Advertentie
sociaal / Nieuws

Vrouwelijke statushouders achtergesteld

Vrouwelijke statushouders profiteren minder van de ondersteuning die gemeenten bieden dan mannen. Zij krijgen minder begeleiding naar werk, terwijl ze die harder nodig hebben.

07 december 2021
Statushouders

Vrouwelijke statushouders profiteren minder van de ondersteuning die gemeenten bieden dan mannen. Zij krijgen minder begeleiding naar werk, terwijl ze die harder nodig hebben.

Mannen kansrijker
‘Gemeenten zijn in het kader van de Participatiewet vooral bezig om nieuwkomers zo kort mogelijk bijstandsafhankelijk te maken’, zegt Joline Verloove, senior projectleider en adviseur bij Kennisplatform Integratie & Samenleving (KIS). ‘Het onbedoelde effect is dat de aandacht vaker is gericht op mannen, die als kansrijker op de arbeidsmarkt worden gezien.’ Het platform lanceert dinsdag een online module voor gemeentelijke uitvoeringsprofessionals die werken met nieuwkomers.

Wel gemotiveerd

Met de achterstelling van vrouwen uit statushoudergezinnen missen gemeenten op termijn een kans, vindt Verloove. Na een verblijf van vijftien jaar heeft 45 procent van de vrouwelijke vluchtelingen nog geen betaald werk. Haar ervaring: ‘Vrouwelijke nieuwkomers willen graag iets terugdoen voor de Nederlandse samenleving. Zij zijn gemotiveerd, maar zeker in het begin is werk niet hun prioriteit. Zij willen eerst hun gezin op de rails hebben en de kinderen naar school. Terwijl gemeenten juist die eerste jaren investeren in ondersteuning.’ In veel gevallen beseffen vrouwelijke statushouders niet dat de aangeboden ondersteuning later misschien niet meer beschikbaar is. Klantmanagers moeten er meer op gespitst zijn de (toekomstige) arbeidswens van vrouwelijke nieuwkomers te onderzoeken, omdat die aandacht het totale inburgerings- en participatieproces ten goede komt.

Vroegtijdig afgebroken

Heeft een van de partners - vaak de man - werk gevonden, dan gaat het gezin uit de bijstand. Het traject van vrouwelijke statushouders wordt dan vaak vroegtijdig wordt afgebroken en zij verdwijnen uit beeld bij de gemeente. Voor het vergroten van de participatiekansen van vrouwelijke statushouders is de focus op uitstroom volgens Verloove te beperkt en uit oogpunt van economische zelfstandigheid onwenselijk. Het nieuwe inburgeringsstelsel biedt een mooi aangrijpingsmoment om vrouwelijke nieuwkomers intensiever te begeleiden. Het leren van Nederlands en toeleiding naar werk komen hierin samen.

Maatschappelijke opvattingen

Volgens Verloove spelen niet zelden eigen waarden van gemeentelijke professionals een rol, evenals maatschappelijke opvattingen. Vaak is (onbewust) de gedachte dat de man de (toekomstige) kostwinner zal zijn en de vrouw de zorg- en opvoedingstaken verricht. ‘We willen professionals bewust maken hoe hun eigen achtergrond mogelijk invloed heeft op hun werk en hoe ze naar de wereld kijken’, aldus Verloove. Traditionele rol- en genderpatronen worden vaak beoordeeld als cultuurkwestie. Zij verwijst naar breder onderzoek van de Inspectie SZW naar ongelijke behandeling van mannen en vrouwen bij arbeidsintegratie. ‘Ook daaruit blijkt dat mannen meer persoonlijke gesprekken hebben met klantmanagers dan vrouwen en vaker een re-integratie traject aangeboden krijgen.’ Bij stellen verdient het de voorkeur ook individuele gesprekken te voeren, omdat soms de man telkens het voortouw neemt.


Deeltijd- en moedercultuur

De e-learning module helpt klantmanagers onderscheid te maken tussen individuele belemmeringen bij vrouwelijke nieuwkomers (vluchtgeschiedenis, wel of geen werkervaring, gebrekkig Nederlands, klein netwerk, nareiziger of niet, fysieke en mentale problemen) en bredere obstakels. Onder meer de Nederlandse deeltijd- en moedercultuur kan een rol spelen. ‘Niet alleen onder vrouwen met kinderen, maar ook onder jonge vrouwen zonder kinderen. Er liggen ideeën aan ten grondslag dat vrouwen geschikter zijn om voor zorgtaken en mannen om betaald werk te doen’ aldus Verloove. ‘Zulke gedachten kunnen onbewust invloed hebben op de begeleiding die nieuwkomers krijgen.’

