of 60831 LinkedIn

Waakvlamfunctie moet terug in kwetsbare wijken

‘Betrokken partijen komen pas in actie als de situatie escaleert. Dat is echt veel te laat’, zegt Aedes-bestuurslid Hester van Buren.

In wijken met veel sociale huurwoningen zouden gemeenten er goed aan doen om te investeren in een herkenbare, betrouwbare ondersteuner die problemen in de wijk vroeg kan signaleren. Zo'n waakvlamfunctie is nodig omdat er steeds meer psychisch kwetsbare mensen in die wijken wonen.

Zorg schiet tekort
Dat is de belangrijkste aanbeveling in een onderzoek door Andersson Elffers Felix (AEF) op verzoek van woningcorporatie-koepel Aedes. De zorg voor kwetsbare mensen in corporatiewijken schiet tekort, signaleert het onderzoek. Mensen met psychische problemen worden steeds minder in klinieken opgenomen, maar de opbouw van intensieve, specialistische zorg aan huis ontbreekt. Gemeenten moeten de regie nemen om zorg en ondersteuning meer toegankelijk te maken, luidt de oproep van Aedes.

Waakvlamfunctie
‘Betrokken partijen komen pas in actie als de situatie escaleert. Dat is echt veel te laat’, zegt Aedes-bestuurslid Hester van Buren. Dit is het belangrijkste argument voor een waakvlamfunctie op wijkniveau. Veel wijkteams werken vraaggericht, terwijl mensen in een kwetsbare positie vaak niet of veel te laat om hulp vragen. Een passende ondersteuningsstructuur begint bij een herkenbare, betrouwbare ondersteuner, aldus het onderzoeksrapport. Gemeenten moeten het voortouw nemen in de inrichting van de waakvlamfunctie en met woningcorporaties en zorg- en welzijnsorganisaties afstemmen wie daarin welke rol heeft.

Leefbaarheid
Het onderzoek is een vervolg op de publicatie 'Veerkracht in corporatiebezit', die eerder dit jaar verscheen in opdracht van Aedes. Daarin werd geconcludeerd dat de leefbaarheid van wijken met een hoog gehalte corporatiewoningen onder druk staat vanwege de toename van specifieke kwetsbare groepen, waaronder mensen met psychiatrische problematiek. In dat onderzoek werd al geconstateerd dat de extramuralisering en ambulantisering van zorg een rol spelen in deze ontwikkeling. Ook de decentralisaties in het sociaal domein hebben gevolgen gehad: bezuinigingen in het sociaal domein troffen juist de kwetsbare bewoners van corporatiewijken.

Middelen
Het onderzoek dat vandaag verscheen, gaat verder in op de oorzaken van de afbrokkelende kwaliteit van zorg in corporatiewijken. Een van de oorzaken is het gebrek aan financiële middelen, vooral vanuit de Wmo. Ook maken versnipperde financieringsbronnen voor zorg en ondersteuning het voor mensen ingewikkeld om passende hulp te vragen. Daarnaast kan kortdurende gemeentelijke contractering van aanbieders leiden tot meer tijdelijk personeel bij aanbieders, waardoor de kwaliteit van de geleverde ondersteuning achteruit gaat.

Samenwerking
Uit het onderzoek blijkt ook dat de samenwerking tussen woningcorporaties, ggz-aanbieders en gemeenten veel te wensen overlaat. Het advies is voor de betrokken partijen om onderling de rollen en verantwoordelijkheden verder te concretiseren. Uiteindelijk moeten gemeenten en corporaties afspraken vastleggen in prestatieafspraken die gaan over wonen én zorg. Daardoor kan ook geïnvesteerd worden in nieuwe vormen waar wonen, zorg en ondersteuning samenkomen. Ook binnen de gemeenten moeten de domeinen van wonen en zorg, die nog te vaak organisatorisch gescheiden zijn, sterker gekoppeld worden.

Verstuur dit artikel naar Google+

Gerelateerde artikelen

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Stephanie Veenstra (Office manager) op
Kleine aanvulling: Je bent vaak pas op de hoogt van de zaak áls die escaleert. Een hoop mensen leven nog met het 'mooi-weer-spelen' principe. Vandaar dat dat nogal logisch is. Mensen gaan er pas wat aan doen als het uit zichzelf komt, wanneer ze gesignaleerd zijn worden ze als het ware gedwongen om hulp te zoeken maar zodra de hulp dan weer weg is storten ze als een plumpudding in elkaar doordat de verandering niet van binnenuit komt, maar hoorngeschal van buitenaf.

Snappen jullie me nog?

Groet,
Stephanie

Door Stephanie Veenstra (Office manager) op
Absolute noodzaak. 10 jaar geleden al. Nu knapt de politie het steeds op. Dat is hun taak niet!! Maar flink korten in de psychiatrische zorg en het héél moeilijk maken om met korte lijnen hulp te krijgen.Het wordt alleen maar erger! Probleempje: je kunt wel signaleren, maar wat als iemand niet geholpen wil worden? Laten we eerst toegeven met zijn allen dat ons systeem geen systeem is en heeft gefaald. Ik wil een medaille omdat ik aan de bel trek als ik problemen zie aankomen. Daar wil ik een bonus voor.

Ik wil een systeem waar mensen durven toegeven dat ze hulp nodig hebben.
De angst zit zo in de genen dat ze daardoor (ontkenning van je shit) in de eerste plaats in de problemen zijn gekomen.

Dus een betrouwbare figuur die mensen gerust kan stellen.

Ok

(Vinkt 'ongeschikt' aan op competentieblad) hahahaha

By the way, kudo's voor Amaryllis, en respect, want je zal maar behandelaar zijn in zo'n achterstandswijk. Jemig de pemig. Ik was gillend weggelopen.
Hulde!

‘Betrokken partijen komen pas in actie als de situatie escaleert. Dat is echt veel te laat’, zegt Aedes-bestuurslid Hester van Buren.
Door Len (moeder van zoon met chronisch psych. aandoening) op
Het meeste geld wordt ook opgeslokt door de cure. Dat blijft ook zo omdat bij een verwaarlozende care de druk op cure aanwezig blijft. De GGZ is zo een draaideur die zichzelf in stand houdt. De decentralisatie van zorg voor deze mensen naar de Wmo heeft het alleen maar verergerd en wachtlijsten doen groeien. Door de andere financiering vallen mensen tussen wal en schip. De gemeente redeneert immers dat, zo gauw iemand zich maar enigszins weer kan handhaven, er geen hulp meer nodig is. Het scheelt de gemeente geld! Terwijl diegene zich juist door die hulp staande kan houden tot een aanvaardbaar niveau. Alsof je iemand zijn rolstoel afneemt en verwacht dat iemand daarna gewoon verder rent.
Door Jan op
Zou het niet beter zijn die extramuralisering en ambulantisering terugvte draaien? Dus gewoon weer opnemen in instellingen en daar aan herstel werken. En degenen waarbij dat niet lukt, daar laten wonen. Beter voor de cliënten, maar ook voor de "normale" burgers.