of 60715 LinkedIn

JGGZ voert de verkeerde strijd

In de aanloop naar de finale behandeling van de nieuwe jeugdwet in de Eerste Kamer wakkert het verzet van de JGGZ tegen overheveling naar de gemeenten voor de laatste keer stevig aan. Het antwoord van de staatssecretarissen van Rijn en Teeven op de tweede ronde vragen vanuit de Eerste Kamer is inmiddels binnen. Nog eenmaal wordt uitgebreid beargumenteerd waarom de overheveling nodig is. Er is een felle strijd gevoerd die er toe heeft geleid dat alle argumenten voor en tegen nu wel op tafel liggen. Het is aan de Eerste Kamer om nu het finale politieke oordeel uit te spreken.

Wat in alle strijdgewoel verassend onderbelicht is gebleven, is dat er op zijn minst sterke indicaties zijn dat de JGGZ in 2014 stevig wordt uitgehold. Dat, als we niet uitkijken, de gemeenten straks met een failliete JGGZ boedel worden opgezadeld. Het is lastig om scherp te krijgen hoe acuut de situatie precies is. Er lijkt sprake van een giftige cocktail van overheidsbezuinigingen op de hele GGZ (beperking van productievolumes, splitsing GGZ in specialistische GGZ, basis GGZ en huisartsenzorg in combinatie met ongunstiger tarieven), de overstap op prestatiebekostiging in dbc’s die voor de JGGZ extra negatief uitpakt (omdat de ouders van de kinderen niet meer als nevencliënten apart vergoed worden), zorgverzekeraars die bepaalde diagnoses schrappen die juist bij integrale zorg voor kind en ouders van belang zijn en die JGGZ-instellingen extra afknijpen ondanks forse financiële reserves en GGZ-instellingen die het zekere voor het onzekere nemen door extreem te bezuinigen op JGGZ capaciteit en zich terugtrekken uit innovatieve samenwerkingsverbanden wegens de noodzaak tot het verhogen van het aantal declarabele uren.

 

Het beeld dringt zich op dat de JGGZ aan de vooravond van de overheveling naar de gemeenten in de uitverkoop wordt gedaan en dat de gemeenten straks met de gebakken peren zitten. In 2014 wordt radicaal capaciteit afgebouwd waar gemeenten in 2015 hoogst waarschijnlijk (deels) weer behoefte aan hebben, maar die niet weer zo snel kan worden opgebouwd. Onvoldoende beschikbaarheid van JGGZ-zorg in 2015 zal onvermijdelijk kostenverhogend gaan werken voor gemeenten, omdat problematiek onnodig zal verergeren.

 

Het is op zijn zachtst gezegd opvallend dat deze sluipende ontmanteling zo weinig aandacht krijgt in de discussie over de transitie jeugdzorg. Het lijkt erop alsof de van oudsher invloedrijke en krachtige GGZ-lobby haar energie eenzijdig richt op de strijd tegen de overheveling. De overheid moet bezuinigen en de zorgverzekeraars raken de JGGZ kwijt, dus van die kant valt weinig te verwachten. Maar het is onbegrijpelijk dat de JGGZ sector die op zich begrijpelijk vecht voor behoud van kwaliteit in het belang van kwetsbare kinderen, in plaats van zich te richten op wat er vanaf 2015 te gebeuren staat veel meer lawaai maakt over wat er nu, in 2014, aan het gebeuren is. Dat lijkt toch van een groter belang dan het gegeven dat men straks een andere opdrachtgever krijgt.

 

De JGGZ voert dus mijns inziens de verkeerde strijd, geredeneerd vanuit het belang van kwetsbare kinderen. Door zich ook nog eens af te zetten tegen de gemeenten, vervreemd ze zich ook nog eens een potentiële bondgenoot. Gemeenten hebben immers een groot belang bij een gezonde JGGZ sector. Met alles wat er in 2014 over de JGGZ aan maatregelen wordt uitgestort is het dan ook onbegrijpelijk dat de JGGZ de gemeenten niet als bondgenoot heeft omarmd. De huidige opdrachtgevers maken er immers een potje van. Dat kan een nieuwe opdrachtgever alleen maar beter doen zou je zeggen. De GGZ lijdt, ook naar eigen zeggen, onder het idioot bureaucratische dbc-regime (onlangs omgedoopt tot de hilarische afkorting dot, oftewel dbc’s op weg naar transparantie). Met de overheveling van de JGGZ kunnen gemeenten aan dit bureaucratisme een einde maken. Ook de door de JGGZ al jaren gewenste vroegtijdiger inschakeling van haar deskundigheid op het gebied van goede diagnose ter voorkoming van onder- en overdiagnose zal door gemeenten met plezier gefinancierd worden, omdat dit kosten bespaart. Hetzelfde geldt voor de financiering van het participeren in samenwerkingsverbanden gericht op het bieden van innovatieve integrale zorg.