Grote verschillen

Een valkuil is verder dat vergunninghouders worden gezien als homogene groep. In werkelijkheid zijn de verschillen groot. ‘Er zijn nieuwkomers met een academische, maar ook zonder enige opleiding. Ook zijn er soms grote verschillen tussen mensen uit rurale gebieden of steden.’ Een individuele en gender- en cultuursensitieve benadering is nodig, aldus de onderzoeker. ‘Als je nieuwkomers begeleidt, moet je vanuit een persoon kijken en niet vanuit het plaatje dat je misschien op voorhand hebt.’

Tijd voor tussenstappen
In alle groepen zijn er grote sekseverschillen wat betreft werkervaring. Betaald werk is vaak nog een brug te ver. ‘Vrouwen die nog geen beroepsidentiteit hebben, moeten de tijd krijgen om tussenstappen naar werk te maken’, raadt Verloove gemeenten aan. ‘Ze kunnen meer leren over hun eigen talenten en eerst vrijwilligerswerk doen. Belangrijk is dat het doelperspectief in zicht blijft en ze niet blijven hangen in koffie of thee zetten. Beter is ze te laten kennismaken met een sector waar ze in de toekomst willen werken, waardoor het een opmaat is naar werk.’

Reacties: 9

U moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.

Koko / Inkoop
Kun je je verhaal onderbouwen met cijfers Arnold? Het CBS heeft totaal andere cijfers namelijk dus ben even benieuwd.
Uw emailadres wordt enkel gebruikt om mogelijk contact met u op te nemen naar aanleiding van uw bericht en is enkel zichtbaar voor de redactie.
Ernst
Bijzonder hoe om de hete brij heen wordt gedraaid. Benoem waar het probleem zit: een groot deel van deze statushouders heeft oerconservatieve opvattingen over de rolverdeling tussen man en vrouw. Bovendien ontbreekt blijkbaar de financiële noodzaak voor de vrouw om te werken.
Uw emailadres wordt enkel gebruikt om mogelijk contact met u op te nemen naar aanleiding van uw bericht en is enkel zichtbaar voor de redactie.
pieter / wegkijker
ik weet uit ervaring dat de man het niet zo prettig vindt dat zijn vrouw buitenshuis werkt.

Een uitkering geeft ook rust en comfort. Handhaving is kansloos omdat de culturele achtergrond angstvallig wordt gerespecteerd. Je zult als ambtenaar of bestuurder maar xenofoob worden genoemd, dat zou toch vreselijk zijn.

In the end is onze sociale zekerheid onbetaalbaar.
Uw emailadres wordt enkel gebruikt om mogelijk contact met u op te nemen naar aanleiding van uw bericht en is enkel zichtbaar voor de redactie.
Trudy / Beleidscoördinator sociaal domein
Goed om van de juiste feiten uit te gaan, heren. De Emancipatiemonitor 2020 van het SCP geeft aan dat het aantal vrouwen dat economisch zelfstandig is al jarenlang toeneemt en in 2019 op 64% ligt, t.o.v. mannen, daar ligt het cijfer op 81%. In de jaren '90 is er sterk ingezet op economische zelfstandigheid van vrouwen en meisjes, ook met een migratie-achtergrond. Je ziet dat ook in deze groep het onderwijsniveau, economische zelfstandigheid én goede banen toenemen, bijv. Marokkaanse meisjes. Dát is het nut en succes van hierop actief inzetten. Het onderzoek waar BB over bericht, geeft ook juist dit belang aan. Het doemdenken in de reacties op dit artikel, steun ik niet. Als we alles neersabelen onder het mom van 'men wil het zelf niet, want cultuur...' dan zouden we nooit iets kunnen bereiken. Ooit werden dit soort argumenten ook gebruikt in tegen de vrouwenemancipatie. Cultuur is niet statisch. En het gaat ook om het bieden van de juiste ondersteuning en informatie. Goede voorbeelden helpen ook. Wat zèker niet helpt, is alleen maar roeptoeteren dat dit toch niet lukt en dat dit de eigen schuld van de doelgroep is en daarbij alles en iedereen generaliseren. Dat voegt in ieder geval niets toe aan deze opgave.
Uw emailadres wordt enkel gebruikt om mogelijk contact met u op te nemen naar aanleiding van uw bericht en is enkel zichtbaar voor de redactie.
a.hofland / casemanager
Met de juiste aanpak kunnen er mooie trajecten voor statushouders komen.

