De machtscode: bronnen wijzen de weg
De machtscode van Marietje Schaake is niet alleen een bijzonder vlot pamflet, maar ook om een andere reden een feest om te lezen.
Het grappigste aan LinkedIn is wanneer quasi-succesvolle tech-ondernemers het op zich wel eens zijn met Marietje Schaakes boek 'De machtscode', maar toch hun kritiek willen delen en tegelijkertijd hun eigen waar aanprijzen. Het is altijd geruststellend dat 'softwareboeren' niet heel veel hebben op te merken op een docent én directeur internationaal beleid bij het Cyber Policy Center van Stanford University. Iemand die zich bovendien een decennium lang als Europees Parlementslid inzette voor een beter internet en columnist was voor NRC en het FD – toch allesbehalve revolutionaire kranten.
Schaake verwoordt mooi en genuanceerd wat er aan de hand is met AI. Het kan ons veel brengen en heeft ons al veel gebracht, door oorlogsmisdadigers en corruptie op te sporen en te helpen bij het genezen van zeldzame aandoeningen. ‘Maar veel keuzes worden nog vooral pragmatisch en nauwelijks strategisch benaderd. Te veel economisch en te weinig politiek. We moeten snel het roer omgooien’, schrijft ze. Ze is niet tegen technologie, maar vóór democratie. Een goed voornemen voor iedereen die zich bezighoudt met technologie.
Schaake verwoordt mooi en genuanceerd wat er aan de hand is met AI.
Waar The Tech Coup (Schaakes vorige boek) er niet aan ontkwam de geschiedenis van Silicon Valley te schetsen, is De machtscode vlotter en meer een pamflet. Het is een typisch De Correspondent-boek dat stelling neemt en niet alleen uitlegt waar het wringt, maar ook handvatten deelt over waar en hoe het beter kan. Lees dat boek.
Bronnen wijzen de weg
Misschien ben ik een nerd, maar iets viel me op aan dit boek. Trouwens, laat dat 'misschien' maar weg als je een column over AI schrijft voor regionale bestuurders in de publieke sector. Eén van de zaken die me opvielen, is dat het boek vol zit met bronnen die bijzonder recent zijn, sommige zelfs uit de maand waarin het boek uitkwam! Daardoor is het niet alleen uiterst actueel – wat altijd een uitdaging is bij AI omdat de ontwikkelingen elkaar zo snel opvolgen – maar de honderden verwijzingen zijn met een beetje fantasie ook te zien als een bos aan richtingaanwijzers.
De honderden verwijzingen in het boek zijn met een beetje fantasie ook te zien als een bos aan richtingaanwijzers.
Een van die richtingaanwijzers wees me voor het eerst op een initiatief dat bijhoudt hoe transparant taalmodellen (zoals die van OpenAI, Mistral en Anthropic) precies zijn. In The Foundation Model Transparency Index wordt inzichtelijk gemaakt hoe open deze bedrijven opereren. Wat blijkt? Ze worden juist minder transparant, bijvoorbeeld over hun CO2-uitstoot of hun kosten.
Eén van de punten waarop ze gemeten worden, is de vraag hoe transparant de bouwers zijn over het verzamelen van trainingsdata. Plat gezegd: hebben deze bedrijven toestemming gevraagd om boeken te gebruiken, of is er inbreuk gemaakt op intellectueel eigendom? Zelfs Mistral, niet voor niets populair bij de redactie van Binnenlands Bestuur, scoort 0 % op transparantie bij 'Data Acquisition'. En dat terwijl het te boek staat als een van de meest 'deugende' AI-bedrijven die er zijn.
Nog een reden om te juichen voor GPT-NL, het ethische taalmodel dat gebruikmaakt van artikelen van de Volkskrant én De Telegraaf. Niet alleen met toestemming, maar zelfs met toegang tot een eigen chatbot. Het zou geweldig zijn als dit Nederlandse taalmodel ook beschikbaar wordt voor de consument. Voor onze democratie.
Plaats als eerste een reactie
U moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.