of 58952 LinkedIn

Van vechtscheiding naar verliesscheiding?

Donderdag 21 november jl. bezochten meer dan 300 deelnemers de BJAA academie over vechtscheidingen in de Balie. Nooit eerder bezochten zoveel deelnemers onze academie. Het thema leeft en niet alleen omdat vechtscheidingen inmiddels zo’n 25 procent van het werk van Bureaus Jeugdzorg uitmaken. Een aantal interessante bevindingen wil ik nu alvast graag met u delen.

Vechtscheidingen zijn een vorm psychisch geweld naar kinderen en vormen daarmee een ernstige bedreiging voor de veilige ontwikkeling van kinderen. Vechtscheidingen komen veelal pas in het vizier van de jeugdzorg als ze al volledig uit de hand zijn gelopen. Soms via een zorgmelding over kinderen, maar veelal pas nadat er door de rechter een omgangs-OTS is uitgesproken. Dit gegeven pleit er in eerste instantie voor om meer te investeren in vroegtijdig signaleren en laagdrempelig preventief aanbod. Een mooie taak voor de gemeenten die straks verantwoordelijk worden voor de hele jeugdzorg, maar ook voor de pedagogische civil society vooral als het gaat om vroegsignalering (scholen, kinderopvang, de buurt, etc). Voor financieel kwetsbare ouders is het daarbij van groot belang dat al bestaande vormen van mediation en therapie als geïndiceerde jeugdzorg worden aangeboden.

 

Tegelijkertijd moet niet te optimistisch worden gedacht over de mogelijkheden van preventief aanbod. Een vechtscheiding ontstaat immers als gevolg van gevoelens van boosheid, verdriet, krenking en verlies bij ouders. Gevoelens die zo heftig zijn dat het belang van de kinderen volledig uit het zicht verdwijnt. Soms belemmert eveneens aanwezige psychiatrische problematiek bij beide of één van de ouders ook het zelfinzicht dat nodig is om in het belang van het kind de strijdbijl te begraven. Er zullen dus altijd veel vechtscheidingen op het bordje van de jeugdzorg terecht blijven komen.

Vervolgens is de vraag of we vanuit de jeugdzorg meer kunnen doen dan nu gebeurt. Dit ook vanuit de erkenning dat interventies vanuit de jeugdzorg vaak eerder bijdragen aan het voortduren van de strijd dan aan het oplossen ervan. Het is een hele opgave voor jeugdzorgwerkers om geen partij te kiezen voor een van de ouders en daarmee onderdeel van het conflict te worden. Maar zelfs wanneer zij er in slagen om meervoudig partijdig te blijven met een focus op het belang van het kind, worden ze vaak onderdeel van de strijd, omdat beide ouders pas tevreden zijn als jeugdzorg partij kiest.

Betrokkenheid van jeugdzorg geeft strijdende ouders ook de mogelijkheid om de schuld van het niet oplossen van het conflict bij de jeugdzorg te leggen en om die reden zelf onvoldoende actie te ondernemen. Verwachtingenmanagement is dus belangrijk. Jeugdzorg kan helpen om ouders de strijdbijl te laten begraven, maar alleen als ouders daar open voor (gaan) staan kan er resultaat worden geboekt.

 

Duidelijk is dat de juridische mogelijkheden voor het vinden van oplossingen beperkt zijn. Ouders kunnen zelf bij de familierechter een omgangsregeling afdwingen. De familierechter kan zelfs een dwangsom opleggen of tot inbewaringstelling van de niet meewerkende ouder overgaan. De dwangsom wordt vaak niet toegepast, omdat dit de financiële problemen die vaak ook spelen alleen maar verergeren. Gevangenisstraf wordt veelal gezien als een middel dat erger is dan de kwaal. Is eenmaal sprake van een omgangs-OTS dan kan nog een schriftelijke aanwijzing worden gegeven. Wordt die niet nageleefd dan resteert de mogelijkheid tot uithuisplaatsing in een neutraal pleeggezin. Ook dit laatste gebeurt weinig, omdat het middel als erger dan de kwaal wordt beoordeeld.