Tot nu toe worden ze vanuit de bijstand niet opgepakt is mijn ervaring. Ook als ze zelf een plan hebben lukt het nog niet om hier hulp bij te krijgen.

Te grote bestanden? Veel wisseling van werkcoaches?

Kortom volgens mij gemiste kansen en het ontstaan van demotivatie. Het kan echt anders, voor iedereen maatwerk. Hoe komt het dat de uitvoering faalt?

Is het nu te moeilijk of ontbreekt het aan creativiteit?

Het ligt in ieder geval niet aan “de doelgroep” en zeker niet aan man of vrouw.















Uw emailadres wordt enkel gebruikt om mogelijk contact met u op te nemen naar aanleiding van uw bericht en is enkel zichtbaar voor de redactie.
Bram Bakker (beleid) / beleid
Laten we er vooral omheen blijven praten en zeker niets benoemen.

Dat in ieder geval nooit.

Je zou zeggen dat met de kop in het zand het slecht ademhalen is.



Uw emailadres wordt enkel gebruikt om mogelijk contact met u op te nemen naar aanleiding van uw bericht en is enkel zichtbaar voor de redactie.
K.M. Schaap / afdelingshoofd burger- en bestuurlijke zaken
Vergis ik me nu of komen er voornamelijk mannen deze kant uit.
Uw emailadres wordt enkel gebruikt om mogelijk contact met u op te nemen naar aanleiding van uw bericht en is enkel zichtbaar voor de redactie.
Frits
‘Vrouwen die nog geen beroepsidentiteit hebben, moeten de tijd krijgen om tussenstappen naar werk te maken’



Tja, je had ook kunnen schrijven: "Het kost gezien het gemiddelde niveau en de doorsnee culturele achtergrond van de nieuw ingestroomde vrouwen minimaal een generatie of twee voordat er echt resultaat kan worden geboekt dus accepteer dat deze vrouwen tot hun dood enkel en alleen de vaat doen en stofzuigen en we hopen dat hun (klein)dochters wel die stap naar een beroepsidentiteit zetten".



Maar dat kan niet. Want in onze multiculturele samenleving houden we liever het sprookje levend dat iedereen die hier heen komt, ook het Calvinistische ideaal van een arbeidzaam leven nastreeft en ook nog eens de vruchten van de feministische revolutie wil plukken. Beide is niet waar. En dat mag niet worden benoemd.



Je zadelt de maatschappij op met enorme groepen nieuwkomers die niet kunnen (taal, opleidingsniveau) bijdragen aan onze sociaal-economische welvaart. Zij zullen tot en met de derde generatie 'vreemdelingen' in Nederland zijn wanneer we doen wat we nu blijven doen. Vrijwillige integratie met veel rechten en weinig plichten is een doodsteek voor de maatschappelijke stabiliteit als je nagaat dat er bijna 100.000 nieuwkomers per jaar zijn. Assimilatie, met een veel betere balans tussen plichten en rechten, is dan wenselijker. Nóg wenselijker is het om de massale instroom tot een bepaald quotum per jaar te maximeren. De hoogte van dit quotum hangt dan af wat we als land kunnen en willen absorberen wat betreft financiële lasten, sociale omstandigheden en beschikbare woningvoorraad.
Uw emailadres wordt enkel gebruikt om mogelijk contact met u op te nemen naar aanleiding van uw bericht en is enkel zichtbaar voor de redactie.
Bart / zzp bij overheid
Het is een Nederlands probleem. Nergens in Europa doen vrouwen zo weinig (betaald) werk als hier.

- Daardoor heeft Nederland een lage arbeidsproductiviteit met als

gevolg minder economische groei.



- Tegelijk zijn vrouwen economisch erg afhankelijk van mannen.

Slechts 35 % van de werkende vrouwen verdient voldoende om

economisch zelfstandig genoemd te worden.

65% van de werkende vrouwen is niet zelfstandig(...)



Nederland kan het zich niet veroorloven om vrouwen incl. statushouders aan de kant te houden. Er zijn honderdduizenden vacatures die niet goed ingevuld kunnen worden. Horeca staat te springen om personeel.



De zwakte van de Nederlandse economie is de zwakte dat vrouwen afhankelijk zijn van mannen. Er is geen betere manier om te integreren dan met werk.
Uw emailadres wordt enkel gebruikt om mogelijk contact met u op te nemen naar aanleiding van uw bericht en is enkel zichtbaar voor de redactie.
Advertentie