 

Kortom, de JGGZ voert in het kader van de transitie jeugdzorg de verkeerde strijd. In het onverhoopte geval dat ze de strijd tegen overheveling naar de gemeenten wint, blijft ze opgescheept zitten met opdrachtgevers die hebben bewezen geen belang te hebben in het investeren in een voor kwetsbare kinderen belangrijke sector. Het lijkt er bijna op alsof de JGGZ sector leidt aan een variant op het Stockholmsyndroom. Dus JGGZ, ontworstel uzelf uit de verstikkende onderdrukking van het huidige regime en omarm de gemeenten als uw bevrijders.

Erik Gerritsen 

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Angelique Bergsma (moeder) op
Ik lees zojuist de reactie van Erik Gerritsen. Ik wil hem laten weten hoezeer ik het waardeer dat hij de moeite wil nemen om de, toch wel af en toe naargeestige reacties op de door hem geschreven column, ouders van kinderen met een serieus kindpsychiatrische problematiek, te neutraliseren. Het is jammer dat een column deze heftige reacties oproepen terwijl we juist er zijn om van elkaar te leren. Het overgrote deel van de hulpverleners, in welke vorm dan ook, doen het werk naar eer en vermogen. Dit geldt net zo voor ouders van kinderen waar het allemaal niet vanzelfsprekend gaat. Wat ik daarom wil laten weten is het volgende; niemand is het altijd met iemand eens. Men kan er voor kiezen om dan heftig te reageren en niets op te lossen, óf, simpel stil staan bij een andere visie. Ik ben een ouder met kinderen die een jggz zorgvraag hebben. En nee, ik ben niet blij met zijn column, maar, de Jeugdwet is aangenomen weten we allemaal dat er wel een kern van waarheid in zijn boodschap ligt. We kunnen nu allen op lokaal niveau dátgene doen waar de Jeugdwet een punt heeft laten liggen, en dat is deze ouders betrekken bij het lokale beleid. En dat betekent dan met álle betrokken instanties die de gemeenten nodig hebben om de jeugd veilig en stabiel op te laten groeien. Oftewel, roeien met de riemen de we hebben. Erik Gerritsen, mijn dank aan jou omdat ik het enorm waardeer dat jij het opneemt voor de ouders van deze kinderen. Laten we allemaal hier een voorbeeld aan nemen.
Door Erik Gerritsen (Auteur van deze column) op
Naar aanleiding van het scherpe debat dat is ontstaan naar aanleiding van mijn column, voel ik me geroepen nog een paar dingen op te merken, omdat een groot deel van de discussie niet over de inhoud van mijn column gaat.
In het debat voor of tegen transitie heb ik een duidelijk standpunt voor de transitie ingenomen. Maar tegen al die ouders van JGGZ kinderen die meededen met de lobby tegen de transitie wil ik graag het volgende zeggen:

Ik ben er van overtuigd dat "de strijd" is gevoerd door twee partijen die 1 ding gemeen hebben en dat is een oprechte intentie om het beste te bereiken voor kwetsbare kinderen. In mijn praktijk kom ik voornamelijk ouders van JGGZ kinderen tegen die met alle liefde en inzet in zware omstandigheden het beste proberen te bereiken voor hun kinderen die ook daadwerkelijk behandeling nodig hebben. Ouders ook die met bewonderenswaardig uithoudingsvermogen een weg proberen te vinden in het huidige, wat mij betreft te weerbarstige JGGZ systeem. Vaak ook gedwongen om een dbc of awbz indicatie diagnose te verkrijgen omdat
dit de enige manier is om hulp te krijgen in het huidige perverse financieringssysteem. Ja het komt ook voor dat ouders hun opvoedkundige onmacht proberen uit te besteden via een officiële diagnose. Maar dat geldt niet voor de meerderheid van ouders voor wiens uithoudingsvermogen en doorzettingsvermogen ik alleen maar groot respect kan opbrengen.