 

Hoopgevend zijn innovatieve ontwikkelingen bij verschillende Bureaus Jeugdzorg zoals die van Friesland, Noord Holland en Agglomeratie Amsterdam.

Hoewel de ervaringen nog pril zijn lijken een aantal elementen uit deze innovatieve praktijken bij te dragen aan een effectievere aanpak.

Het gaat dan om werkzame bestanddelen als een goede analyse van de aard van het conflict (met behulp van de escalatieladder) en een betere samenwerking met alle bij het conflict betrokken professionele en niet professionele partijen (die ook vaak partij kiezen en daarmee het conflict mede in stand houden). Andere werkzame bestanddelen: in principe alleen praten met beide ouders in de kamer (met foto van het kind op tafel, met het kind erbij, met alle direct betrokkenen erbij), uitgaan van de nobele intentie van ouders dat ze het beste voor hebben met hun kinderen, een strikte focus op de belangen van het kind (door ouders te confronteren met de effecten van hun gedrag op het kind met behulp van door kinderen gemaakte “drie huizen tekeningen”, door het ouders laten invullen van gedragsvragenlijsten, door het ouders laten beantwoorden van de brief aan gescheiden ouders van Villa Pinedo en door het ouders tonen van verhalen van kinderen die slachtoffer zijn van vechtscheidingen), het inzetten van twee gezinsmanagers (een voor het kind, een voor de ouders) en het gebruikmaken van bewezen effectieve systeemgerichte methoden van intensief casemanagement/gesprekstechniek (bijvoorbeeld GGW/FFPS).

 

De inzet van deze hoopvolle nieuwe praktijken vindt vooralsnog grotendeels plaats in het kader van een omgangs-OTS, terwijl ook duidelijk is dat elke juridische interventie vaak werkt als een extra houtblokje op het vuur van de strijd (denk ook aan de onbedoelde negatieve effecten van wettelijk gedeeld gezag en het verplichte ouderschapsplan). Dit pleit voor het zoeken naar mogelijkheden om zo’n omgangs-OTS te voorkomen. Dat zou bijvoorbeeld kunnen wanneer Raad voor de Kinderbescherming, familierechters en kinderrechters ouders eerst nog in het drangkader een mogelijkheid geven om een OTS te voorkomen. Bij Bureau Jeugdzorg Agglomeratie Amsterdam slagen we er in zeer complexe situaties met onze nieuwe werkwijze steeds beter in om OTS-sen te voorkomen. Dat moet dus ook mogelijk zijn bij vechtscheidingen. Wellicht dat een andere naam, waaruit ook meer respect blijkt voor de pijn van ouders, ook een beetje kan helpen; verliesscheiding in plaats van vechtscheiding.

 

Er is dus meer mogelijk als het gaat om het voorkomen van schade voor kinderen als gevolg van vechtscheidingen. Tegelijkertijd is het noodzakelijk om aan management van verwachtingen te doen. De jeugdzorg kan niet alles oplossen. Als ook met de nieuwe aanpak blijkt dat ouders blijven strijden over de rug van hun kinderen, dan komen welhaast onmogelijke dilemma’s in beeld. Wat te doen als een van de ouders de omgangsregeling blijft frustreren en het kind zelf aangeeft de andere ouder ook niet te willen zien? Grijpen we dan in met een uithuisplaatsing? Dwingen we de omgangsregeling met inzet van de politie af? Ontzetten we de tegenwerkende ouder uit het gezag? Vanuit de kant van ouders die hun kinderen nooit meer zien wordt hiervoor gepleit, omdat dit een norm zou zetten en omdat anders slecht gedrag zou worden beloond. Gewezen wordt op het feit dat het veroorzaken van een ouderverstotingssyndroom psychische kindermishandeling is. Daar staat tegenover de nu nog dominante praktijk waarin deze vergaande stappen niet worden gezet, omdat ze alles afwegende niet in het belang van de kinderen in kwestie worden gezien. Het is kiezen uit twee kwaden, waarbij het berusten in niet naleving van de omgangsregeling en het mogelijk ontstaan van een ouderverstotingsyndroom als de minste van twee kwaden wordt gezien. Wie het weet mag het zeggen.

