of 63966 LinkedIn

Vechtscheidingen

Het zesde deel van de columnreeks 'Ongemakkelijke waarheid jeugdzorg onder ogen zien' van Erik Gerritsen.

Na alle verhalen over erfelijke criminaliteit, verslaafde ouders, licht verstandelijk beperkte ouders en transgenerationele jeugdzorg, zou je bijna vergeten dat jeugdzorgproblematiek ook in de “beste families” voorkomt. Ik doel dan in het bijzonder op het fenomeen “vechtscheidingen”. In de stadsregio Amsterdam relatief veel aan de orde in Amsterdam Zuid en in Amstelveen al komen vechtscheidingen natuurlijk in alle lagen van de bevolking voor.

 

Van vechtscheidingen is sprake wanneer de ouders het verdriet en ruzies over de scheiding uitvechten over de ruggen van hun kinderen. Het daaruit voortvloeiende loyaliteitsconflict bij kinderen kan behoorlijk traumatiserend zijn. Je wordt immers als kind min of meer gedwongen om een gespleten persoonlijkheid aan te nemen. Je houdt van beide ouders, maar om je moeder niet te kwetsen doe je bij haar net alsof jij je vader ook haat en andersom. Ik hoorde laatst het verhaal van een vrouw die als klein meisje na een bezoek aan haar vader met een mooie nieuwe pop thuis kwam. Die werd door haar moeder direct afgepakt en voor haar ogen onthoofd en in de prullenbak gegooid met de nodige verwensingen aan het adres van haar vader.

 

Vechtscheidingen kunnen nog veel verder gaan dan wederzijds zwartmaken van de ouders in het bijzijn van kinderen. Niet mee willen werken met de onderling afgesproken of door de rechter opgelegde omgangsregeling bijvoorbeeld, zodat kinderen (veelal) hun vader niet of nauwelijks te zien krijgen. Of zelfs valse beschuldigingen van kindermishandeling door de ex om van de omgangsregeling af te komen, met alle nare gevolgen van dien, zoals onderzoek door het AMK van de Bureaus Jeugdzorg.

 

Wanneer kinderen (mede) als gevolg van het loyaliteitsconflict ernstig probleemgedrag gaan vertonen kan het gebeuren dat ze onder toezicht worden gesteld. Het grote dilemma waar Bureaus Jeugdzorg vervolgens voor komen te staan is, wat te doen als beide ouders maar doorgaan met vechten over de ruggen van hun kinderen? Of wat te doen als één van de ouders (vaak de moeder) weigert verder mee te werken met de omgangsregeling met vader. Een schriftelijke aanwijzing van de jeugdbeschermer of een expliciete uitspraak van de rechter zijn in dit verband weinig effectieve sanctiemiddelen. Een (dreiging met een) uithuisplaatsing lijkt een veel te zwaar middel, zeker als het grotendeels wonen bij moeder of vader op zich de beste oplossing is voor het kind en het kind ook zelf het liefste bij moeder dan wel vader wil wonen. Met dit mes op de keel kiezen Bureaus Jeugdzorg er in de overgrote meerderheid van de gevallen voor dat de kinderen bij moeder blijven wonen, met als onvermijdelijk schadelijk gevolg dat deze kinderen hun vader niet of nauwelijks meer te zien krijgen.

 

Natuurlijk blijven jeugdbeschermers wel in gesprek met ouders om ze te bewegen om in het belang van de veilige ontwikkeling van hun kinderen over hun eigen schaduw heen te springen. Maar dit zijn over het algemeen zeer tijdrovende en weinig effectieve processen, waarin van jeugdbeschermers wordt gevraagd dat ze aan waarheidsvinding doen en partij te kiezen. Terwijl het grotendeels om haaks op elkaar staande subjectieve belevingen gaat en om het belang van de kinderen, niet om de belangen van de ouders. Hoe doe je in deze situaties aan waarheidsvinding als je er niet 24/7 zelf bij bent en ouders in gesprekken met jou verklaren dat het toch vooral aan de ex-partner ligt? Stel dat het vooral de moeder is die strijd voert, terwijl de vader oprecht zijn best doet om geen kwaad te spreken over zijn ex, is dat dan reden genoeg om bijvoorbeeld het kind bij vader te plaatsen, ook als het kind zelf toch het liefste bij de moeder wil blijven wonen?

 

Kortom, vechtscheidingen kunnen kinderen ernstig in hun veilige ontwikkeling bedreigen. Wat kan er meer gedaan worden dan wat we nu doen? Er is wel eens geopperd dat een (verplicht) ouderschapscontract, op te stellen als het huwelijk nog goed is, uitkomst zou kunnen bieden. Baat het niet dan schaadt het niet, maar hoe dwing je naleving af op het moment dat de verhoudingen tussen de ouders volledig verstoord zijn? Verstandige ouders kunnen gebruik maken van de steeds groter wordende markt van in vechtscheidingen gespecialiseerde advocaten-/mediationbureaus.

