Advertentie
sociaal / Column

Werk aan de winkel

Maar welke moraal je er ook op loslaat, de vraag blijft intrigerend hoe het in hemelsnaam mogelijk is dat er bij zoveel vraag naar arbeid, en zoveel werklozen, het toch niet lukt om dit bij elkaar te brengen.

14 maart 2012

Onlangs organiseerde FNV Bondgenoten een actie bij het stadhuis van Rotterdam. De vakorganisatie protesteerde hiermee tegen het plan van wethouder Marco Florijn om bijstandsgerechtigden te laten werken in de tuinbouw.

De plannen van bestuurders (of wie dan ook) om werklozen aan het werk te zetten leveren vaak zwart-wit reacties op. Aan de ene kant de voorstanders: “Aan het werk die uitvreters!” De andere kant laat zich ook niet onbetuigd. Daarbij worden grote woorden niet geschuwd (“slavendrijvers, dwangarbeid”). Voor nuance is vaak geen ruimte.

Het probleem van de zogeheten mismatch tussen vraag en aanbod op de arbeidsmarkt is oud en hardnekkig. Eind jaren tachtig begon ik mijn carrière op het Gewestelijk Arbeidsbureau in Stadskanaal. In de regio Oost -Groningen heerste grote werkloosheid (nu nog trouwens). De toenmalige directeur van het GAB, met de mooie Bordewijkse naam Drijfhamer, had het ei van Columbus. Werklozen uit Oost Groningen moesten aan het werk in de bloembollensector in Noord Holland. Zijn logica was simpel: daar het werk, hier de werklozen. Het vervoer, onderdak; alles zou worden geregeld. Nou, dat heeft hij geweten. Hoon was zijn deel. Je reinste deportatie. Kamervragen, protesten. Dit kon toch echt niet! Zelfs ontslag dreigde voor de beste man. (In die tijd waren de arbeidsbureaus nog onderdeel van het ministerie van SZW; het befaamde DG Arbvo, Directoraat-Generaal Arbeidsvoorziening.)

Het vraagstuk van de arbeidsmigratie is natuurlijk van alle tijden. Door de eeuwen heen zijn mensen steeds naar plaatsen toegetrokken waar werk was. Bekende voorbeelden zijn de mijnwerkers die uit heel Europa naar het Ruhrgebied trokken of naar Zuid-Limburg of Wallonië. Ook de textielindustrie in Twente trok arbeiders uit binnen- en buitenland. Vonden we vroeger blijkbaar heel normaal. Maar nu hebben we een verzorgingsstaat met sociale zekerheid. Dit betekent dat we voor ons inkomen niet meer volledig afhankelijk zijn van arbeid. En nu kunnen we ons de luxe veroorloven om ethische vragen te stellen bij het eventueel gedwongen aan het werk zetten van werklozen met een uitkering.

Maar welke moraal je er ook op loslaat, de vraag blijft intrigerend hoe het in hemelsnaam mogelijk is dat er bij zoveel vraag naar arbeid, en zoveel werklozen, het toch niet lukt om dit bij elkaar te brengen. Waarom lukt het een Litouwer wel om 2000 kilometer van zijn huis in Nederland aan het werk te gaan, en waarom lukt het een bijstandsgerechtigde niet om dagelijks een afstandje van 25 kilometer tussen Rotterdam en pakweg Naaldwijk af te leggen? Natuurlijk heeft dit te maken met de kwalitatieve verschillen. Een deel van de werklozen is gewoonweg niet geschikt. Hoe vreemd dit ook moge klinken. Want hoe moeilijk kan het zijn om paprika’s te sorteren, nietwaar? En natuurlijk heeft dit te maken met de houding van een deel van de werkgevers. Die willen gewoon hardwerkende mensen en verder geen gezeik. En misschien nemen ze het met de loonbetaling ook niet zo nauw. Maar als we ervan uitgaan dat een groot deel van de werklozen wel in staat is om te werken en een groot deel van de werkgevers wel fatsoenlijk is en een beetje geduld heeft met sommige werknemers, dan nog lukt het niet. Waar gaat het dan fout?  Volgens de Inspectie SZW doen de uitkeringsinstanties te weinig. Een mooi citaat uit de samenvatting: “Het succesvol samenbrengen van vraag en aanbod hangt in de praktijk vooral af van de persoonlijke inzet van de individuele medewerkers op de Werkpleinen. De ondersteunende computersystemen die een elektronische match tussen werkzoekende en vacature mogelijk moeten maken, schieten daarbij nog wel tekort.” Juist, de menselijke factor. Elke (goede!) consulent weet donders goed wat hij/zij voor vlees in de kuip heeft en kan het kaf van het koren scheiden (ruwweg: niet-willers versus niet -kunners). Dus laten we ons niet afleiden door procedures, regels, computers, administratieve rompslomp of ingewikkelde participatieladders. Marco, aan het werk!

Rik Bolhuis

Reacties: 4

U moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.

Shelbi01 / Paprikasorteerder
Ja, hoe moeilijk kan het zijn, paprika's sorten, nee het is niet moeilijk, lichamelijk wel zwaar.

Ben al jaren woonachtiig in het Westland, en na bijna 30 jaar een heel goede baan te hebben gehad bij een heel groot bedrijf, hield dit bedrijf op te bestaan.

