of 59108 LinkedIn

Rli: Te weinig afstemming over bereikbaarheid steden

Het beleid rond bereikbaarheid is versnipperd, niet doelgericht en leidt tot “verbreden van doodlopende wegen”. Dat brengt de bereikbaarheid van stedelijke regio’s in gevaar. Een nieuwe Bereikbaarheidswet is nodig om een overzichtelijk stelsel te maken van de wirwar van belastingen, heffingen en gedeelde verantwoordelijkheden. Er moet een verplichte Bereikbaarheidstoets komen bij ruimtelijke en infrastructurele besluiten.

Het beleid rond bereikbaarheid is versnipperd, niet doelgericht en leidt tot “verbreden van doodlopende wegen”. Dat brengt de bereikbaarheid van stedelijke regio’s in gevaar. Een nieuwe Bereikbaarheidswet is nodig om een overzichtelijk stelsel te maken van de wirwar van belastingen, heffingen en gedeelde verantwoordelijkheden. Er moet een verplichte Bereikbaarheidstoets komen bij ruimtelijke en infrastructurele besluiten.

Maatschappelijke veranderingen

Dat stelt de Raad voor leefomgeving en infrastructuur in het vorige week uitgebrachte advies ‘Dichterbij en sneller’. De Raad beschrijft de maatschappelijke veranderingen op het gebied van reizen en vervoer, zoals de komst van de elektrische fiets en het autodelen. Mensen combineren steeds meer uiteenlopende activiteiten op één dag. De huidige wetten en regels spelen nog niet in op deze ontwikkelingen. Het beleid is nog steeds gericht op het aanbod van infrastructuur en op specifieke vervoerswijzen (trein, tram, bus, auto of fiets), elk met eigen regelgeving, financiering en fiscale prikkels.

 

Geen debat over doel

Het advies is een pleidooi voor ontschotting, zegt Rli-raadslid Pieter Hooimeijer. ‘Met de huidige fiscale en financiële instrumenten zijn de hokjes zo scherp getekend dat het debat over het doel van bereikbaarheid op voorhand is uitgesloten. Dat debat gaat over de vraag of mensen de activiteiten die ze uitoefenen op tijd kunnen bereiken en kunnen combineren. Dat is iets anders dan de vraag hoe je zo snel mogelijk van A naar B komt.’

 

Doodlopende wegen

Het beleid is vooral gericht op extra infrastructuur en snellere verplaatsingen, en stuurt nog onvoldoende op de locaties van voorzieningen en activiteiten, volgens de Rli. Dat is niet effectief, licht Hooimeijer toe. ‘Het heeft geen zin om een extra strook asfalt aan te leggen als bij de stad vervolgens alle afritten vol staan. Dat is verbreden van doodlopende wegen.’ Het ontbreekt volgens hem aan samenwerking tussen rijk, provincies en gemeenten over aansluitingen tussen de verschillende wegennetten. ‘De huidige systematiek werkt dat in de hand; die maakt dat discussies gaan over middelen in plaats van doelen. In het MIRT (Meerjarenprogramma Infrastructuur, Ruimte en Transport) is recent weer vastgelegd dat geld uit het Infrafonds uitsluitend mag worden besteed aan mobiliteitsoplossingen. Dat betekent dus dat je geen ruimtelijke maatregelen in de discussie kunt inbrengen. De bereikbaarheid van een ziekenhuis of kantoorlocatie gaat dan dus over de ontsluiting, niet over mogelijke locatieveranderingen die wellicht tot een efficiënter systeem leiden, zowel vanuit de stad als vanuit de burger bezien.’

 

Keuzes nodig

De uitspraken van Hooimeijer sluiten aan op de stelling in het Rli-advies dat zorgvuldige keuzen nodig zijn over de vraag waar wij werken, wonen, recreëren. Volgens de raad is daarvoor een meer samenhangende benadering van bereikbaarheid nodig. Een nieuwe Bereikbaarheidswet zou dat moeten structureren, door het samenvoegen van de Wet personenvervoer 2000, de experimenteerwet zelfrijdende auto’s en de Wegenverkeerswet. De huidige, vrijwillige samenwerking is onvoldoende, constateert Hooimeijer: ‘In het MIRT is geregeld dat partijen elkaar spreken over infra-investeringen, maar dat blijkt te beperkt. Er moet een wettelijke basis komen voor de afstemming over bereikbaarheid.’ Onderdeel van de wet zou een Bereikbaarheidstoets moeten zijn. Bij ruimtelijke en infrastructurele besluiten van een bestuursorgaan kan daarmee worden beoordeeld wat de consequenties zijn voor de bereikbaarheid.

 

Het Rli-advies is aangeboden aan minister Schultz van Haegen van Infrastructuur en Milieu.

