of 59082 LinkedIn

Op Eigen Kracht uit de crisis?

René Peters Reageer

Hoe je het ook went of keert, de corona crisis raakt ons allemaal. Maar het raakt de mensen met het minste weerstandsvermogen het hardst. Dat is zo in medische zin. Dat is zeker ook zo in financiële zin. Maar dat is zeker ook zo in sociale zin. 

Wie in deze tijd van intelligente lockdown vreest voor zijn inkomen en tegelijkertijd met zijn of haar kinderen op de lip in een kleine ruimte vertoeft, is niet te benijden. Nu al is het aantal meldingen van huiselijk geweld toegenomen. En hebben ouders en kinderen het geestelijk zwaar. En dan moeten de enorme sociale en economische gevolgen van deze crisis nog in volle omvang zichtbaar worden.

Mensen met voldoende geld en met een goed sociaal vangnet kunnen dit wellicht opvangen. Mensen die dat ontberen waarschijnlijk niet. En het is een illusie te denken dat de inzet van nog meer professionals in bijvoorbeeld de jeugdzorg de oplossing zal bieden. Op dit moment zijn de problemen in de jeugdzorg al groot. Dat is algemeen bekend. Daar komt bij dat er te weinig personeel is om kinderen en gezinnen met serieuze problemen te ondersteunen. Bovendien bulken gemeenten ook nu al niet van het geld. Wie verwacht dat bij gemeenten binnenkort de zilvervloot zal binnenvaren komt bedrogen uit. Een recept voor ellende kortom.

Mede door deze crisis komen meer kinderen en gezinnen in de sociale en economische problemen. Gemeenten en zorginstellingen hebben noch de middelen, noch de mankracht, noch de mogelijkheden om de problemen straks werkelijk het hoofd te bieden. Binnen het ‘oude’ denken tenminste.

En nu? Ieder mens en ieder gezin kan in de problemen komen. Daar is naast een beetje pech echt niet zoveel voor nodig. Maar er zijn beschermende factoren. Bestaanszekerheid bijvoorbeeld. En een stevig sociaal netwerk. Zonder dat gaat het niet. Professionals, hoe goed ook, kunnen niet duurzaam een sociaal netwerk vervangen. En wie bestaanszekerheid ontbeert kan alleen al door de ervaren stress moeilijk geholpen worden. Bij bestaanszekerheidsproblemen kan de overheid helpen. Bij het bouwen van gemeenschapszin misschien wat minder.

Maar er zijn initiatieven. Jouw Ingebrachte Mentor (JIM) bijvoorbeeld. Of de al langer bekende ‘Eigen Kracht Centrale’ (EKC). Juist na de Corona-crisis zal het er om gaan gemeenschap te organiseren en te activeren. En samen problemen duurzaam te lijf te gaan. Dat is precies wat de EKC beoogt. Jeugdzorginstellingen kunnen tijdens de Corona-crisis om begrijpelijke redenen hun contract niet naleven. Als gecontracteerde zorg die niet geleverd kan worden ook niet wordt vergoed, vallen instellingen om. Daar worden binnen gemeenten oplossingen voor gevonden.

Maar stichtingen als de ‘Eigen Kracht Centrale’ hebben vaak geen contract. Zij werken op afroep of aanvraag. En als zij om dezelfde begrijpelijke redenen geen netwerkbijeenkomsten kunnen en mogen organiseren, vallen zij ook om. Terwijl na de crisis juist dit soort initiatieven erg belangrijk zijn. Bovendien kosten ze nauwelijks geld. Toch is voor bijvoorbeeld de EKC nog geen oplossing gevonden. Zou het niet verstandig zijn als inkoop regio’s daar werk van zouden maken?

René Peters is Tweede Kamerlid namens het CDA

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.