigingen die net zo hard hun religieuze taboes en dwang van zich af proberen te bidden.

Ongemakkelijke vragen doemen op. Gebrek aan wit raciaal bewustzijn begint met kritiek op een ‘onschuldig’ Sinterklaasfeest en loopt uit op meedogenloze protesten tegen AZC’s tot krankzinnige Nazistische kreten op het Malieveld. Hoe en door wie dit gif door de westerse wereld wordt verspreid heb ik beschreven in mijn column 'Democratie op de rand van de afgrond?'. Wegkijken is geen optie. Racisme is een feit en migratie blijft. Niet dat morgen de sharia wordt ingevoerd maar zonder ingrijpen zal de veranderende bevolkingskleur steeds meer culturele spanningen opleveren.

Bewustmakende overheidsprogramma’s hebben zin, maar schieten te kort. Het is tijd dat zij die ertoe doen echt werk gaan maken van het VN-verdrag van 1965 dat alle vormen van racisme verbiedt. In het belang van de democratie moeten overheden stoppen met relativeren en harde rechtstatelijke grenzen trekken langs de lijn waar ieders gedrag, ongeacht afkomst, anderen schaadt. En tegelijk inzetten op wat iedereen bindt, namelijk veiligheid en respect. Dit is de lakmoes voor de toekomst.