of 59244 LinkedIn

‘Vergis u niet in de geestelijke gezondheidszorg’

De 418 gemeenten worden door decentralisatie verantwoordelijk voor de zorg van bijna 300 duizend patiënten in de geestelijke gezondheidszorg. ‘Gemeenten moeten zich niet vergissen, wat dat betekent’, zegt Marleen Barth, voorzitter van GGZ Nederland.

Gemeenten worden door de overheveling van rijkstaken, in het bijzonder van onderdelen van de Algemene wet bijzondere ziektekosten (Awbz), verantwoordelijk voor de zorg van ernstig psychotische mensen, verslaafden, zwervers en schizofreniepatiënten; een groep van 175 duizend chronische patiënten.

 

Gemeenten nemen daarmee de zorgverantwoordelijkheid over van GGZinstellingen die zich de afgelopen decennia over deze groep heeft ontfermd. Daarnaast behandelen de GGZ-instellingen ook nog een groep van 800 duizend patiënten met bijvoorbeeld eetstoornissen, borderline of depressies, waarvoor gemeenten ook verantwoordelijk worden. GGZ Nederland is de brancheorganisatie voor geestelijke gezondheidszorg en verslavingszorg.

 

Voorzitter is Marleen Barth, tevens voorzitter van de PvdA-senaatsfractie: ‘Gemeenten krijgen door decentralisatie het geld, de bevoegdheden en de regie. Onze instellingen en de corporaties hebben de inhoudelijke kennis en kennen de voetangels en klemmen die samenhangen met de zorg van deze ingewikkelde groep patiënten. Een verstandige gemeente legt relaties en zegt niet dat ze alles zelf gaat doen. Mijn oproep is: gebruik onze kracht voor de zorg over deze ingewikkelde groep van patiënten.’

 

Schizofrenie

 

De GGZ Nederland- voorzitter hoopt dat gemeenten beseffen dat er een groep patiënten is die zich niet roert, maar die wel de zorg nodig heeft waarop ze volgens de Awbz recht heeft. ‘Wij hebben zogeheten zorgmijders; patiënten met bijvoorbeeld schizofrenie, waar je 10 tot 15 maanden kunt aanbellen voordat je er binnenkomt. Gemeenten moeten niet denken dat deze mensen geen zorg nodig hebben. Ze hebben récht op zorg.’

 

Op eigen houtje een oplossing daarvoor vinden, is niet eenvoudig, stelt Barth. Er zijn door de Inspectie voor de Geestelijke Gezondheidszorg richtlijnen opgesteld waaraan de zorg moet voldoen. ‘Zeggen als gemeente: wij doen het op een andere manier, dat kan dus niet! Gemeenten moeten zich daarom niet vergissen, wat het betekent om verantwoordelijk te worden voor de geestelijke gezondheidszorg’, waarschuwt Barth.

 

Men moet ook niet denken dat het om slechts een kleine groep gaat. ‘In Den Haag, waar negen keer per dag een inbewaringstelling (ibs) wordt afgegeven, hoef ik dat niet uit te leggen. In Wassenaar met negen ibs’en per jaar wel, maar in Wassenaar gaat het om negentig tot honderd patiënten waarvoor de gemeente verantwoordelijk wordt.’

 

Door de invoering van de eigen bijdrage in de tweedelijns gezondheidszorg, zullen meer patiënten een beroep doen op gemeenten. ‘Chronische patiënten in de geestelijke gezondheidszorg kunnen de eigen bijdrage niet betalen en zullen zich dus tot de gemeenten wenden voor bijzondere bijstand.’

 

De instellingen in de geestelijke gezondheidszorg staan open voor samenwerking met de gemeenten. ‘De samenwerking met de grote steden is al heel goed. Maar ook met de andere gemeenten is samenwerking hard nodig om er voor te zorgen dat deze kwetsbare groep patiënten goede zorg krijgt’, aldus Barth.

Verstuur dit artikel naar Google+