of 58952 LinkedIn

Waarom de nieuwe jeugdwet?

Tijdens een door de commissie voor VWS van de Eerste Kamer georganiseerde deskundigenbijeenkomst over de nieuwe jeugdwet mocht ik op maandag 9 december ook een inbreng leveren. Ik had mijn standpunt van te voren op papier aangeleverd, maar besloot op het laatste moment om mijn verhaal tijdens de bijeenkomst wat anders in te steken. Terug naar de waarom vraag. Wat nu volgt is ongeveer het verhaal dat ik op 9 december in de Eerste Kamer heb verteld met nog wat extra voorbeelden toegevoegd.

Toen ik van het weekend mijn standpunt nog eens na las, betrapte ik mezelf op een gekozen insteek van bestuurskundig jargon. Zoals zo vaak gebeurt in discussies over de toekomst van de jeugdzorg dreigt de essentie waar het om gaat: kwetsbare kinderen in de knel, een beetje uit het zicht te verdwijnen, ook vandaag weer, terwijl iedereen hier aanwezig het beste wil voor kinderen in de knel. Ik wil nu dan ook graag proberen om mijn boodschap op een andere manier aan u mee te geven. Vanuit het gezichtspunt van de kinderen waar het over gaat. Hoe vergaat het die kinderen in het huidige stelsel?

 

Ik denk aan Justin, een jongen van 14 jaar die zulke complexe problematiek heeft dat geen enkele instelling hem nog wil of kan opnemen. JGGZ instellingen wijzen naar Jeugd en Opvoedhulp en die wijzen weer terug. In voorgaande jaren is hij van de ene niet echt passende  opvangplek naar de andere verplaatst, terwijl zijn persoonlijke situatie alleen maar verslechterde. Van orthopedagogische opvang naar jeugdpsychiatrische opvang naar  crisispleeggezinnen en weer terug. Als Justin dreigt letterlijk op straat te komen, wordt de casus naar mij geëscaleerd. Als ik vraag aan de verschillende betrokken professionals wat een passende oplossing is dan zijn ze het snel eens over een prikkelarme kleine groepssetting met hoge begeleiderdichtheid. Die bestaat, maar alleen voor LVB kinderen en Justin heeft een net te hoge IQ score. Uiteindelijk moet ik de zorgverzekeraar met een persbericht en een kort geding dreigen om Justin, tegen de selectiecriteria en financieringsregels in alsnog op te laten nemen op de plek die hem het beste past.

 

Ik denk aan Johanna, een meisje met een zeer belast verleden van 17 met ernstig agressief gedrag waardoor geen enkele instelling haar meer wil opnemen. Ze moet echt weg uit de instelling voor Jeugd en Opvoedhulp, omdat ze te gevaarlijk is voor begeleiders en mede groepsgenoten. Ook nu is de oplossing voor professionals helder: prikkelarme opvang met veel begeleiders en een combinatie van orthopedagogische en psychiatrische begeleiding. Maar die is heel duur en niet te financieren in de bestaande versnipperde financieringssituatie. Uiteindelijk kan ik, gebruik makend van persoonlijke contacten met de betreffende directeur, een oplossing voor haar vinden, waarbij die directeur zijn nek uitsteekt omdat hij er per dag duizenden euro’s op moet bijleggen. Een weerbarstige zoektocht om alsnog verschillende budgetten bij elkaar te leggen begint. Het volgende probleem doemt al weer op, waar moet het meisje heen als ze 18 wordt en zelfstandig moet gaan wonen? En wie gaat dat betalen?

 

Ik denk aan de twee broertjes van 12 en 14 met de ernstigste vorm van psychiatrische stoornis voor jeugdigen. Niet gek als je weet dat zowel vader als moeder zware psychiatrische patiënten zijn. Na een ondanks hun jonge leeftijd al lange en weinig succesvolle carrière in de jeugdzorg zijn ze uiteindelijk tijdelijk gefinancierd uit een calamiteitenbudget van de Stadsregio Amsterdam geplaatst op een zorgboerderij. Daar doen ze het goed, maar ze moeten er weg want het is te duur. Opnieuw moet er ik persoonlijk aan te pas komen om ze gewoon op de zorgboerderij te kunnen laten blijven. Samen met hun zusje dat ergens tijdelijk bij een crisispleeggezin was geplaatst. Als we vervolgens uitrekenen wat gescheiden plaatsing op de gebruikelijke niet passende plekken, te financieren uit verschillende financieringsbronnen, had gekost, blijkt dat dat nog duurder was geweest ook. En de betrokken professionals waren er van overtuigd dat dit naar alle waarschijnlijkheid mislukte plaatsingen zouden zijn geworden.