Ik heb de afgelopen tijd het genoegen gehad een aantal van deze ouders nader te leren kennen. We bleven het oneens over de transitie, maar zonder uitzondering zag ik ouders die alles op alles zetten voor hun kwetsbare kind(eren). Ik neem voor hun diep mijn pet af, en heb me regelmatig afgevraagd of ik dit had kunnen opbrengen als het mij als ouder was overkomen.

Door P.J.Pakvis op
Even een reactie op onderstaand stuk.

"Intens triest. En dan ook nog hoe deze jongetjes een bestuurders en ouderverhaal vertellen over de transitie en hoe slecht dat zou zijn. Dit is weer eens precies een voorbeeld van wat men in Nederland unaniem (alle politieke partijen) niet meer willen. Van dit soort kindermishandeling moeten we af."

@Vaste Lezer, wat knap van je dat je gestelde conclusie van een korte tv-opname hebt gedaan. Ik zie hierin de reden om je op dit gebied niet meer serieus te nemen. Als we van een soort waanzin af moeten in Nederland, dan is het wel van het ongenuanceerd afbranden van personen. Let wel, voor èn tegenstanders. En wat in deze zaak echt zal helpen, is de doelgroep, onze kinderen, eens echt aan het woord laten. In vrijwel geen enkele reactie lees ik wat en hoe kinderen over alles denken.
Of gaan we aan het feit voorbij, dat zij kunnen denken?
Door Vaste Lezer op
@Leen de Jong

Ik bedoel ook niet alle jeugd-GGZ kinderen en hun ouders over een kam te scheren. Natuurlijk zijn er situaties waarbij een diagnose onvermijdelijk is, en ik vind ook niet dat je diagnoses moet veroordelen.

Ik pleit er alleen voor om ook te denken aan al die kinderen met een overdiagnose en hoe erg dat voor hen is. En ik plaats in dat kader vraagtekens bij het 'gestoord verklaren' van kinderen die niet verstandelijk gehandicapt zijn. Daarnaast wijs ik op de uitwassen binnen de jeugd-GGZ en dat de maatschappij dat nu eenmaal wil aanpakken en niet voor niets. Zie voor dit geluid ook bv http://www.artsennet.nl/blogs/Gastblogs/Laura-Ba …

In Eigen Kracht conferenties geloof ik helemaal niet, daar is geen bewezen resultaat van. En Eigen Kracht als tegenhanger van diagnoses al helemaal niet.

Ik geloof wel in een langzame maatschappelijke bewustwording dat we nu doorslaan met kinderen etiketteren en wat de nadelen daarvan kunnen zijn.

Maar uw standpunt begrijp ik ook, ik veroordeel ouders die wel voor een diagnose kiezen dan ook zeker niet. Ik speel alleen advocaat van de duivel door ook te wijzen op de nadelen die diagnoses voor kinderen kunnen hebben, probeer nuance in het debat te brengen.

Maar respect ook voor uw inbrengen keuzes hoort daar natuurlijk bij. Over wederzijds respect in de discussie over wel of geen diagnoes, verwijs ik u ook naar deze column waar dit ook wordt bepleit:
http://www.artsennet.nl/blogs/Gastblogs/Laura-Ba …

Respect is hard nodig want op Twitter wordt Dr. Laura Batstra door boze ouders beledigd, voor dom uitgemaakt en als zij voorzichtig probeert te zijn, of zich kwetsbaar opstelt in de discussie en eens een punt toegeeft (normaal en netjes in een academische cultuur waar het om argumenten gaat) dan gaan die ouders ongelooflijk te keer.

De honden lusten er geen brood van. Bij dat soort ouders vraag je je dan toch wel automatisch af of men ook zo met hun kinderen omgaat? Hen alle eigenheid ontneemt, eigen meningen ontneemt en hen alleen maar wil zien als ziek en gestoord.

Extra fijn daarom om ouders als u te zien, die het op argumenten houden. En die uberhaupt voor hun eigen keuze en afwegingen uiteraard ook respect terug verdienen.
Door Leen de Jong (Ouder) op
@Vaste Lezer