 

Een ding is voor mij wel duidelijk, we moeten ons als jeugdzorg niet meer laten verleiden om zelf ook dat extra houtblokje te worden dat het vuur van de strijd verder aanwakkert. Dit betekent wat mij betreft dat we het samen met ouders een jaar proberen en daarna stoppen, ook als onze bemoeienis geen resultaat heeft opgeleverd. Als het in een jaar niet lukt dan zal het nooit lukken en levert voortdurende betrokkenheid alleen maar extra voeding aan de strijd op. Na een jaar stoppen dus. Wel nog met twee boodschappen aan de ouders. Aan de ouder die de omgangsregeling frustreert zou ik willen zeggen: “wees je bewust van het feit dat je het risico loopt dat je kind op latere leeftijd vragen gaat stellen en alsnog van je vervreemdt”. Aan de ouder die zijn/haar kind lange tijd niet meer kan zien:”hoe pijnlijk dit ook voor je is, verzoen je met de tragiek, de grootste daad van liefde voor je kind is loslaten”. Maar het is en blijft onbevredigend, zeker als je de ontroerende verhalen ziet op www.vilapinedo.nl

Erik Gerritsen 

 

Wie geïnteresseerd is in een uitgebreid verslag kan zich abonneren op onze nieuwsbrief via communicatie@bjaa.nl

 

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Bianca Tummers (Jeugdbeschermer) op
Wellicht is het goed de wetgeving rondom echtscheiding ook nog eens nodig geëvalueerd wordt. De SP heeft in 2009 een wetsvoorstel erdoor gekregen, en daarmee ook een toon gezet. Wetten die zijn niet gericht geweest op belangen van kinderen, maar heel kortzichtig zijn geïntroduceerd als antwoord op vaders die zich te kort gedaan voelde door de wetgeving al jarenlang. Gelijkwaardig ouderschap een mooi uitgangspunt en ideaal. Ik denk dat alleen de verwachtingen naar scheidende mensen te ideaal en te hoog zijn. Wetten hebben consequenties. Ons beleid en instituties in Nederland zijn allemaal gericht op kerngezinnen. Kerngezinnen is nog altijd een burgerideaal.
Ik denk dat als je wetgeving aanpast, je er goed over na moet denken wat deze wetten voor consequenties hebben. Mensen die gaan scheiden moeten het ouderschap reorganiseren, wil je verantwoord een vorm van ouderschap vinden om uit te kunnen voeren gericht op het welzijn van je kinderen en elkaar.
De meeste vechtscheidingen ontstaan omdat ouders vastlopen in het reorganisatie proces. Scheiden en ouderschap reorganiseren is een complex proces dat aandacht verdient en tijd nodig heeft, maar vooral ook ondersteund. Methoden om ouders hierin te steunen en interveniëren zijn broodnodig. Ik denk dat een ouderschapsplan een farce is gericht op resultaat om een scheiding erdoor te krijgen.

Ouderschapsreorganisatie is met name een proces dat tijd vergt en waar ondersteuning voor nodig is vanuit de maatschappij, familie,hulpverleners e.a.

Het leven van scheidende mensen met kinderen gaat gepaard met een complexe opdracht, loslaten van de partnerrelatie en verbinden op de ouderrelatie. verschillende invloeden (die vaan negatief zijn of ervaren worden) zetten dit proces onder druk en voor je het weet breekt men elkaar af op de ouderrelatie met een vechtscheiding als gevolg.

Bij BJZ komen mensen vaak terecht aan het einde van hun Latijn, de hulpverlening en juridische interventies die van te voren hebben plaatsgevonden hebben alleen maar escalerend gewerkt en mensen meer in een strijdkader geduwd. Vaak denken ouders dat BJZ een OTS de oplossing gaat geven. Ouders hebben verwachtingen en de inzet van ouders zal direct gericht zijn op het gelijk krijgen. De valkuil ligt direct op de loer ingezogen worden omdat het strijdkader zo zuigend is.
Maar de GGZ en geïndiceerde jeugdzorg heeft ook geen adequaat antwoord.