 

Maar ik moet ook denken aan de tienermoeder die met wat begeleiding prima voor haar baby kan zorgen, maar geen betaalbare huisvesting kan vinden. De gemeente wil haar om op zich begrijpelijke redenen geen prioritaire behandeling geven. Het gevolg is dat ze op straat dreigt te komen en te gaan zwerven en dat haar kind dan uit huis moet worden geplaatst, of dat ze in een opvanghuis terecht komt samen met veel problematischer tienermoeders.

 

Ik moet denken aan die licht verstandelijk beperkte vluchteling moeder met zes kinderen die een jaar lang intensieve thuishulp kreeg vanuit de WMO/gemeente. Ze redden het met vallen en opstaan redelijk. Na een jaar hield de stut en steun financiering op, valt ze terug, ontstaat er een onveilig situatie en komt ze uiteindelijk met de gedwongen jeugdzorg in aanraking die tot de dag van vandaag voortduurt.

 

Ik denk aan die gescheiden moeder die met schulden van haar naar het buitenland gevluchte ex zo in de ellende komt dat ze haar kinderen gaat mishandelen. De totaal tekortschietende schuldhulpverlening van de gemeente maakt de stress nog groter. Haar kinderen moeten uithuisgeplaatst worden.

 

Ik denk aan het multiproblematische gezin waarin de vader zijn baan verloor, aan de drank raakte en zijn vrouw en kinderen ging slaan. Een nieuwe baan voor vader vormt de basis voor de oplossing, maar de sociale dienst raderen draaien te langzaam en de situatie loopt onnodig uit de hand.

 

Ik denk aan dat grote immigrantengezin met een oude zieke vader en een licht verstandelijk beperkte moeder die met intensieve opvoedhulp in het gezin waarschijnlijk geholpen zouden zijn. Maar die dure vorm van zorg wil niemand financieren als gevolg waarvan alle kinderen uithuis dreigen te worden geplaatst. Alles bij elkaar vele malen duurder, maar uit een ander potje gefinancierd.

 

Ik denk aan al die kwetsbare gezinnen en kwetsbare kinderen die vanwege versnipperde financiering met al zijn perverse prikkels om vooral niet te doen wat nodig is en de financiële rekening door te schuiven, van het ene niet passende kast naar de andere niet passende muur worden gestuurd, waardoor hun problematiek alleen maar verergert. Die gezinnen en kinderen verdienen een nieuw systeem waarin goed willende en keihard werkende jeugdzorg en jeugdGGZ professionals en gemeentebestuurders de ruimte krijgen om te doen wat nodig is in het belang van kwetsbare kinderen in de knel. De nieuwe jeugdwet vormt de basis van dat nieuwe systeem en moet dan ook gewoon ongewijzigd per 1-1-2015 worden ingevoerd.

Erik Gerritsen

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door D.F. Rienstra (Amsterdammer, volgt Amsterdamse jeugdzorg al jaren met toenemende verbijstering) op
Ik denk aan al die kinderen, ouders, bezorgde buren, grootouders die zo ontzettend lijden onder de fouten, de leugens en het machtsmisbruik van jeugdzorg. En aan immorele bestuurders die niets anders doen dan deze fouten bagatelliseren en blijven volhouden dat zij goed werk doen.

Dat blijkt nergens uit. Er is geen enkel aantoonbaar effect van de Nederlandse jeugdzorg en elk jaar wordt Nederland door de VN daarom gekapitteld over kinderrechten en burgerrechten. Wel zijn er vele aantoonbare rapporten over het falen van jeugdzorg (recent van de kinderombudsman, commissie Samson en wat ouder, van de Veiligheidsraad en de calamiteitenonderzoeken van de Inspectie)

De columns van Gerritsen zijn daarom volstrekt immoreel door het negeren van de feiten en het maar blijven voorspiegelen van mooie verhalen. Teneinde opdrachten en een machtspositie en geld voor na de transitie.

Zijn er, behalve gecorrumpeerde PvdA-bestuurders (wie neemt ze nog serieus?) werkelijk nog mensen die de verhalen van Gerritsen geloven?
Door Ron V (Bezorgde ouder) op
Ik denk aan projectleiders die dankzij de decentralisatie weer een mooie mogelijkheid hebben gevonden om hun zakken te vullen.
Dan denk ik ook gelijk aan al die ouders en kinderen die dankzij deze incapabele projectlijders (nee geen spelfout) in psychisch en zwaar financiële problemen zijn gekomen omdat zij via rechtszaken voor de belangen van hun kinderen zijn blijven opkomen.

Vooral die kinderlozen die denken dat zij beslissingen kunnen nemen in het belang van en voor kinderen.