De volgende column van een huisarts die in Katwijk een modelroute probeert op te zetten om kinderen met ADHD te normaliseren en te medicaliseren, licht een tipje van de sluier op. Het is namelijk niet zo eenvoudig als het voorgesteld wordt.
http://www.artsennet.nl/blogs/artsen-blogs/Hans- …
"Maar nu al kunnen we zeggen dat het verschil tussen een enkelvoudige en een complexe ADHD nauwelijks te maken is. Veel van de drukke kinderen met concentratieverlies hebben een onderliggende oorzaak voor het gedrag. Het zijn oorzaken, zoals bijvoorbeeld een laag IQ, die veelal niet verholpen kunnen worden door het inzetten van ‘eigen kracht’ zoals de Jeugdwet dit voorstelt. Eigen kracht is een onderdeel, bijvoorbeeld door de oudercursus die binnen ADHD@ease wordt gehouden. Maar eigen kracht kan bij veel kinderen pas benut worden na diagnostiek en niet daarvoor. Wanneer de ontwikkeling van het kind verstoord is vormen inventarisatie en diagnostiek de basis waarop de hulp gebaseerd kan worden. Door eigen kracht voorop te plaatsen doen wij het kind en de ouders ernstig tekort."

Ook in onze eigen zaak, kinderen met het syndroom van Asperger en PDD-NOS (tja een meisje en bovendien van de nieuwe DSM), is altijd achterliggende problematiek waar juist meer eenvoudige ondersteuning vanuit medische hoek gewenst zou zijn. Gelukkig had ik zelf nog wel wat verstand en kon er de juiste consulten bij vinden of lostte het zelf wel op. Bij autisme heb je, naast regelmatig voorkomende dubbeldiagnoses of meervoudige diagnoses als ADHD, angststoornis, dyslexie, epilepsie, psychose, verstandelijke beperking en meer, ook regelmatig te maken met voedselovergevoeligheid of intolerantie, motorische onhandigheid, problemen met het maagdarmkanaal, spraaktaalproblemen, naast geboorteproblemen en of problemen met gehoor en zicht die de zaak er niet overzichtelijker op maken. De zaak zo voorstellen dat de juiste omgeving de oplossing is, is te simpel gedacht. Natuurlijk kan dat helpen. Ik heb dan ook veel moeite gedaan om mijn kinderen naar de juiste kleine school te krijgen, de juiste bij hun karakter passende sport en muziek aan te bieden, thuis de balans gezocht tussen belasten, uitdagen en rust en ontspanning. Er is heel wat mogelijk. Echter zoals ook in het stuk van de Katwijkse huisarts, die dingen gaan pas goed helpen na de diagnose, nadat je in beeld hebt waar je de antwoorden kunt zoeken voor de achterliggende problematiek. Gewoon accepteren dat tot 10 procent van de kinderen behept is met meer of minder gecompliceerde psychische en psychiatrische problematiek kan helpen.
Door Vaste lezer op
@ Sven Snijer,

Sven, ik ken jou als iemand met een interessante weblog over de misstanden die ouders meemaken in de jeugdzorg. Dat doen jij en je vrouw goed, daar is ook algemene bewondering voor.

Over de jeugd-GGZ is echter ook heel veel te zeggen vanuit het standpunt van kinderen. Ouders mogen dan veel tevredener zijn maar dat is ook niet zo gek want de jeugd-GGZ kijkt nauwelijks naar de rol van ouders in de opvoeding en deelt vaak klakkeloos etiketten uit.

Daardoor zijn er veel te veel etiketten, waarmee ik dus niet zeg dat al die etiketten niet kloppen. Wel zeg ik dat het heel erg is voor een kind om een onterecht etiket te krijgen en daarmee op te groeien. Sowieso is het de vraag of je kinderen die niet verstandelijk gehandicapt zijn, moet beschuldigen van een 'stoornis'.

Je doet alsof een psychiatrische beeld hetzelfde is als een medische stoornis maar dat is niet juist. Er bestaan geen fysiek meetbare instrumenten voor een stoornis. Het gaat ook niet om aparte 'ziektes' maar om syndromen, een lijstje met symptomen die aangevinkt moeten worden. Daarom is een diagnose ook niet iets digitaals, wat je wel of niet hebt. Het is meer zo dat alle mensen trekken in zich hebben die lijken op een stoornis.

Vaak zeggen ouders dat kinderen wél een diagnose moeten hebben, omdat de omgeving anders de kinderen 'uit kotst'. De vraag is dan of een diagnose niet de makkelijkste weg is, je kunt ook voor je kinderen naar een omgeving zoeken die toleranter is en hen niet uitkotst. Dat is ook wat de maatschappij wil, waar politieke partijen unaniem willen. Zie het verslag van de parlementaire werkgroep Jeugdzorg dichterbij, uit 2010.