Hulpverleners moeten opgeleid worden kennis over echtscheiding/wetten/dynamiek/conflicten/strijd/
Kennis over verschil tussen scheidende mensen en kerngezinnen is essentieel. We moeten af van een maat past allen. Het normerende en veroordelende karakter van niet goed zijn werkt ook niet voor deze ouders.
Vaardigheden van hulpverleners zijn belangrijk, meervoudige betrokkenheid en methoden om ouders in de ouderpositie te zetten, en strijd te de-escaleren. Dit is wat vaak niet lukt, vaak wakkeren hulpverleners de strijd nog meer aan. (ouders die bij BJZ komen ervaren dit ook zo).

Ouders moeten door het ouderschap te reorganiseren klaar gemaakt worden een plan te maken. Wellicht is het daarom goed ouders verplicht het ouderschap te laten organiseren bij een scheidingsaanvraag, door opgeleide echtscheidingscoaches die daarvoor speciaal opgeleid worden. Pas als ouders georganiseerd hebben kan de rechter een uitspraak doen. Dat bespaart veel procedures, minder ots-en , minder beschadigde kinderen en preventiever. Het is naïef te denken dat ouders dat zelfwel doen, ouderscha verandert na echtscheiding en ouders ook , hierop moet geanticipeerd worden. Juridisering van het ouderscha is geen oplossing, dat is wat nu gebeurd. Ouders moeten worden gefaciliteerd conflicten via procedures op te lossen en dat is een strijdkader. De advocatuur is een miljardenbedrijf hierdoor, gericht op resultaat, maar altijd met een winnaar en verliezer. Nooit met een oplossing voor kinderen op lange termijn.
Gemeente gaat dit nooit opgevangen krijgen met de decentralisatie, daar is het geld niet voor (want dat is verkapte bezuinigingsmaatregel) en echtscheidingen stromen zowel vanuit justitiële kant binnen als vanuit hulpverlening (zorgmeldingen).
CJG gaat generalisten op leiden, meervoudig specialisten. Echtscheiding vraagt expertise en tijd , en therapeutische interventies op oudernivo maar ook gericht op netwerk van deze ouders, het hele systeem. Tevens is voorlichting ook niet gek.
Bekijk mijn blog.
www.ouderschap-na-schtscheiding.nl

Door mieke (social worker) op
Mijn man zit al vijf jaar in een vechtscheiding. . Bij hem kw jeugdzorg in het spel nadat zijn ex hem beschuldigd had van mishandeling. Er werd niks na getrokken maar jeugdzorg mengde zich er wel in. Eerst in het vrijwillige kader maar al snel werd er door de casemanager gezegd "als je niet mee werkt komt er ots" . Met andere woorden, ook het vrijwillige kader werd ineens verplicht .

Inmiddels is er al twee jaar ots en zijn er al drie voogden geweest. . De derde voogd hebben we nog nooit gezien, de eerste voogd slechts 1 x en de tweede twee keer, waarvan 1 x tijdens de hoorzitting van dr klachten commissie. Daarentegen is jeugdzorg nauw in contact met de ex van mijn man. dit terwijl het kind woonachtig was bij ons thuis.

Ouders de kans geven om ots te voorkomen klinkt heel mooi, maar ook dat kan men opvatten als "onder druk staan" . In ons geval werd mee werken in het vrijwillige kader afgedwongen. . Hoe vrijwillig is het dan?

Ook hier is er sprake van partijdigheid.

De focus ligt bij de ouders ipv het kind.
In ons geval bij 1 ouder en de andere ouder werd weg gezet als een monster op basis vsn verhalen van de ex.

