Advertentie
sociaal / Nieuws

Bedrijven: gooi arbeidsgehandicapten niet over de schutting

Bedrijven in het noorden van het land willen mensen met een arbeidshandicap best een kans geven. Maar ze passen ervoor dat deze werknemers- met-een- afstand-tot-de-arbeidsmarkt zonder begeleiding bij hen naar binnen worden geschoven.

15 februari 2013

Het bedrijfsleven in het noorden van ons land wil best mensen aannemen die een achterstand op de  arbeidsmarkt hebben. Maar liever niet gedwongen en vooral niet als deze mensen zomaar bij hen over de schutting worden gegooid. 

Dat blijkt uit onderzoek onder 633 bedrijven in Drenthe, Groningen en Friesland naar hun opstelling tegenover zogenoemde arbeidsgehandicapten. ‘Deze bedrijven wijzen mensen die wat verder van de arbeidsmarkt afstaan niet op voorhand de deur’, stelt directeur Jaap Adamse van het re-integratiebureau Quality Coaching in Groningen dat het onderzoek uitvoerde.

Maatwerk van belang

Maar de ondernemers zien weinig in een quotum, zoals de Haagse politiek dat wil opleggen. ‘Liever doen ze het op vrijwillige basis, waarbij vooral maatwerk van belang is. Kijk eerst of iemand wel bij het bedrijf past en of hij het werk aankan. Van een werknemer in een rolstoel kun je dat redelijk voorspellen, maar bij een gedragstoornis is dat al veel moeilijker’, aldus Adamse. Je kunt iemand die schizofreen is niet zomaar bij het bedrijfsleven naar binnen schuiven, wil hij maar zeggen.

Elke bemiddelaar zijn eigen pool

En dat gevoel leeft wel enigzins onder de ondernemers. Geld is niet het belangrijkste obstakel. De klacht is dat de arbeidsbemiddelaars te weinig samenwerken en te weinig transparant zijn. De gemeente biedt mensen van de sociale werkplaats aan, het UWV heeft weer een andere pool en een bemiddelingsbureau komt weer met andere mensen. ‘Het bedrijfsleven wil gewoon de juiste man of vrouw op de juiste plek hebben, zonder daar zelf over te hoeven nadenken’.

Niet iedereen hoeft alles te kunnen
Als er eenmaal een werknemer is aangenomen, dan hoeft hij of zij weliswaar niet alles te kunnen wat de collega’s wel doen. ‘Als het maar duidelijk is welke taken hij wel en welke hij niet aankan. En als er maar begeleiding is zodat de werkgever bij eventuele problemen niet het gevoel heeft er alleen voor te staan. De bemiddelaar moet duidelijk aangeven welke coaching er mogelijk is. 'Neem het idee weg dat de mensen als probleem over de schutting worden gegooid', aldus Adamse. 

Reacties: 5

U moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.

oosterwijck / WAO
De sociale Werkvoorziening is niet voor de mens met een beperking, maar een inkomensbron voor het management. In veel Sociale werkbedrijven wordt de loonsubsidie van de gehandicapte werknemer gebruikt (misbruikt) om het management een riant inkomen te bezorgen. De werknemer is daarbij een noodzakelijk kwaad, een sta in de weg, een lastpost. Het wordt tijd dat de politieke partijen en vakbonden dit durven benoemen. Al sinds de jaren zeventig is de Sociale Werkvoorziening afgegleden naar een A-Sociale Werkvoorziening. Al vele duizenden levens van mensen met een beperking zijn verwoest, door het criminele gedrag van de managers, die de loonsubsidies van weerloze mensen gebruiken om zichzelf te verrijken en zichzelf een salaris van meerdere tonnen per jaar toebedelen. Geld waar geen enkele prestatie tegenover staat. ondertussen moet de arbeidsgehandicapte rondkomen van een sociaal minimum en wordt dagelijks getreiterd en mishandeld. Het management heeft zelfs een systeem van 10% mensen op de loonlijst, die op non-actief thuis zitten, om zo nog meer geld te genereren uit de loonsubsidies. Ik heb er een boek over geschreven. ... Maar geen enkele politieke partij of de vakbond neemt mij serieus, ... bang om een beerput te openen.
Uw emailadres wordt enkel gebruikt om mogelijk contact met u op te nemen naar aanleiding van uw bericht en is enkel zichtbaar voor de redactie.
Hessel Betten / arbeidsdeskundige en docent
Ik verzorg vanuit mijn professie nu ruim een jaar trainingen bij organisaties in het vrije marktsegment waarvan de medewerkers personen afkomstig uit doelgroepen aan de onderzijde van de arbeidsmarkt (waaronder WSW, maar ook in het kader van Social Return afspraken) moeten gaan begeleiden. Inmiddels heb ik ervaring met 4 groepen medewerkers opgedaan en het overall beeld is dat de personen uit de doelgroepen in het merendeel van de gevallen "over de schutting gekieperd" zien worden.