 

Maar wat te doen als ouders echt niet voor reden vatbaar zijn? Een optie zou kunnen zijn om jeugdbeschermers de wettelijke taak te geven om namens de staat in het kader van een ondertoezichtstelling als verplichte mediator op te treden. Met een beetje extra opleiding en extra financiering van in te zetten uren zou dat wellicht een optie kunnen zijn. De jeugdbeschermer kan immers vanuit zijn of haar kerntaak en specifieke deskundigheid gebruik maken van de extra hefboom van het te beschermen kindbelang. Ik ken voorbeelden waarin jeugdbeschermers ouders in gesprekken hard confronteren met resultaten van wetenschappelijk onderzoek naar de lange termijn gevolgen van kindermishandeling op de ontwikkeling van kinderen tot en met foto’s van kinderen met vertraagde groei en verkleinde schedelomvang aan toe. Daarbij kan overwogen worden om de ouders te verplichten de extra kosten als gevolg van mediation zelf te betalen als extra stok achter de deur om ze te bewegen tot meewerken. In gevallen waarin duidelijk is dat kinderen graag ook bij hun vader zijn, zou ook gedacht kunnen worden aan – desnoods met hulp van de politie afdwingbare – bezoekregelingen. Twee keer de politie aan de deur in Oud Zuid zal mogelijk zijn uitwerking niet missen.

 

Verdergaande maatregelen die kunnen worden overwogen bij voordurend niet meewerken door ouders waaraan gedacht kan worden zijn het door de rechter opleggen van boetes en in het uiterste geval een maatregel tot “tijdelijk verplicht logeren” van de kinderen elders, bij voorkeur in het nabije sociale netwerk. Dat klinkt wellicht allemaal erg hardvochtig en op straffen gericht, maar bedacht moet worden dat het hier gaat om situaties waarin alles is geprobeerd om ouders vrijwillig tot medewerking te bewegen en dat voortduren van het loyaliteitsconflict tot blijvende schade bij kinderen kan leiden.

 

In extreme gevallen is een machtsinterventie de enige mogelijkheid om ruimte te maken voor herstel van samenwerking. Zolang die machtsinterventie ingegeven wordt door het streven om kinderen te beschermen vind ik dit een te verdedigen optie. En we weten één ding zeker, doorgaan op de huidige weg van berusting leidt tot het voortduren van een traumatiserende omgeving in het leven van veel kwetsbare kinderen. Als er wettelijk niets verandert, rest voor jeugdbeschermers niets anders dan het teruggeven van de ondertoezichtstelling aan de kinderrechter in verband met de onuitvoerbaarheid ervan.

 

Ik kijk uit naar uw reacties

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Carola (Medewerker Boekhouding) op
Jeugdzorg heeft geen expertise in vechtscheiding problematiek. De welwillende ouder wordt geschoffeerd en de saboterende ouder (waar de kinderen woonachtig zijn) gevoed door instanties en de rechtbank. Jeugdzorg vaart er wel bij, die vechtscheidingen. Het kind is een verdienmodel van de staat geworden want er kunnen weer heel wat ondertoezichtstellingen en uit huis plaatsingen uitgesproken worden. Mijn ervaring is dat targets belangrijker zijn dan de belangen van het kind. IVRK heeft Jeugdzorg nog een Raad van Kinderbescherming soep van gegeten. Het niveau van een jeugdbeschermer is ronduit laag te noemen dus daar kun je beter een BIG geregistreerd Orthopedagoog op zetten ipv een jeugdbeschermer van niveau maatschappelijk werker.
Het zijn duur belastinggeld verslindende instanties die kinderen nog verder de vernieling in werken. Het is beter de rechtsspraak op de schop te nemen, Rechters trainen in jeugdzorg zaken, ze leren hoe schadelijk Jeugdzorg en Raad van Kinderbescherming werken, ze leren wat de ernstige gevolgen van PAS (ouderverstoting) zijn, ze leren hoe met KOPP kinderen (Kind Ouder Psychische Persoonlijkheidstoornis) om te gaan. Civiel recht is net zo corrupt als dit soort instanties. Wil je vechtscheidingen beperken dan zal de overheid en de rechtsspraak harder op moeten treden en de wet inzake het IVRK streng moet handhaven en het recht op hoor/wederhoor en waarheidsvinding toe moeten passen. Ouders die misbruik van het gezag maken zouden uit het ouderlijk gezag ontheven moeten worden. Dan pas kun je vechtscheidingen de kop indrukken maar volledig voorkomen zal een harde dobber worden.
Door Wouter op
Kan familierecht niet onder strafrecht komen te vallen? Dus als er een/meerdere overtreding(en) begaan wordt/worden, komt er een strafmaat/geldboete/strafblad. Dan zijn de vechtscheidingen zo afgelopen. Onafhankelijk instituut bewaart de ouderschapsplannen en er zal gekeken worden naar de gemaakte afspraken. Minder kosten voor vechtende ouders. Gebeurt al in meerdere landen. Eerst moet er politiek ingegrepen worden. 15.000 vaders zien hun kinderen tegenwoordig niet meer. Hoezo discriminatie?
Door Ellen op
Het lijkt mij meer dan tijd dat er een onafhankelijke instantie komt die de adviezen aan de kinderrechter toetst.
Nu kan de kinderrechter alleen beslissen op basis van het dossier dat wordt aangeleverd door één partij, die betrokken is in het geheel. Wat het kind zelf vindt, wat de ouders vinden, het hele sociale netwerk rond de kinderen, de kinderrechter moet er doof en blind voor blijven. Die toetsing door de kinderrechter is dus een wassen neus.

