of 64621 LinkedIn

Overlast kun je niet in hokjes stoppen

Jeroen Lugte Reageer

Het behoeft geen toelichting dat ingrijpen noodzakelijk is wanneer drie personen midden in een woonwijk illegaal en in onveilige omstandigheden een lekke boot bewonen. Voeg daar de fysieke, psychische en alcoholgerelateerde problemen van de bootkrakers aan toe en het is wachten tot het écht mis gaat. Toch houden handhaving en hulpverlening bij dergelijke complexe problematiek te vaak vast aan de grenzen van het eigen domein, terwijl we met creatief denkwerk kunnen voorkomen dat hulpbehoevenden tussen wal en schip geraken.

Bovengenoemde problemen komen geregeld voor. Met name in Amsterdam zijn deze zogenaamde ‘stadsnomaden’ een bekend verschijnsel, maar ook in mijn verleden als hoofd Handhaving bij andere gemeenten kwam ik het tegen. In ‘mijn geval’ gebruikten ze het braakliggende terrein en het slooppand aan de overkant bovendien als hun buitenverblijf, waarmee de overlast zich verspreidde. Deze overlast kwam aanvankelijk van twee broers, die met name fysieke en alcoholgerelateerde problemen hadden. Nadat er een derde man bij kwam – die mede als gevolg van psychische klachten een van de twee broers in elkaar sloeg en zelfs dreigde te vermoorden – escaleerde de situatie.

 

Hoewel verschillende instanties al jaren betrokken waren bij de casus, werd de problematiek door de voortgaande escalatie plotseling urgent. Tegelijkertijd durfde niemand zijn handen te branden aan de overlastgevers, die met hun problemen buiten de gangbare hokjes vielen. Een snelle oplossing was daarmee ver weg, maar desondanks hoognodig. De mogelijkheden om de mannen aan te pakken en te begeleiden, waren beperkt. Zorgverleners deden hun best, maar zaten met de handen in het haar. Daarnaast is een boot geen bouwsel, waardoor we niet op basis van het Bouwbesluit konden optreden. Tevens was de boot niet brandgevaarlijk, niet zichtbaar althans. Daardoor had ook de brandweer geen gegronde reden om in te grijpen. Zo leken alle denkbare oplossingen op niks uit te lopen.  

 

Na grondig zoeken stuitten we echter op een artikel over ligplaatsen in de APV. In combinatie met de veiligheidskwesties bleek dit de uitkomst te zijn. Niet de meest voor de hand liggende oplossing, maar wel een effectieve. Op basis van dit artikel mochten we de boot tóch uit het water halen. Dat lukte, maar niet voordat we drie kiepwagens rotzooi hadden verwijderd en meer dan 2.000 liter water en olie uit de boot hadden gepompt. Binnen bleek deze bovendien besmeurd met ontlasting en aan één kant verzwaard, om kapseizen te voorkomen. Dat maakte de voorheen voortslepende situatie des te schrijnender.

 

Met het verwijderen van de boot keerde de rust in de omliggende wijk terug, maar daarmee ben je er nog niet. In dit verhaal heeft de gemeente vervolgens verdere opvang voor de drie heren geregeld, maar we kunnen ook naar andere gemeenten kijken hoe zij dergelijke problematiek aanpakken. Zo krijgt Apeldoorn volgend jaar negen woningen voor mensen die in een gewone buurt te veel overlast veroorzaken, meldde De Stentor eerder deze maand. Een tiende woning is bestemd voor een in complexe zorgproblematiek gespecialiseerde beheerder.

 

Het moet een uitzonderlijk redmiddel zijn in situaties waarin andere oplossingen vruchteloos zijn gebleken. Door enige afzondering te creëren, voorkom je overlast voor omwonenden en breng je de rust waar deze mensen veelal behoefte aan hebben.

 

Zulke initiatieven, in combinatie met een optimale benutting van de beschikbare bestuurlijke middelen om overlastgevers aan te pakken, zijn nodig om dergelijke ingewikkelde casussen voor alle betrokkenen tot een goed einde te brengen. Daarbij gaat het er niet om wie waar schuld aan heeft. Uit het voorbeeld blijkt immers eens te meer dat overlast in de praktijk niet altijd eenduidig in hokjes is te vangen, maar je moet er wel wat aan doen.

Jeroen Lugte, voormalig leidinggevende bij de Belastingdienst en Stadstoezicht, directeur bij Op Orde

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.