Je verwijt mij dat ik zaken ‘niet begrijp’ en probeert mijn mening daarmee te diskwalificeren. Dat is niet fair in een debat, mensen hebben recht op hun eigen mening zonder dat ze daarom verdacht worden gemaakt of in een hoek worden gezet of een ander stempel toebedeeld krijgen. Een respectvolle discussie voer je op basis van argumenten, niet op deze manier. Dat punt is hieronder ook door Bert gemaakt.


Door Bert op
Sven: "komt gevaarlijk dicht in de buurt van de meldingshysterie waar het AMK waar het AMK zo dol op is." "Jammer dat je zo makkelijk 'labels' plakt op ouders, terwijl je daar bij kinderen zo op tegen bent. ". Sven, je verwijt een ander wat je zelf uitvoerd. Je kunt geen regels voor anderen maken en uitzonderingen voor jezelf in een discussie. Een ieder heeft recht op zijn/haar mening, maar kijk eerst even rond en reageer niet geremd door enige kennis over het betreffende onderwerp waar je het over hebt. Dit komt niet overtuigend over en verminderd aanzienlijk de kracht van je overtuiging.
Door Sven Snijer (Jeugdzorg Dark horse) op
@Vaste lezer,

We kennen elkaar persoonlijk en we voeren deze discussie ook al een tijdje buiten dit platform om, dus ik zal het niet te lang laten doorgaan op deze plaats, maar nog even een paar punten:

Je draait de hele boel om. Ouders hoeven niet zo nodig aan iedereen te laten merken dat ze het zo zwaar hebben met hun kind met autisme, of andere aandoeningen, maar zij bemerken heel vaak dat de omgeving (eigen familie zelfs) zich geen voorstelling kan maken hoe het is om 24 uur in die molen te zitten met een kind dat nooit rust in z'n lijf heeft. Het is een beetje goedkoop om te stellen dat deze ouders niet dankbaar zouden zijn voor hun kind. Als ze je de minder romantische realiteit schetsen is dat dan opeens 'aandacht vragen' en 'ondankbaar' zijn?

Op televisie verschijnen is ook niet om 'lekker in beeld' te komen en dat weet je heus wel. Het is vanwege de noodzaak om de j-ggz toegankelijk te houden en straks niet aan de willekeur van een gemeenteambtenaar overgeleverd te zijn voor specialistische hulp. (En om niet veroordeeld te worden door het wijkteam dat dan vindt dat ouders niet kunnen opvoeden)

Dat kinderen er zo onder zouden lijden dat ze een diagnose hebben, ligt geheel aan de manier waarop de omgeving ermee omgaat. Ouders die hun kind met diagnose niets minder waard vinden dan een kind zonder diagnose, laten zien dat een kind niet minderwaardig over zichzelf hoeft te denken. Je haalt maatschappelijke intolerantie ten opzichte van 'aparte kinderen' dooreen met het anders zijn op zich.

Wat moeten we met ministers die vinden dat autisten opeens 'normaal' mogen zijn? Het zijn incompetente dwazen die zonder enig verstand van kinderpsychiatrie, met het oog op bezuinigen wat populistische kreten scanderen, waar heel veel kinderen die serieuze klachten hebben flink door beschadigd zullen worden.

Je begrijpt gewoon niet dat het een principieel punt is van rechtsgelijkheid, dat de psychische zorg voor kinderen nooit lager gesteld mag worden dan de lichamelijke gezondheidszorg.
Door W.F.Willems (raads-pensionaris) op
Artikel 160 lid 2 van de Gemeentewet geeft een gemeentebestuur de mogelijkheid om naar eigen inzicht initiatieven te ontplooien. Dit gegeven was, bedin jaren zestig, ook doorgedrongen tot de toenmalige direkteur dr Kuipers van de Sociaal Psychiatrische Dienst in Groningen. Hij nam het initiatief tot samenwerking met een aantal gemeenten in de provincie Groningen, hetgeen resulteerde in een avant la lettre RIBW keten in de gem. Uithuizen,Scheemda,Vlagtwedde en Bellingwedde.Het beheer lag bij de gemeenten en de werkinhoudelijke supervisie bij de SPD, mooier kan het niet.De gemeenten kunnen het wel degelijk, dus niet teveel koudwatervrees heren! Tegendraads denken daar gaat het om, daarom staat in Emmen ook de eerste MFE, ik had het weer eens goed gezien in 1979 de nationale rampspoed RIAGG moet er niet niet komen.
Door Vaste lezer op
@ Sven Snijder
Natuurlijk kunnen kinderen die anders zijn heel bewerkelijk zijn en heel veel vragen van ouders. Maar ze zijn niet verstandelijk of lichamelijk gehandicapt en groeien op, dus het is voor ouders maar tijdelijk in de meeste gevallen dat ze er zo extreem veel tijd aan kwijt zijn dat het hun leven bepaalt.

