Gemeenten weigeren dakloze moeders geregeld toegang tot de maatschappelijke opvang en gebruiken daarbij het dreigement dat hun kinderen kunnen worden afgenomen. Dat blijkt uit onderzoek van Platform Investico voor Trouw en De Groene Amsterdammer.
Gemeenten dreigen dakloze moeders met afnemen kinderen
Gemeenten weigeren dakloze moeders opvang en dreigen met uithuisplaatsing. Daardoor blijven ze soms weg bij de hulpverlening.
Moeders die zich bij een loket melden voor noodopvang krijgen te horen dat ze ‘zelf iets moeten regelen’, en dat anders Veilig Thuis zal worden ingeschakeld. In enkele gevallen werd ronduit gezegd dat de gemeente het kind zou meenemen wanneer moeder en kind op straat zouden worden aangetroffen. Gemeenten gebruiken dit dreigement als drukmiddel nog voordat het recht op opvang überhaupt is beoordeeld, zo blijkt uit het onderzoek. Volgens advocaten en hulpverleners gebeurt het vooral in Amsterdam, Rotterdam en Almere, maar ook in zeker zes andere gemeenten, waaronder Den Haag en Groningen.
Vrouwen van kleur
De getroffen groep bestaat vooral uit vrouwen van kleur, moeders zonder Nederlandse nationaliteit met een kind dat wel Nederlander is, en vrouwen die na verblijf in het buitenland dakloos terugkeren. Verschillende moeders vertellen dat zij met een pasgeboren kind of peuter aanklopten bij de opvang, maar zonder onderdak en zonder alternatief werden weggestuurd. In sommige gemeenten werd zelfs voorgesteld het kind tijdelijk in een pleeggezin te plaatsen, terwijl de moeder zelf geen opvang kreeg. Hulpverleners benadrukken dat deze aanpak gezinnen onnodig uiteenrukt en grote psychische schade veroorzaakt.
In strijd met de wet
Volgens advocaten, hulpverleners en lokale ombudsmannen – Investico sprak met 26 van hen - is deze praktijk in strijd met de wet. Dakloosheid is op zichzelf geen grond voor een uithuisplaatsing. Alleen een rechter kan besluiten een kind uit huis te plaatsen. Gemeenten hebben juist de wettelijke plicht gezinnen bij elkaar te houden en passende opvang te bieden wanneer kinderen anders op straat belanden. Dat verschillende rechtbanken de afgelopen jaren besluiten van gemeenten hebben teruggedraaid, laat volgens de advocaten zien dat de belangen van het kind in deze situaties onvoldoende worden meegewogen. In Amsterdam gebeurde dit alleen al de afgelopen drie jaar zeker tien keer.
Toch blijven de signalen zich opstapelen. Hulpverleners melden dat moeders vaak geen hulp meer durven zoeken, uit angst dat contact met de gemeente automatisch leidt tot een melding bij Veilig Thuis. Veilig Thuis zelf benadrukt dat dakloosheid geen criterium is voor meldplicht. Het valt niet onder kindermishandeling of huiselijk geweld. Gemeenten reageren dat zij meldingen noodzakelijk achten wanneer een kind in een ‘onveilige situatie’ dreigt te belanden, maar erkennen dat moeders zich bedreigd kunnen voelen.
Gemeenten creëren onveiligheid
Juridische deskundigen spreken van een ernstige schending van kinderrechten en mensenrechten. Door opvang te weigeren en te dreigen met uithuisplaatsing creëren gemeenten volgens hen juist de onveiligheid die zij zeggen te willen voorkomen. De onzekerheid en stress die deze moeders ervaren, zijn volgens hulporganisaties symptomatisch voor een opvangsysteem dat niet is ingericht op kwetsbare gezinnen — maar dat dat wel zou moeten zijn.
Reacties: 3
U moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.
Waar zijn die zogenaamde hulpverleners (die natuurlijk niet met naam en toenaam genoemd want ze bestaan niet, dit is politiek van de linkse signatuur) mee bezig dat ze benoemen dat er weleens grote psychische schade kan optreden als dat kind gescheiden wordt van het stuk verdriet wat er mee loopt te leuren en die van het ouderschap niets bakt en heeft gebakken noch gaat bakken. Waarbij dat stuk verdriet dat kind niet uit liefde maar uit anker overwegingen heeft genomen want je maakt mij niet wijs dat je dat doet (een kind nemen) als je geen grond onder je voeten hebt. Die kids verdienen dit niet.
Ik ben trouwens niet van mening dat die mensen hier zouden moeten zijn, dat we zouden moeten tolereren noch dat we ze moeten helpen. Die mensen doen dit zelf. Ik zeg hup een kaartje naar waar ze zeggen vandaan te komen en hup verplicht in dat voertuig. Of ze doen gewoon eerlijk mee maar daar is het al te laat voor.
Of geld de rechtsstaat alleen voor ons, de autochtonen. Moet jij eens proberen als blanke. Dan wordt ogenblikkelijk legaal dat kind afgepakt. In het holst van de nacht een land compleet illegaal binnenglippen en dan nog niets regelen. Er zijn er voor minder natgegaan en niet een paar ook.
En natuurlijk wordt die opvang geweigerd je hebt geen idee wie je in huis haalt. Die isis dames enzo zijn niet je vrienden.
In het onderzoek wordt ook gerefereerd aan dat het ook vaak gaat om Chavez-moeders. Wat daarbij niet verteld wordt is dat in Nederland massaal schijn-erkenningen plaatsvinden, waar blijkbaar weinig tegen te doen is. Dat werkt zo: Een willekeurige man erkent (al dan niet voor geld) kinderen van een alleenstaande buitenlandse vrouw. De kinderen zijn dan opeens nederlands, en de vrouw krijgt automatisch verblijfsrecht onder chavez. Vervolgens komt de hele meute naar Nederland, maar zonder onderdak, een netwerk, zonder kennis van de taal, etc. En de zgn. vader trekt zich nergens wat van aan (en dat hoeft blijkbaar ook niet), met als gevolg dat zo'n moeder met kinderen hier in nl. op straat staan en dan zouden de hulpinstanties en gemeenten dit maar moeten oplossen? Het zou goed zijn als er eens diepgaand onderzoek komt naar het fenomeen schijn-erkenning. Hoeveel zogenaamde vaders nemen hun verantwoordelijk na "erkenning" van een kind? Het zou verplicht moeten zijn dat de erkennende vader ook de zorgplicht krijgt voor kinderen en de moeder! Schijnerkenning is momenteel de makkelijkste route naar een verblijfsvergunning in Nederland!