En dat "het belang van het kind" argument wordt ook vooral te onpas gebruikt, want hoe vaak wordt serieus aan het kind zelf gevraagd wat het wil? Achter gesloten deuren, zonder de ouder erbij? Nouja, het doet er ook niet toe wat het kind wil, want de kinderrechter mag dit toch niet meewegen. (Stel je eens voor hoe de strafrechtspraak eruit zou zien met deze constructie! De politie zou het bijzonder makkelijk hebben om bij elke aangifte een dader te vinden, want een advocaat kan bepleiten wat hij wil maar de rechter moet het advies van het OM volgen. Zo doen we het dus niet, want dat is niet eerlijk. Maar voor kinderen gaat het wel zo).

Niemand geeft om de kinderen zelf, behalve de ouder die het nakijken heeft want die geeft het op juist om het kind niet langer te schaden met een eindeloze strijd.
Door Jessika (Moeder) op
Ikzelf koos bewust bij mijn scheiding voor het co ouderschap .ondanks dat ik de vader wel "schieten" kon vondt en vindt ik niet dat kinderen hier de dupe van mogen worden. Mijn huidige partner vecht al 10 jaar voor zijn kinderen. Alle rechtzaken wint hij. Echter moeder doet of haar neus bloed en werkt niet mee. Jeugdzorg.bezoek onder toezicht boetes alles kost in theorie mijn partner handen vol geld en de moeder hits de kids op en lakt alle regels aan haar laars. Zittend in de bijstand krijgt ze advokaat vergoed. Boetes werken niet ze heeft bezitten op andere zijn nAam gezet. Ondertussen weten de kinderen niet beter dat de vader steeds ruzie met de moeder zoekt en willen hem niet zien. Zij spant een nieuwe rechtzaak aan voor hoger alimentatie omdat hij nu getrouwd is. Mijn mening .? Ik snap niet dat een rechtbank een vecht dossier van tig jaar ziet leest dat moeder nooit meewerkt en nog geen qonsuquenties ervaart. Achja wij blijven nog maR betalen en betalen en hopen ....
Door ........ (hulpvraag) op
maar mijn vraag is hoe kan je dit voorkomen.
Door van den Heuvel op
Beste allen,

Vecht scheidingen komen ook vooral door het "cevielrecht". Hierin mag gelogen worden. Moeders die door valse beschuldigingen, welke rechters niet controleren, de vaders uit huis weten te plaatsen. Dit is het begin van een vecht scheiding. De moeder die de onvoorwaardelijke steun van de Overheid krijgen. Vaders moeten werken dus de woning uit. Moeders die vervolgens een zwart maak offensief starten in samen werking met een advocaat. Volgens een advocaten protocol uit 1992 mag een advocaat zich niet negatief mengen maar doet deze wel degelijk. Ik kijk aan tegen een juridisch dossier vol leugens. Zelf in politierapporten staan duidelijke leugens. Kennelijk mag dit maar bij vaders is de toon gezet. Vervolgens gaan moeders vaak door het gevecht te voeren via de kinderen. Recht in mijn gezicht werden mijn kinderen geslagen. Hoe reageert iemand dan? Uitlokking waarna heel makkelijk de politie gebeld kon worden. Nu vier jaar later zijn de rollen omgedraaid en blijkt mijn ex losse handjes te hebben naar de kinderen. Oplossing? Waarheidsbevinding tijdens de rechtsgang en bij symptomen handelen. Als een moeder de kinderen naar een dagopvang stuurt terwijl een vader beschikbaar is en BJZ laat dat toe dan gaat er iets fout. Soms lijkt het wel alsof ALLE mannen slecht zijn maar eerlijk gezegt begin ik meer en meer te geloven dat de Overheid welvaart bij vechtscheidingen en dit juist in de hand werkt. Vaders die hard werken zijn altijd de klos. Er wordt in mijn optiek ook niet besloten in het belang van het kind!?! Nee, er wordt besloten in het landsbelang! Als er in het belang van mijn kinderen was gehandeld waren er zeker andere beslissingen geweest. Dat ieder verontwaardigd is dat vechtscheidingen bestaan vind ik heel naïef. Kijk een naar het scheidingsproces!!! Met beslissingen van de Overheid. Deze zet aan tot vecht scheidingen en is er flink bij gebaad net als de moeders! Arme hardwerkende, vaak hele lieve, vaders!!
Door Ellen op
Het lijkt het verkeer wel. Iedereen vindt zich een bovengemiddeld goede chauffeur.

