Mensen die daartoe in staat zijn, moeten in de toekomst zelf gaan betalen voor hun huishoudelijke hulp. Dat staat in het coalitieakkoord Aan de slag van D66, CDA en VVD, dat vrijdag is gepresenteerd. De partijen willen de huishoudelijke hulp als Wmo-maatwerkvoorziening per 1 januari 2029 schrappen. Voor inwoners die niet zelf hulp kunnen regelen, blijft de gemeente verantwoordelijk.
Coalitie: huishoudelijke hulp als Wmo-voorziening schrappen
Met het voorstel zetten D66, CDA en VVD een verdere stap in het versoberen van de Wmo-voorziening, verder dan eerdere coalities deden
Concrete invulling
De coalitiepartijen verwachten dat deze maatregel vanaf 2029 een bezuiniging van 435 miljoen euro oplevert. In de plannen zoals die nu in het coalitieakkoord staan, gaan mensen die dat kunnen zelf betalen voor huishoudelijke hulp in plaats van via de Wmo, laat Tweede Kamerlid Harry Bevers (VVD) aan Binnenlands Bestuur weten. Volgens hem is het uiteindelijk aan een nieuw kabinet om te bepalen hoe hier concreet invulling aan wordt gegeven.
Onder druk
Met het voorstel zetten D66, CDA en VVD een verdere stap in het versoberen van de Wmo-voorziening, verder dan eerdere coalities deden. Momenteel geldt voor veel Wmo-voorzieningen een vast abonnementstarief van 21,80 euro per maand, ongeacht inkomen of vermogen. Dat systeem is eenvoudig en transparant, maar leidt er ook toe dat mensen met een hoog inkomen of veel vermogen evenveel betalen als mensen met een laag inkomen. Bovendien zorgt het toenemende gebruik van huishoudelijke hulp ervoor dat de beschikbaarheid van deze Wmo-voorziening onder druk staat.
Inkomens- en vermogensafhankelijk
Het kabinet-Rutte IV (januari 2022 – juli 2024) was al van plan het door Rutte III ingevoerde abonnementstarief af te schaffen en te vervangen door een ‘eerlijkere’ eigen bijdrage. Daarmee zou op termijn jaarlijks 80 miljoen euro worden bespaard. In maart 2025 diende staatssecretaris Vicky Maeijer (PVV) van het kabinet-Schoof de Wet vervanging abonnementstarief Wmo 2015 in bij de Tweede Kamer. Dat wetsvoorstel regelt onder meer de invoering van een inkomens- en vermogensafhankelijke eigen bijdrage.
Controversieel
Na de val van het kabinet-Schoof wilde een Kamermeerderheid het wetsvoorstel controversieel verklaren. Daarmee leek de geplande invoering – 1 januari 2027 – voorlopig van de baan. Ook nu is het onzeker of de nieuwe maatregel er daadwerkelijk komt: D66, CDA en VVD beschikken in zowel de Tweede als de Eerste Kamer niet over een meerderheid.
Reacties: 3
U moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.
Weer eens opvallende besluitvorming van een weinig betrouwbare Overheid. Destijds werd deze regeling o.a. ingevoerd om de omslag van 'het opheffen van de bejaardenwoningen naar zo lang mogelijk thuis blijven wonen' op een verantwoorde wijze te maken.
In de gedachte nieuwe opzet kan daar dus nog maar door een zéér beperkt aantal burgers gebruik worden gemaakt. Vooral grote aantallen ouderen zullen hierdoor financieel worden getroffen en diezelfde groep ouderen moet later ook nog grotendeels hun eigen zorg in verpleeghuizen betalen en nu ook al forse forse verzekeringspremies betalen.
Zit er dan niet meer balans in een beslissing om deze nieuwe bezuiniging (!!) op voornamelijk ouderen in te ruilen voor de wel zeer overdadige en feitelijk overbodige regeling om kinderen/jongeren op scholen te bedienen met broodpakketten en groeten/fruit? Dit nog afgezien van de personele- en schoonmaakinzet die daaraan weer is verbonden?
De discussie over het schrappen van huishoudelijke hulp als Wmo-voorziening mist één cruciaal punt: draagkracht is niet alleen inkomen/vermogen, maar ook structurele meerkosten. Juist middeninkomens met een beperking (en gezinnen met meerdere beperkingen) betalen nu al veel zelf: hulpmiddelen, woning- en voertuigaanpassingen, extra vervoer en andere niet-vergoede kosten. Als daarnaast (rond 2028/2029) de fiscale aftrek van zorg-/meerkosten verdwijnt, stapelen maatregelen zich op. Dan ontstaat een groep die “te draagkrachtig” wordt geacht voor ruimhartige ondersteuning, maar feitelijk niet in staat is om langdurig particuliere hulp te financieren.
Als dit beleid wordt doorgezet, is bestuurlijk minimaal nodig: landelijke minimumnormen (geen 342 varianten), een heldere definitie van ‘kan het zelf regelen’, en een structureel compensatiemechanisme voor aantoonbare meerkosten. Zonder die randvoorwaarden is het geen hervorming, maar afwenteling.
M.i. opnemen in een totale financiële beoordeling en achtergronden van het Sociale Domein voor 2026 en later.