Na een misgelopen promotie meldt een Amsterdamse ambtenaar zich ziek. De gemeente vindt dat zij onvoldoende meewerkt aan haar re-integratie. Oordeelt de kantonrechter hetzelfde?
Re-integratie ambtenaar is harde verplichting
'In de clinch' is een rubriek waarin jurist/columnist Michel Knapen actuele zaken in het ambtenarenrecht belicht.
Hoe een misgelopen promotie kan leiden tot einde dienstverband – dat is het verhaal van Lieke Sloten* (1981). Zij werkt sinds 2016 bij de gemeente Amsterdam als medior erfpachtbeheerder. Een seniorfunctie was vacant maar het zint haar totaal niet hoe die is ingevuld – zelf had ze daarop niet gesolliciteerd.
Na wat gedoe hierover meldt ze zich ziek, de bedrijfsarts adviseert partijen om regelmatig contact met elkaar te onderhouden, ook om samen te zoeken naar oplossingen voor het verzuim. Mediation kan zo’n oplossing zijn, maar Sloten heeft er geen trek in.
Later blijkt het pijnpunt: Sloten had, vindt zij, moeten worden benaderd voor de vacante functie van senior erfpachtbeheerder in plaats van daarop te moeten solliciteren. Maar zo werkt het niet, reageert haar leidinggevende, die blijft aandringen op mediation. Als Sloten zich blijft verzetten, komt de loonstop op tafel. Meerdere partijen zijn er inmiddels bij betrokken: een casemanager, een facilitator van een extern bureau, haar directeur, de gemeentesecretaris, haar naaste leidinggevende en de bedrijfsarts. Gesprek na gesprek, voorstel na voorstel – alles wijst Sloten af. Dan verzoekt de gemeente de kantonrechter de arbeidsovereenkomst met haar te ontbinden omdat zij zonder deugdelijke grond en ondanks talloze verzoeken en aanmaningen niet voldoet aan haar re-integratieverplichtingen.
Ze had een second opinion kunnen aanvragen
De hoofdregel luidt: werkgever én arbeidsongeschikte werknemer moeten ieder hun best doen om de re-integratie te laten slagen. De werknemer moet redelijke voorschriften van de werkgever opvolgen, maar ook van de bedrijfsarts. Ook moet de werknemer zich actief opstellen en waar mogelijk zelf met voorstellen over de re-integratie komen. Een gesprek aangaan om een meningsverschil te overbruggen, meewerken aan mediation: het valt allemaal onder re-integratieverplichtingen.
In deze zaak oordeelt de kantonrechter kritisch. Meermaals nodigde de gemeente haar uit te praten over de werksituatie en om een mediator in te schakelen. Sloten stelde zich, aldus de kantonrechter, steeds te star en nauwelijks coöperatief op. De mediation kwam ook niet van de grond doordat zij steeds maar aan de mediator vragen bleef stellen over het mediationtraject. Zij wilde ook dat bij gesprekken met haar afdelingshoofd de gemeentesecretaris of de directeur P&O aanwezig waren en zij stelde daarbij meerdere voorwaarden.
Maar het is niet aan de werknemer om te bepalen met welke personen en op welke voorwaarden gesprekken binnen een re-integratietraject worden gevoerd. Met het aanbod van de gemeente om een facilitator, vertrouwenspersoon of mediator in te schakelen, waren de door Sloten gewenste onafhankelijkheid en een sociaal veilige omgeving voldoende gewaarborgd.
Verder heeft zij onvoldoende meegewerkt aan het opstellen van de eerstejaarsevaluatie en het bijstellen van het plan van aanpak, en ook onvoldoende inzichtelijk gemaakt waarom zij niet in staat zou zijn om mee te werken aan haar re-integratie. Ze had een second opinion of deskundigen oordeel kunnen aanvragen maar dat heeft ze niet gedaan.
De kantonrechter stelt vast dat Sloten zonder deugdelijke grond haar re-integratieverplichtingen niet is nagekomen. Dat is verwijtbaar en van de gemeente kan dan niet worden gevergd de arbeidsovereenkomst te laten voortduren. Die wordt dan ook ontbonden. Nu dit geschiedt op verzoek van de werkgever, heeft Sloten recht op een transitievergoeding, ook omdat haar handelen weliswaar verwijtbaar maar niet ernstig verwijtbaar was (omdat ze jarenlang goed functioneerde). Zij krijgt 20.912 euro bruto.
* De naam is gefingeerd.
ECLI:NL:RBNHO:2025:12584
Plaats als eerste een reactie
U moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.