Wat mij betreft wordt de kinderloze projectleider voor wie mijn commentaar is bedoeld, op staande voet ontslagen.
Ik ben met hem eens dat het probleem zeker niet wordt aangepakt, maar wat hij hier schetst gaat alle perken te buiten.
Door Kinderloze (projectleider decentralisaties) op
En ik denk aan al die kinderen die er niet om vragen om op de wereld gezet te worden door ouders die psychisch en financieel oncapabel zijn om kinderen op te voeden. Het lijkt tegenwoordig een must om als bijstandsmoeder of als zwaar verslaafde minimaal 6 kinderen op de wereld te zetten omdat dat er nu eenmaal bijhoort. De decentralisaties zijn noodzakelijk maar uiteindelijk zullen de aantallen niet afnemen omdat we de basis van de toename niet onder ogen durven te zien: sommige personen die nu heel makkelijk kinderen op de wereld zetten hebben alleen maar ogen voor hun eigen belang en houden geen rekening met de zwaarte van de taak die op hun schouder rust. Wanneer gaan we daar eens iets aan doen?
Door menno oosterhoff (kinder en jeugdpsychiater) op
Ik denk aan alle kinderen met psychische problemen , die het recht op gezondheidszroig straks verliezen en afhankelijk worden van gemeentebeleid. Ik denk aan alle verbeteringen die mbt de toegankelijkheid van de jeugdggz ook aangebracht kunnen worden zonder dat daar een transitie voor nodig is. Ik denk aan de transitie als een megaoperatie waarvan niemand ook maar bij benadering de gevolgen kan overzien. Ik denk aan de kinderombudsman, die zegt dat het organisatorisch onvoldoende is onderbouwd en dat hij zich grote zoirgen maakt. Ik denk aan denemarken waar de jeugdggz niet eens mee gegaan is in de overheveling, maar waar het de eerste jaren alleen maar duurder werd. Ik denk aan alle deskundigen die zeggen: Doe dit alsjeblieft niet. Dit is niet de manier, waarop het beter wordt. ik denk aan de duizenden professionals in de jeugdggz , die vrezen dat de jeugdggz op deze manier ernstig in kwaliteit en bereikbaarheid achter uit gaat. Ik denk aan bedragen van 1 miljard frictiekosten. Ik denk aan Fyra en betuwelijn .Ik denk aan de 40000 ouders die de petitie hebben ondertekend en aan de meer dan 1000 hoogleraren, honderden schooldirecties en honderden huisartsen. Ik denk aan nog heel veel andere bezwaren en grote zorgen en nadelen, zoals de vragen over de privacy. Ik hoop, dat de eerste kamer ook denkt aan al die dingen en de dingen die door alle andere expert naar voren gebracht zijn.
Door Lb.Koppenol (stop-passyndroom.eu) op
En ik denk aan duizenden kinderen, patiëntjes gemaakt door Familierecht zelve, inzake vadervervreemding veelal bij scheidingen en geboorte ook al. Door vrouwen gepleegd al dan niet met ernstige geestesstoornis Borderlinepers.stoornis o.a. waar kenmerken van zijn letterlijk: Bedrog, verdraaien, manipulatie, valsheid in geschrifte plegen, valse verklaringen afleggen, welke overigens zonder enige waarheidsvinding op papier worden gekwakt en niemand zich blijkbaar druk wenst te maken aan gevolgen voor daarna verkeerde gezagsbeschikkingen zoals allang gebleken is door Familierechters etc. Misbruik nu va word vechtscheiding terwijl de fouten in Familierechtsdossiers eraf druipen, (vragen Kinderombudsman..) en een constant verdedigen van de Eigen took door Jeugdzorg zelf ook. Kan het nog gekker met die patiëntjeskwekerij zo door vervreemding toelaten wat kindermishandeling IS door vrouwen Gerritsen? Of zijn jullie als werkers nog eens van plan wel te zeggen wat aan de orde is in Nederland?
Door Leen de Jong (Ouder) op
Helemaal eens met Erik Gerritsen dat er een schrijnende behoefte is aan adekwate hulpverlening voor kinderen, hands on, deskundig, op maat. Helaas is de nieuwe jeugdwet daar juist geen antwoord op. Dat zit vol met regelgeving, dwang en overtredingen van diverse burger- en kinderrechten. Je ziet de rechtzaken al voor je. Echte transformaties is meer en beter passende hulpverlening in de vorm van doelgerichte broodnodige praktische voorzieningen, behandeling en zonodig goed begeleidde plaatsing voor minder geld. Maar door de inzet van wijkteams, regisseurs en gemeenteambtenaren krijg je nog meer bureaucratie, controle en justitie en minder echte zorg voor meer geld. We kunnen nog voorkomen dat de jeugd ggz niet hetzelfde lot beschoren wordt.
Teken de petitie jeugd ggz. http://www.petitiejeugdggz.nl/petitie/