of 62812 LinkedIn

Burgemeesters vragen aandacht voor Molukse gemeenschap

Burgemeesters van elf gemeenten met een Molukse gemeenschap roepen het nieuwe kabinet op het leed te erkennen dat de Molukkers is aangedaan, nadat ze zeventig jaar geleden naar Nederland werden gebracht. Ook vinden de burgemeesters dat meer moet worden geïnvesteerd in de Molukse gemeenschap.
4 reacties

Burgemeesters van elf gemeenten met een Molukse gemeenschap roepen het nieuwe kabinet op het leed te erkennen dat de Molukkers is aangedaan, nadat ze zeventig jaar geleden naar Nederland werden gebracht. Ook vinden de burgemeesters dat meer moet worden geïnvesteerd in de Molukse gemeenschap.

Excuses

Onder de burgemeesters die de oproep steunen is Victor Molkenboer. Hij is nu burgemeester van Woerden. Tien jaar geleden was hij als burgemeester van de toenmalige gemeente Leerdam een van de initiatiefnemers achter een oproep om officieel excuses te maken aan de Molukse gemeenschap. 'Dit keer hebben we voor een andere insteek gekozen en vragen we het leed van de Molukkers te erkennen. Dat doen we in een brief die maandag in de Volkskrant verschijnt.'

 

KNIL

Zondag is het zeventig jaar geleden dat Molukkers, ofwel KNIL-Ambonezen naar Nederland werden gebracht. Het zou om een tijdelijk verblijf gaan. 21 maart 1951 is de datum dat het eerste schip in Rotterdam aankwam. De burgemeesters wijzen erop dat het geen vluchtelingen, asielzoekers of migranten betrof, maar loyale militairen die in het Nederlandse leger hadden gediend. Zij kwamen met hun gezinnen naar Nederland. 'De militairen hadden niet alleen gediend, maar ook gevochten uit naam van onze koningin. Desalniettemin werd deze groep mensen niet met alle egards ontvangen', schrijven de burgemeesters. 'Van een warm bad vol dankbaarheid was geen sprake. Het werd een ijskoude douche. De Ambonezen werden weggestopt in kampen die kort daarvoor nog door de Duitse bezetter waren gebruikt. De strijders voor de Nederlandse belangen werden zelfs ontslagen uit het leger. En van een snelle terugkeer was helemaal geen sprake meer. Er was veel leed, onbegrip en woede. Deze littekens zijn tot op de dag van vandaag nog voelbaar in de Molukse gemeenschap.'

 

Erkennen

De burgemeesters stellen dat het het nieuwe kabinet zou sieren als tegenover de samenleving erkend zou worden dat de wijze van ontvangst en opvang in Nederland onwaardig is geweest. Verder vinden de burgemeesters dat er vanuit het kabinet meer geïnvesteerd zou moeten worden in de Molukse gemeenschap. 'Hierbij gaat het wat ons betreft om versterking van de Molukse identiteit/cultuur, geschiedenis maar ook om versterking en ondersteuning op sociaal/economisch gebied.' De brief is ondertekend door de burgemeesters van Vijfheerenlanden, Woerden, Assen, Breda, Culemborg, Epe, Helmond, Huizen, Krimpen aan den IJssel, Vught en Zuidplas (ANP)

Verstuur dit artikel naar Google+

Gerelateerde artikelen

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Marten op
Eens met de oproep van deze burgemeesters
Door Keijzer op
Steeds in de recente historie heeft de overheid het nagelaten, om vanwege die (top down opgelegde) enorme diverse instroom van niet westerse bevolkingsgroepen, sociologische (aangevuld met andere type gogen) deskundigen als permanent Socio Management Team (SMT) in te stellen, zoals nu het OMT m.b.t huidige pandemie wel gebeurde. Of die onafhankelijke autoriteit, gewoon een Nationale Socioloog genoemd, met team van gogen. Bij massamigratie uit de hele wereld in een dergelijke korte tijd (geen einde in zicht en de juridische gelegenheid daarvoor blijft gehandhaafd), met daarnaast al die immense veranderingen na WOII op andere vlakken erbij te absorberen, vergt teveel van een samenleving en die druk wordt alsmaar verhoogd. De politiek hanteerde uitermate slecht management, hetgeen Pim Fortuyn nog in de goede richting probeerde te keren, met zijn expertise als socioloog en econoom in die combinatie (o.a. vakkennis dus t.a.v. socio economische mobiliteit).

Er is een grens aan de draagkracht t.o.v. de draaglast in elke samenleving. Dat te ver overvraagd, door wat allemaal dan ook, lokt niet de beste kant van het mensdom uit en dat niet enkel aan een kant! Het verwijtbaar verzuim van de overheid baarde een gebleken risico, dat frustraties, negatieve invloeden intern en van buitenaf, mensen (hoe weinig ook naar verhouding) tot bepaald activisme gaan brengen, die contra productief uitpakt. Onbegrip en verdere segregatie en polarisatie als gevolg daarvan in de hele samenleving. Dit zelfs terrorisme kan baren. Je kunt niet - en een druk op een samenleving alsmaar verhogen - en tevens de illusie hebben, dat die samenleving dat zelf ook even absorbeert en oplost, met de knoet van negatieve labels richting autochtone bevolking.