Na een oprotpremie, ben ik nu 51 jaar oud, na allerlei baantjes via een uitzendbureau beland bij een paprikakweker.

Het werk, nee niet moeilijk lichamelijk wel zwaar en niet helemaal niet leuk.

Had een leuke baan, ben niet dom, heb en had geen uitkering en kan niet meer aan een leuke baan komen.

Nee sta niet ingeschreven bij een werkplein, en kan dan ook woest worden over die Rotterdammers die zeggen nee ben te hoog gekwalificeerd om in de tuin te werken.

Jemig, heb zelf VWO en sta die rooie rakkers in een doosje te douwen.

Ff serieus, wil dolgraag werken, en krijg de kans niet, en zij hebben alle kans en grijpen hem niet.....
Uw emailadres wordt enkel gebruikt om mogelijk contact met u op te nemen naar aanleiding van uw bericht en is enkel zichtbaar voor de redactie.
Ton Drijfhamer / eigenaar administratiekantoor
En dan is plotseling de 'bollenkwestie' weer even actueel.

Blijkbaar was mijn vader (ja, dat klopt, ik ben de zoon van) zijn tijd vér vooruit met zijn enorme inzet om werklozen te helpen aan werk.

Overigens was het niet zijn eigen idee om werk en werklozen op die manier te matchen, het was wel degelijk een opdracht vanuit uit ministerie aan alle directeuren GAB in Nederland. Een opdracht die toen massaal aan de laars gelapt is.

Zijn motto 'voor wat hoort wat' wordt tegenwoordig gelukkig meer geaccepteerd, is en m.i. ook heel normaal. Weliswaar nog steeds niet bij de FNV, maar daar zit het langs de zijlijn met de massa meeroepen en protesteren dan ook wel heel erg diep geworteld. Wie weet zijn er nog eens 30 jaar nodig voordat ook de FNV inziet dat alleen de zon voor niets opgaat.
Uw emailadres wordt enkel gebruikt om mogelijk contact met u op te nemen naar aanleiding van uw bericht en is enkel zichtbaar voor de redactie.
Yvonne Slaghekke-Raap / werkadviseur
Vanuit mijn vak vind ik dat ik zoveel mogelijk mensen aan het werk moet helpen om zo er zorg voor te dragen dat het sociale stelsel een vangnet blijft voor die mensen die het echt nodig hebben. Doen we dit niet dan kan het niet gehandhaafd worden in de huidige vorm. Twee manieren hanteren. Om mensen aan het werk te krijgen kan een strafmaatregel prima werken. Wil je ze aan het werk houden dan moet je ze gaan belonen. Kijk daar zit het woord loon in iets wat men kan verdienen met werken. Maar het moet dus lonend zijn. Ik ken genoeg voorbeelden waarbij mensen gaan werken vanuit een uitkeringspositie die er financieel niet bij gebaat zijn en er zelfs op achteruit gaan. Dit betekend dat deze mensen gestraft worden voor hun inzet. Dus zorg ervoor dat het financieel aantrekkelijk wordt en blijft. Dan zullen ze wel gaan werken en zich blijven inzetten….maar toch blijft het schijnbaar lastig, helaas is het niet zo zwart/wit maar grijs! Dit moet ons overigens wel blijven motiveren om het steeds witter te maken!!
Uw emailadres wordt enkel gebruikt om mogelijk contact met u op te nemen naar aanleiding van uw bericht en is enkel zichtbaar voor de redactie.
Martin / ZZP
Yvonne Slaghekke-Raap heeft gelijk. Voor velen loont het niet om te gaan werken. Aan de ene kant komen mensen daar achter, als ze nu weer eens een jaartje werk hebben, en dan weer een jaartje niet. De bevolking is toch niet helemaal zo gek als de jongetjes en meisjes in Den Haag denken. Oplossing: vaste baan. Dan kom je niet om de zoveel tijd in de bijstand terecht.



Aan de andere kant wordt de sociale verzorgingsstaat in rap tempo de nek omgedraaid. Tja, als je de mensen niet uitlegt hoe politiek werkt, zit de kans er dik in dat 80% op een partij stemt die ze zich niet kunnen veroorloven. Maar goed, de ondernemers worden weer de baas, en gaan dus als vanouds uitproberen wat het laagst mogelijke loon is. Geholpen door de door ons zelf gekozen regering. De koopkracht van het minimum loon is sinds 1977 gedaald met 30 %. Omdat de uitkeringen ongeveer even hoog zijn en reiskosten nog niet voor de helft vergoed worden, is het sommetje snel gemaakt. In 2013 zijn bijna 7000 gezinnen uit hun huurwoning gezet en 4300 gezinnen met een koopwoning moesten die gedwongen verkopen. Dat waren dus echt niet allemaal mensen met een uitkering.



Moet ik nog een moraal verzinnen? Een land dat wordt bestuurd door een stelletje machtsgeile figuren die overtuigd zijn van de liberale ideologie (weg met de overheid) is per definitie onlogisch en inefficiënt.



www.isditvrijheid.nl
Uw emailadres wordt enkel gebruikt om mogelijk contact met u op te nemen naar aanleiding van uw bericht en is enkel zichtbaar voor de redactie.
Advertentie