Iedereen, instanties niet uitgezonderd, is overtuigd dat hij/zij de belangen van het kind zelf het beste behartigt, en dat die ander of anderen de verstorende factor zijn.
En daar ligt dus ook de oorzaak van het getouwtrek. Erkennen dat het in het belang van het kind kan zijn om je terug te trekken en alleen zoveel mogelijk alle lijnen open te houden, dat zie je maar weinig bij vechtscheidingen (logisch, want waar minstens één partij deze wijsheid wel heeft, ontstaan veel minder problemen).
Wat zou het helpen als men in alle gevallen eens probeert de kwaliteiten van de andere betrokkenen te zien en te waarderen.

Maar ook hieronder zie ik alleen maar eenzijdige reacties, de "fout" ligt altijd aan de andere zijde en daarmee ook de oplossing. En dus veroordeelt men zichzelf tot hulpeloosheid, want veranderen, dat is voor anderen toch?

Ik word zelf al moedeloos van al dit gekibbel. En ieder voor zich meent dan een kind het goede te kunnen leren?
Door Paul op
Een vergeten groep in de vechtscheiding is de variant waar slechts 1 ouder (de verzorgende ouder) vecht. De andere ouder wil zich verantwoordelijk opstellen maar krijgt daar nergens de gelegenheid voor. Deze ouder verliest meestal ten onrechte zijn kinderen. Hier heerst de absurditeit. Voor degene die wil weten hoe dit in de praktijk werkt, in mijn roman: ‘de koninklijke weg’ (www.boekscout.nl) wordt dit beschreven.
Door Vera op
De stijging is niet zo onlogisch. Het is een onderdeel van feminisme. Vrouwen willen niet langer buigen voor mannen, maar willen vrij ontwikkelen. Zolang mannen macht blijven uitoefenen op vrouwen, zullen vrouwen in verzet blijven.
Door Sara op
Het is wel echt heel erg kort door de bocht.
Soms gaan ouders uit elkaar juist vanwege de ruzies om aandachtsverdeling van de moeder tussen vader en de kinderen. In Nederland zijn er duizenden vrouwen die een einde aan de relatie maken omdat de man niet de aandacht wil verdelen met het kind en jaloers is op zijn eigen kinderen. Is het bij elkaar blijven in belang van het kind? Denk het niet. Is die man vader in belang van het kind? Denk het niet.

Een ander voorbeeld; wat dacht je van een vader met autisme (Asperger) en/of een persoonlijkheidsstoornis, die de boel binnenshuis kort en klein slaat. Is het bij elkaar blijven in belang van het kind? Is die man vader in belang van het kind?....Even de cijfers...zo'n 70.000 mannen met autisme! Stel van dat de helft vader is. Dan heb je direct al 35.000 vechtscheidingen te pakken !!! Immers, een autist laat zich niet uit het veld slaan, maar met een autist is het niet mogelijk een gezonde relatie op te bouwen, er is altijd een asymmetrie. Autisten kunnen goed liegen; ze draaien alles om of ontkennen (emotieloos).
Daarbij komende; de vechtscheiding is meestal het gevolg van huiselijk geweld! En huiselijk geweld is schadelijk, niet alleen voor de vrouw, maar ook voor het kind.
Uit recent onderzoek blijkt dat 30% van kinderen onder 12 jaar en huiselijk geweld hebben ervaren suïcidaal zijn geweest. Schrikbarend hè, en dat in ons keurig Nederland!

Mocht je als man zijnde niet weten hoe het is om huiselijk geweld te ervaren, doe dan het volgende. Ga ontspannen in je woonkamer staan en zorg dat je plotseling van iemand een klap of dreun krijgt. Niet overtuigd...herhaal het maar een paar keren. Wil je geen beurs gezicht hebben, laat dan iemand anders de klappen krijgen. Het zien van het geweld roept namelijk dezelfde angstreacties en fysiologische stressreacties op. Misschien kom je wat meer op een lijn met de 80.000 slachtoffers van huiselijk geweld en vechtscheiding.

Succes!