Een ouder die graag veel aandacht van medici heeft, kan in theorie tevreden zijn als er idd veel aandacht van artsen is. Of als hij zijn zieke kinderen en toewijding daarvoor op TV kan laten zien. Ik zeg bewust 'in theorie' want mensen zijn altijd anders. Maar het punt van de ouders die wel heel erg bezig zijn met de 'stoornis' van hun kinderen en die kinderen ook zo op TV toont (en de privacy van die kinderen dan?) is wel een punt wat genoemd zou moeten kunnen worden en overwogen moet kunnen worden.

En hoezo worden ouders met kinderen met een diagnose 'gepakt'? Waarom moeten ze hun lijden en opoffering zo laten merken? Ten eerste, ze hebben kinderen gekregen, dat is een geschenk. Waarom dan spreken over dat ouders 'gepakt' worden? Door wie dan? En waarom dan? OMdat die kinderen lastiger zjn dan andere kinderen? Dat risico loop je toch als je kinderen krijgt? Dat ze meer tijd en energie kosten om wat voor een reden dan ook? Die onvoorspelbaarheid is inherent aan de keuze om kinderen te krijgen. En hoe leuk is het voor een kind met een diagnose om te weten dat zijn ouders zich daardoor belast en zelfs 'gepakt' voelen? In plaats van dat het met volle vanzelfsprekendheid zo anders mag zijn als het wil?

Het is onverstandig om de ogen te sluiten voor hoe naar diagnoses zijn voor veel kinderen. Kijk maar eens in het beroepsonderwijs, in het speciaal onderwijs en in de jeugdzorg hoe erg kinderen hun diagnose vinden. Hoe ze denken dat alles aan hen en hun stoornis ligt, hoe erg ze het vinden om andes te zijn. Dat kunnen kinderen neit overzien en relativeren zoals volwassenen, het is voor hen een ramp vaak voor hun zelfbeeld en ontwikkeling.

Melden bij het AMK en dat ik daarvoor zou zijn is onzin. Maar reflectie vanuit de GGZ-sector en -ouders hierop zou wel zinnig zijn. En ook is er een unaniem politiek besluit geweest dat Nederland niet meer wil dat kinderne massaal ziek en gestoord worden verklaard, de overdiagnoses. Omdat men dat niet in het belang acht van kinderen om zo bestempeld te worden als ze nog in ontwikkeling zijn.

Daarmaast geef je aan dat het om verschillende soorten ouders gaat in de jeugdzorg en in de jeugd-GGZ maar dat is nou juist niet zo blijkt uit onderzoek. Het zijn grotendeels dezelfde ouders en kinderen, vandaar ook dat men de jeugd-GGZ meer wil doen samenwerken met jeugdzorg.

Het feit dat die doelgroepen overlappen komt onder meer doordat de jeugd-GGZ teveel diagnoses uitdeelt (de overdiagnosticering) waardoor veel mishandelde kinderen niet herkend worden als mishandeld, maar een stempel van een stoornis opgeplakt krijgen. DAt is heel vervelend voor ouders van kinderen die echt kindeigen problematiek hebben. Maar dat is een relatief kleine groep, anders zouden de doelgroepen van de jeugd-GGZ en de jeugdzorg niet zo kunnen overlappen.

@Menno Oosterhof
Ik beschuldig niemand specifiek van MBP maar vind de blindheid van de jeugd-GGZ hiervoor kwalijk. In Amerika heeft de wereldberoemde kinderpsychiater Bruce Perry hier notabene nadrukkelijk aandacht voor gevraagd en ook u weet natuurlijk dat dit wel degelijk vaak voorkomt. Waarom is dat onbespreekbaar voor de jeugd-GGZ in Nederland? Omdat u geen klanten wil verliezen? Of omdat u de ouders hard nodig heeft in uw lobby?

Tot slot, waarom is jeugd-GGZ zogenaamd zo medisch? Psychiatrie is niet puur medisch, je kunt niet met een bloedtest of urine zaken hard aantonen. Het is theorievorming met zoeken naar bewijs, geen harde wetenschap zoals hieronder een collega van u zelfs durfde te beweren.