Nog veel te winnen in Provinciale Staten voor de vrouwenzaak

Er komen weer verkiezingen aan! Het adagium wil dat politieke partijen 3 maanden, media 3 weken, en kiezers 3 dagen met verkiezingen bezig zijn. Nou, politicologen zijn er altijd mee bezig en degenen die zich met de m/v-verhoudingen in de politiek bezighouden hebben ook weinig tijd om stil te zitten weet ik uit ervaring. Het blijft nodig om scherp te kijken naar kandidatenlijsten en uitslagen, bij elke naderende verkiezing opnieuw. Dus niet alleen hoeveel vrouwen uiteindelijk worden verkozen, maar ook: wie komt er op de lijst, wie staat er op een verkiesbare plek, wie is lijsttrekker?

De vorige verkiezingen gaven een gemengd beeld. Provinciale staten: 40 procent vrouwen bij verkiezing, nu een heel klein beetje ingezakt tot 39 procent. Bij gedeputeerden lag dat percentage meteen flink lager met 31 procent. Een zeer zorgelijke groep is die van de Commissarissen van de Koning. Het zijn er maar 12, oké, maar daarvan zijn er slechts 2 vrouw. Een schamele 17 procent dus. Zij spelen wél een hele belangrijke rol, als gezicht van de provincie, maar ook als spin in het web van burgemeestersbenoemingen. De kiezer staat bij de aanstaande verkiezingen in maart bij deze groep met lege handen.

Het algemene beeld dat naar voren komt wat betreft de m/v-verhoudingen in de provincie is toch wel dat er nog een flink tekort is aan vrouwelijk leiderschap, onder de Commissarissen en gedeputeerden. Het patroon dat we aan de politieke kant zien, herhaalt zich ook aan de ambtelijke kant. Zo ligt het percentage vrouwen onder provinciesecretarissen zeer laag met 17 procent. Simpelweg geldt: hoe hoger de salarisschaal, hoe minder vrouwen, liet SEO al zien in hun monitor genderdiversiteit 2024.

Is de provinciale politiek dan vooral voor mannen? De provinciale staten gaan over miljarden: woningbouw, openbaar vervoer, inrichting van onze leefomgeving, enzovoort. Er bestaat nauwelijks beleid dat vrouwen niet raakt. Sowieso zijn vrouwen de helft van de bevolking, maar zeker ook specifiek geraakt door deze vraagstukken. De vraag is dus ook niet óf dit beleid vrouwen raakt, maar of zij bij de totstandkoming van beleid nu wel voldoende aan tafel zitten.

De afgelopen jaren kwam daar voorzichtig meer aandacht voor. Thema’s zoals de veilige publieke ruimte stonden door schade en schande op vele agenda’s. Dat leidde tot koppen als: “Bijna helft jonge vrouwen loopt of rijdt weleens om voor eigen veiligheid”. En ineens werd duidelijk hoe juist de provinciale staten een belangrijk strijdtoneel voor de verbetering van de leefwereld van vrouwen zijn.

Aanwezigheid in de politieke arena doet er dan toe. Zo werken Statenleden Lisanne van Damme en Marleen Maat in Zuid-Holland aan een initiatiefvoorstel “Veilig Zuid-Holland” om nadrukkelijker aandacht te vragen voor sociale veiligheid. De door hun aangehaalde Veiligheidsmonitor liet zien dat vrouwen vaker gevoelens van onveiligheid hebben dan mannen. Zij passen hun gedrag aan of maken simpelweg minder gebruik van de openbare ruimte. Een veiliger (onder andere) Zuid-Holland is nog altijd nodig. Er is, kortom, nog veel te winnen voor de vrouwenzaak in de Provinciale Staten.