Het gaat zorgelijk worden, zodra binnen een gemeenschap, een ongezonde groepsdruk begint te ontstaat, vanuit een heel klein fanatiek(er) deel, met de bekende retoriek: als je niet met ons bent, ben je tegen je eigen volk. Een zwijgende meerderheid kan het gevolg zijn, die ruzie en gedoe in eigen kring gaan vermijden, maar daardoor wel meer breinen kunnen gaan rijpen voor het onwenselijke, fanatieke gedachtengoed. Een bekende en beruchte dynamiek. Door de inmiddels digitaal geworden wereld, zijn de goedkope lijnen naar buitenlanden en andersom, niet bevorderend voor integratie ook gebleken. Emigratie/migratie tot 1960 was andere koek en dwong meer daartoe en tot kort na WOII, deze volksbewegingen binnen Europa, met overal eenzelfde cultuur bepalende religie. Die notie is volkomen bewust genegeerd door wensdenken/idealisme en het negeren van sociologische wetmatigheden. Het hangen blijven in eigen kring met alle gevolgen van dien, zoals bijvoorbeeld weinig algemeen ervaren onderlinge binding&burgerschap. Net als nu met de pandemie, moet politiek expertise op sociologisch vlak blijvend inschakelen, die los staat van enige politieke ideologie, maar wel divers is samengesteld. Daar kan de wens van de burgermeesters in bovenstaand stuk perfect in verwerkt worden.
Door Keijzer op
Uitzoomend dient tevens het tijdsbeeld in de beschouwing worden meegenomen, hetgeen uiteraard niets af doet aan de verschrikkelijke ervaringen van de Molukse Nederlanders die naar hier kwamen:
*We spreken van 70 jaar geleden, 5 jaar dus na de oorlog.
*De teruggekeerde Joodse burgers uit de Nazi kampen, werden - als ik de documentaires/boeken voor waar mag aannemen - ook aan hun lot overgelaten. Dit waren notabene Nederlandse burgers, die eeuwen hier woonden. Stadsgenoten/dorpsgenoten waren. Dat is niet te bevatten, maar dat gebeurde ook. Overheid regelde weinig of niets voor hen bij terugkeer, maar blijkbaar mede stadsgenoten en dorpsgenoten ook aan hen, niet of nauwelijks aandacht schonken. Zaten die medeburgers allemaal in een soort overlevingsmodus, na WOII en extreem grote crises jaren ervoor, vanaf 1917? Van eigen hachje eerst regelen?
* De bevolking krijgt in 1917 te maken met WOI, maar zonder bezetting, maar wel invloeden ervan. Dan een verschrikkelijke, doodzaaiende pandemie, de Spaanse griep in 1918, daarna de grote depressie met gigantische werkeloosheid en aansluitend, 5 jaar WOII, met bezetting, repressie en honger. Dat laatste in de grote(re) steden vooral. Na de oorlog heropbouw, tekort woningen, zorgen over de babyboom, activeren daardoor van omvangrijke emigratie door overheid richting Canada, Amerika, Australia, Brazilie e.a. in overleg met die landen. Schrijnend woningtekort. De economie en dus banengroei moesten nog goed op gang komen, via Marshall plan en dollars daarvoor uit Amerika voor de wederopbouw. Mensen moesten door dat zij huis en haard moesten verlaten door gedwongen evacuatie, of bombardementen, vanaf nul weer beginnen.
Door Keijzer op
Wat onduidelijk blijft in het stuk, of terugkeer er überhaupt wel in had gezeten, toen deze mensen naar Nederland kwamen en dit, zonder dat hun leven in land van herkomst gevaar liep. Blijkbaar zijn de ontwikkelingen zodanig geweest in de jaren na aankomst in Nederland, dat van terugkeer niet meer gekomen is.
*Het gaat er om, of een belofte destijds daarover vanuit de Nederlandse overheid, reëel was toen men vertrok?
*Stel dat de ontwikkelingen, na die belofte, niet te voorzien waren? Is daar wel of geen sprake van?
*Stel dat die belofte niet was gedaan en deze mensen daar waren gebleven, hadden die mensen nog geleefd, of was hun leven daar voor jaren zuur gemaakt, onder noemer heulen met de bezetter, dus collaboreren? Na de oorlog kwam hier ook een afrekening t.o.v. Nederlanders die dat deden met de Duitsers.
*70 jaar terug zo koud te worden opgevangen in dubbele betekenis van het begrip koud, is verschrikkelijk! Traumatisch! Het hangt van de individuele persoonlijkheidsstructuur af, hoe diep en hoelang en tevens in hoeveel volgende generaties, trauma's, verbittering en/of teleurstelling doorgaat.
*Aandacht en erkenning voor wat als schuldig verzuim door overheid gekwalificeerd moet worden ten aanzien van de Molukse Nederlanders, is nodig volgens de burgermeesters. Als dat zo is, doen! Ook, wat mij betreft, t.a.v. de andere groep - Indo Nederlanders - die overigens ook niet, of nauwelijks aan de praattafels verschijnen van de “publieke” omroep, of in de vele entertainment programma’s, terwijl dit al met al de eerste en grootste groep met migratieachtergrond moet zijn na WOII. Los nog overigens van gebrek aan aandacht en microfoons, t.a.v. andere, niet-westerse nieuwe bevolkingsgroepen, sinds pak hem beet 1980, hier nieuw gevestigd. Het is niet billijk en proportioneel, dat effectieve zelforganisatie (al of niet met activisme) en een goed netwerk onder enkele minderheden, daarbij zo overheersend bepalend is (bij een daarvan het meest) en die gemakkelijk ingang hebben bij de “publieke” omroep, met een groot uitwaaierend effect op o.a. de reclame industrie en opdrachtgevers daarvan.