Verstuur dit artikel naar Google+

Gerelateerde artikelen

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door H. Wiersma (gepens.) op
Bereikbaarheidswetgeving moet uiteraard gericht zijn op te volgen (overleg)procedures bij nieuwe ontwikkelingen en gaat niet over de inhoud. Overigens is er op dit moment duidelijk behoefte aan meer lange termijn visie (zie voorbeelden hieronder). Deregulering betekent overigens niet dat je nieuwe ontwikkelingen niet kan of soms wel moet regelen in nieuwe wetgeving. Deregulering betekent dat je oude overbodige wetgeving moet wijzigen of intrekken.
Door Jan de Bont (vm directeur RWS) op
Advies is de zoveelste herhaling van zetten in een al tientallen jaren (en zelfs langer) lopende discussie over een optimale afstemming van ruimtelijke ontwikkelingen, de bereikbaarheid via verschillende vervoerswijzen en de daarmee verband houdende aanleg/verbreding van infrastructuur resp. te treffen mobiliteitsbeheersingsmaatregelen. Rekeninghoudend met de van toepassing zijnde procedures en een in het algemeen zeer goede en doelgerichte (!) samenwerking tussen de verschillende overheidslagen hebben we in de afgelopen tientallen jaren op dit vlak met z'n allen grootse prestaties verricht, zeker in vergelijking met veel landen buiten onze grenzen.
Het is in een tijd met een grote roep om dereguleringen (waar mogelijk!) en meer ruimte voor eigen initiatieven en bottom up samenwerking een advies dat niet direct getuigt van veel maatschappelijk inleveringsvermogen.
De gedachte van (nog) meer regulering via een top down te organiseren Bereikbaarheidswet zal m.i. in dit tijdsgewricht daarom niet verder gaan reiken dan het stadium van een "vrome" wens van een (veel) te idealistisch denkend adviesorgaan.
Door doeterniettoe (-) op
Nederland is gewoon overbevolkt. Dat we het met zijn allen redelijk redden komt omdat er redelijke afspraken zijn en we goed ons best doen, maar de scheuren in het systeem worden steeds duidelijker. Landelijke ruimtelijke ordening is er al tijden niet meer waardoor steden en regio's met elkaar concurreren. Het Rijk mag vervolgens de snel- en spoorwegen aanleggen. De Randstad groeit enorm terwijl de rest van het land langzaamaan leegloopt.
En nog steeds blijft de bevolking stijgen. Waarop de samenleving dan maar moet instemmen met steeds verdergaande automatisering en robotisering (zoals voedsel, transport, enz.). Misschien toch eens verstandig aan die eeuwige bevolkingsgroei te gaan werken. Of gewoon wachten tot het voor ons wordt gedaan door de natuur.
Door Joost (beleidsmedewerker) op
Het tekort aan woonlocaties slim afstemmen op werken en recreëren? Misschien zijn fiets snelwegen voor elektrische fietsen een optie voor het in de file staan.
Door H. Wiersma (gepens.) op
Naast bereikbaarheidswetgeving is er vooral ook behoefte aan een lange termijn visie op de totale infrastructuur ter land (wegen/fietspaden, trein, tram, bus), ter zee (havens, energieopwekking) en in de lucht.(personen - en vrachtvervoer). Het lijkt allemaal een beetje op hap snap beleid.
Voorbeelden:
1. het wegennet rond Den Haag dateert nog steeds van 10-tallen jaren geleden).
2. de lawaaihinder van het vliegverkeer rond Schiphol rijst de pan uit.
3. de problemen rond de Nederlandse Spoorwegen.
4. het standpunt t.o.v. tolheffing, dit ook in relatie met andere EU-landen.
etc.
Door Gepensioneerd (Gepensioneerde) op
Het is asociaal om op dit kleine stukje Nederland zoveel mensen te proppen. Maar de overheid steekt al jaren lang de kop in het zand. Ze kijken weg en de samenleving wordt steeds onleefbaarder. Grote mond over het milieu en het beste jongetje van de klas proberen te zijn. Hoe meer inwoners, hoe zwaarder het milieu wordt belast. De in het verleden genoemde 10 miljoen, gaat nog steeds op.
Door Wim Vreeswijk (Financieel adviseur) op
Ik loop over deze 'dichtslibbing' van met name de randstad al tijden te mopperen. Dr. Drees van de PvdA zei al in de 50-er jaren van de vorige eeuw, dus zo'n 60 jaar geleden dat Nederland al veel te vol was met 10 miljoen inwoners. Hij startte dan ook een kostbaar emigratieproject op waardoor veel Nederlanders vertrokken. In de 70-er jaren zei onz toenmalige koningin ook nog eens dat Nederland vol, overvol was. In de 90-er zei Janmaat VOL = VOL en vond ik een tamelijk onschuldige opmerking, doch Janmaat werd hiervoor veroordeeld voor 7.500 gulden. Een vonnis wat er, met de kennis van nú, niet meer zou komen. Desondanks blijft de Utrechtse wethouder doorjuichen als het inwonertal van Utrecht doorstijgt van 340.000 naar maar liefst 680.000 in 2050 op maximaal 99 km2, dus ook Utrecht loopt volledig vast en worden er honderdduizenden Utrecht feitelijk gegijzeld dankzij de GL-wethouder Lotte van Hooydonk. Waarom wil ze dat? Dat is simpel te verklaren. De fractiesubsidie is nu inwonertalgerelateerd met 45.000 voor 1 raadszetel, voor Groen Links, als nu op een na grootste partij in de raad is dat wellicht nu raadszetel gerelateerd circa 80.000 euro, doch bij 680.000 inwoner verdubbelt dat ook. En zo wordt de leefbaarheid voor alle Utrechters op termijn volledig verwoest ! Het gaat gewoon om de poen en nergens anders om!
Door green is its colour op
17 miljoen medelanders opgesloten als haringen in een ton, dankbaar voor elke meter nieuw asfalt van niets naar nergens.