Reguliere werkgevers willen wel, moeten soms ook vanuit commerciële overwegingen, maar de overdracht door WSW organisaties en uitvoerders van bijstandsregelingen kan beter. Het beeld ontstaat dat dergelijke organisaties nu vooral de mogelijkheden die commerciele organisaties hun bieden gebruiken om de eigen doelstellingen te realiseren en dat van echte win-win situaties geen sprake is. En dat is jammer, want het kan gemakkelijk veel beter.
Uw emailadres wordt enkel gebruikt om mogelijk contact met u op te nemen naar aanleiding van uw bericht en is enkel zichtbaar voor de redactie.
Egbert van den Bosch / Communicatieadviseur, tekstschrijver en ervaringsdeskundige
Als arbeidsgehandicapte heb ik ruim 6 jaar geleden zelf een werkgever en baan gevonden, omdat ik geen heil zag eerst 2 jaar doelloos op een wachtlijst te staan. Ik heb een prima, vaste baan gehad, maar ben deze in oktober 2012 door de slechte economie helaas weer kwijtgeraakt. Ik ben aan huis gebonden voor mijn werk. Mijn SW-bedrijf kan alleen groenonderhoud en schoonmaak bieden. Wachtlijst is inmiddels 4 jaar, maar ik zal zelf een werkgever moeten vinden. Het UWV om hulp vragen is doelloos. Ik blijk geen sollicitatieplicht te hebben en gevraagde hulp of bemiddeling wordt wegens ontbreken van budget niet gegeven. Hiermee kom ik dus 'tussen de wal en het schip' en ben op mijzelf aangewezen.

Hoewel mijn arbeidsperspectief door bovenstaande en door mijn leeftijd (49) vrij uitzichtloos lijken, ga ik uit van de kracht van mijn kwaliteiten en talenten. Voor een werkgever is het veel belangrijker te weten wat ik wel kan.

Persoonlijk geloof ik niet in de quotum regeling. Hier ligt de nadruk teveel op dwang, i.p.v. gezamenlijk belang. Deze vorm van 'positieve discriminatie' zal ook op de werkvloer koeltjes worden ontvangen. Hierbij schiet het middel, het doel voorbij en wordt de kans op verzuim bij de doelgroep alleen maar vergroot.



Het afbreken van specifiek toegeruste instellingen voor het leveren van maatwerk, trekt nu al diepe sporen. Hierdoor worden arbeidsgehandicapten meer gedupeerd dan geholpen. Het huidige overheidsbeleid is naar mijn mening dan ook meer een korte termijn visie. Er wordt hooguit getracht de balans van mensen aan de onderkant van de arbeidsmarkt, cijfermatig gunstig te doen lijken. De werkelijkheid is echter een Nederland onwaardige situatie, waarbij mensen niet alleen over een schutting gekieperd worden, maar meer nog in het afvoerputje belanden. Van een meetbaar getal, naar 'onzichtbare' doelgroep. Ik verzet mij hier fel tegen.

Niet vanwege een onmiskenbaar eigenbelang, maar vooral vanuit een (lange termijn) maatschappelijk belang!
Uw emailadres wordt enkel gebruikt om mogelijk contact met u op te nemen naar aanleiding van uw bericht en is enkel zichtbaar voor de redactie.
oosterwijck / WAO
Een Quotum voor het in dienst nemen van arbeidsgehandicapten is een fars. Er lopen meer arbeidsgehandicapten rond, zonder registratie, als met registratie. Als je een jongere in dienst neemt, pakweg jonger als 30-jaar, dan heb je een Sociaal Media verslaafde, een telecom verslaafde, een pillen verslaafde (of erger), een audioterrorist (moderne muziek is terrorisme) die op de middelbare school niets meer geleerd heeft, als medewerker in huis. Met een beetje geluk heeft hij/zij geen gigantische schulden op zich genomen. En heeft hij/zij geen relatiebemiddeling bij een dubieuze (porno) site. Is hij/zij geen koopverslaafde. Wat ik hier mee wil uitleggen, er zijn veel meer beperkingen, als de officiele lijsten aangeven. Je mag in je handen klappen als je een autist in dienst hebt, die op tijd komt en al zijn aandacht en verantwoordelijkheidsgevoel besteed aan zijn taak, i.p.v. al zijn energie te steken aan bovengenoemde problematieken. Ik denk dat 70% van de beroepsbevolking in aanmerking komt voor een registratie als arbeidsgehandicapte. Naast een registratie als sociaal gehandicapte.
Uw emailadres wordt enkel gebruikt om mogelijk contact met u op te nemen naar aanleiding van uw bericht en is enkel zichtbaar voor de redactie.
Y.Mus
Hier sta ik helemaal achter. Probleem blijft echter dat arbeidsbemiddelingsbureau's en UWV niet toegerust zijn om werkelijk arbeidsgehandicapte op de juiste plaats en mogelijkheden te plaatsen. Nogal wordt de problematiek afgewimpeld op de persoon zelf of moet het WMO maar iets gaan creëren. Ook de ondersteuning en begeleiding van de bedrijven zelf laat te wensen over, waarbij al snel de situatie ontstaat dat de werknemer niet te handhaven is en de werkgever alsnog deze persoon moet ontslaan. Al deze voorwaarden, goede begeleiding werkgevers en werknemers/ juiste plaatsing met betrekking tot mogelijkheden en onmogelijkheden van arbeidsgehandicapte/ financiële ondersteuning van bedrijf en aanvullend voor de werknemer tot modaal niveau, moet men eerst aan voldoen.
Uw emailadres wordt enkel gebruikt om mogelijk contact met u op te nemen naar aanleiding van uw bericht en is enkel zichtbaar voor de redactie.
Advertentie