GroenLinks-PvdA wordt Progressief Nederland, roepnaam ‘Pro’

GroenLinks-PvdA gaat verder onder de naam Progressief Nederland. In het dagelijks gebruik kiest de partij voor de roepnaam ‘Pro’. Lokale afdelingen gaan ‘Pro’ gebruiken in combinatie met de plaatsnaam. De nieuwe naamgeving werd gepresenteerd tijdens een bijeenkomst in Halfweg en vormt een volgende stap in de fusie van de twee partijen.

Oude namen verdwijnen

Met de naamswijziging wil de partij toewerken naar het oprichtingscongres in juni. Vanaf dat moment verdwijnen de namen GroenLinks en PvdA. Tegelijk presenteerde partijleider Jesse Klaver een manifest met de uitgangspunten van de nieuwe partij, waarin wordt ingezet op een brede beweging gericht op sociale en duurzame vooruitgang. Klaver noemt het een ‘historisch moment’ en positioneert de partij als een brede volkspartij. ‘Voor stad en het platteland, jong en oud, werknemer en werkgever, koper en huurder en voor iedereen die zorgt en zorg nodig heeft.’

Nieuwe naam ook sluitstuk

De keuze voor ‘Pro’ als roepnaam is mede ingegeven doordat Progressief Nederland als lokale partijnaam niet te gebruiken is. In de gemeenten gaan afdelingen door het leven als Pro met de plaatsnaam erachter. De Amsterdamse PvdA-wethouder Sofyan Mbarki juicht deze constructie toe. ‘Pro is is een lekker positieve naam, en als er ook ‘Amsterdam’ in voorkomt ben ik helemaal tevreden’. Volgens Mbarki is goed dat er een nieuwe naam voor de fusiepartij is. ‘Dit proces loopt al, zolang. In die zin is zo’n nieuwe naam ook een sluitstuk.’

Meerdere opties overwogen

Tweede Kamerlid Marjolein Moorman trok samen met partijleider Jesse Klaver de kar van de nieuwe naamgeving, samen met vertegenwoordigers van de partijbesturen.  Ze wijst erop dat veel partijen werken met een verkorte naam naast de officiële benaming. ‘Bijna elke politieke partij heeft een afkorting. En wij hebben een roepnaam.’ Bij de uiteindelijke keuze voor ‘Progressief Nederland’ zijn meerdere opties overwogen, vertelt Moorman. Doorslaggevend was het gevoel binnen de partij dat dit de naam is waarmee zij vooruit kan. Volgens Moorman gaat het daarbij niet om een rationeel afvinkproces, maar om draagvlak. De naam moet ‘goed voelen’ en kunnen uitgroeien tot iets dat betekenis krijgt in de praktijk.

De partij wil de naam zo snel mogelijk ook in de Tweede Kamer gebruiken, maar heeft daar goedkeuring voor nodig van het presidium. Moorman wijst erop dat er een precedent is, namelijk de vorming van de ChristenUnie in 2001, toen meerdere partijen samen onder een nieuwe naam verdergingen.