of 63606 LinkedIn

Medewerkers jeugdzorg wordt mes op keel gezet

Machiel Aarten 4 reacties

Ik ben gekwetst. En met mij vele jeugdzorgverleners. In alles wat wij doen stellen wij het belang van kinderen, jongeren en ouders centraal. Ik doe dat al 36 jaar. Met heel mijn hart. Maar ik vraag me serieus af welk belang het kabinet en de werkgevers voorop hebben staan. De overheid weigert de door haar veroorzaakte schade, door decentralisatie en bezuinigingen, te herstellen en te investeren in een sterke publieke jeugdzorg. En het risico dat een volgend neo-liberaal kabinet op dezelfde voet doorgaat is zeer groot.

Het aantal grote jeugdzorginstellingen dat haar deuren heeft moeten sluiten, omdat ons werk al jarenlang onder de kostprijs wordt verkocht, is niet meer te tellen. Terwijl deze collega’s wel voorzagen in de hulpbehoeften van kinderen, jongeren en ouders. Jeugdzorgwerkers moeten tijd en aandacht voor kinderen grotendeels schrappen vanwege de hoge werkdruk en zitten gedwongen achter hun bureau. Niks, geen gesprek aan de keukentafel of de buurt in. Tijd is geld en aan beiden is een groot gebrek.

 

 

Waar er fors geld uitgegeven wordt aan commerciële bedrijven, met aandeelhouders die daarvan profiteren, wordt medewerkers van de jeugdzorg het mes op de keel gezet. Er is veel geld toegezegd aan gemeenten. Maar bij de redelijke, uiterst noodzakelijke cao-eisen, waaronder ook verlaging van de werkdruk, die de FNV stelt, tonen het kabinet en de werkgevers (verenigd in Jeugdzorg Nederland) de voering van hun lege broekzakken. Geen loonsverhoging, maar voorstellen voor verslechteringen krijgen we. Staan werkgevers en kabinet sociaal en moreel dan zoveel verder af van de werknemers dan we ooit hadden kunnen bedenken?

 

In de 36 jaar heb ik in mijn werk twee gebroken ribben, een blauw oog en een bloedneus opgelopen. Ik ben drie keer met de dood bedreigd. Ik ben ontelbare keren uitgescholden, bedreigd. Ik heb honderden ouders, kinderen en jongeren zien komen en gaan. In mijn herinneringen draag ik ze met me mee. Als ik even mijn ogen sluit en terugdenk dan heb ik jongeren in de dakgoot zien staan om te springen, meerdere suïcidepogingen meegemaakt, een jongen hangend in een strop gezien, een ontvoering en dreiging met een bloedige inval gevoeld.

 

Of dat jongetje dat dacht dat hij maar 45 minuten per dag nuttig was door de trilling van de wasmachine te dempen. Omdat zijn vader daar last van had. Als hij dat niet deed dan volgde een forse afranseling. Met een aantal kinderen van toen heb ik nog contact. Velen zijn inmiddels zelf ouders. Met de meeste kinderen van toen gaat het best goed. Sommigen hebben het niet goed, een aantal is overleden en van een aantal kinderen die wel in mijn gedachten blijft rondspoken, weet ik het niet.

 

Woensdag praten werkgevers en vakbonden weer over een nieuwe cao-jeugdzorg. Ik wil graag, net als mijn collega’s, nog vele jaren in de jeugdzorg werken. Maar dan wel met waardering en erkenning voor ons werk. Met goede arbeidsvoorwaarden, passend bij mijn cruciale beroep. We willen ons werk goed kunnen uitvoeren. Niet alleen voor onszelf, maar ook voor al die kinderen, jongeren en hun ouders die ons keihard nodig hebben. Want daar worden we uiteindelijk allemaal beter van.

 

Machiel Aarten  

jeugdzorgwerker en kaderlid FNV

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Sari (Maatschappelijk werk) op
Machiel, heel mooi en helder beschreven. Zoveel herkenning zo weinig erkenning. Ik hoop dat er veranderingen komt. Ooit, maar denk ik niet in mijn werkperiode.
Door Petra de Vries (Jeugdbeschermer) op
De reactie reactie van Machiel is recht uit het hart van de jeugdzorgwerker. Ik sta volledig achter het verhaal. Trots op zijn manier van verwoorden
Door J Likkel (Jeugdbeschermer ) op
Heel herkenbaar en sta pal achter dit verhaal. Kwaliteit heeft zijn prijs. De politiek moet dit herstellen. Goed onderwijs, jeugdhulpverlening en zorg zijn een basisrecht en noodzaak. Nederland heeft geen belang bij een verloren generatie opgroeiende jongeren. Dit veroorzaakt maatschappelijke schade en dat is een lange termijn effect dat generaties kan doorwerken. Je probeert juist cirkels te doorbreken, op tijd en preventief te werken.
Door henk folkerts (jeugdhulpverlener) op
In alles raak!
complimenten