Ots is geen oplossing !
Door Wanda van de Bovenkamp (Oprichter Steunpunt Vechtscheiding) op
In dit artikel staan een aantal zaken die wij iedere dag in de mail terugvinden in de vorm van zeer bezorgde ouders. Etikettering, waarheidsvinding, en partijdige jeugdzorgmedewerkers zijn helaas eerder regel dan uitzondering. Jeugdzorg loopt vast in zijn eigen regels en protocollen, en is niet onafhankelijk van de kinderbescherming te noemen. In achterkamertjes tijdens een bak koffie zaken doorspreken met een rechter is hier ook niet ongewoon [ veelgehoorde klacht] . Ik ben van mening als je iets aanbied in de vorm van jeugdzorg, je dit uit het belang van kinderen doet. Veel mensen hebben een nare bijsmaak van hun contact met jeugdzorg. Een veel gehoorde klacht is het foutieve rapporteren door jeugdzorg en de kinderbescherming. Ik zou willen pleiten voor het standaard opnemen van gesprekken zodat achteraf altijd een controle kan plaatsvinden op het rapport. Heel veel ouders waarvan wij mail ontvangen geven aan dat juist de inmenging van instanties ervoor heeft gezorgd dat de situatie is verslechterd.

Verder ben ik van mening dat het verschil voortaan aan de basis moet liggen, zodat heel veel angels al onklaar zijn gemaakt voor er mee gestoken kan worden. Steunpunt vechtscheiding is om deze reden opgericht. Openbreken van de discussie, vechtscheidingen uit de taboesfeer halen, mensen handvatten geven, ze wakker schudden, onpartijdig en met respect voor de ander. Met een programma voor brugklassers, ouders en leerkrachten gaan wij die strijd aan.

U vindt ons op : http://www.steunpuntvechtscheiding.nl
en op facebook : https://www.facebook.com/pages/Steunpunt-Vechtsc …

Met vriendelijke groet,

Wanda van de Bovenkamp.
Door G.A. Heyning (opa) op
...Wat te doen als een van de ouders de omgangsregeling blijft frustreren en het kind zelf aangeeft de andere ouder ook niet te willen zien?...
Ik denk dat het vooruitzicht op uithuisplaatsing van het kind afschrikwekkend genoeg is voor de dwarsliggende ouder waarmee uithuisplaatsing niet nodig zal blijken.
Nog effectiever is het om het kind aan de andere ouder toe te wijzen. Ook dan verwacht ik dat dat niet zo ver zal hoeven te komen, omdat de frustrerende ouder zich bij die gedachte wel zal leren te gedragen.
Door Bert op
Op dit moment zijn er rechters die eerst een vechtscheidingstraject bij Bureau Jeugdzorg aanbieden aan de ouders, voor deze een beslissing neemt over een ondertoezichtstelling. Proberen om de echtscheiding buiten het juridisch proces te houden voorkomt dat er 2 overduidelijke partijen ontstaan die juridisch uit elkaar groeien, waarbij het kind, er tussenin, uit beeld verdwijnt. Met als stok achter de deur een ondertoezichtstelling. De eerste resultaten, binnen een half jaar, zijn dusdanig positief, gezien het aantal gezinnen dat goed communiceert, afspraken maakt en nakomt en inmiddels duidelijk voor ogen hebben dat een vechtscheiding voor de rechter vrijwel alleen maar verliezers kent, zowel de ouders verliezen, maar vooral het kind valt tussen de wal en het schip en zijn beide ouders het kind “kwijt”. Bij een aantal vestigingen van Bureau Jeugdzorg is al een effectieve expertise opgebouwd door de afdeling Toegang. Ook deze expertise dreigt te verdwijnen als door de gemeenten alleen de Jeugd Bescherming en de Jeugd Reclassering overgenomen gaat worden en de Toegang uitgevoerd gaat worden binnen de CJG’s en de commerciële partijen waar deze expertise, specialisatie en ervaring nog geen gemeengoed is geworden. Daarnaast hebben vele werknemers van de Toegang Bureau Jeugdzorg meerdere diverse specialisaties die nu vaak gericht ingezet worden op de plaatsen waar dit nodig is en hiermede hun ervaring bewijst dat zij veel toekomstige problemen al opvangen. Laat je deze expertise verloren gaan, dan moet het wiel weer opnieuw uitgevonden gaan worden. Expertise en ervaring opbouwen duurt grofweg 10 jaar. Laat de Jeugdzorg geen 10 jaar terugvallen met alle beginnerbeslissingen en kosten van dien. Advies: gemeenten neem de Toegang over en laat hen de complexe “dreigende” zaken op zich nemen, zij hebben de ervaring om ernstiger en duurder te voorkomen alsmede deze kennis te delen.
Door Lb.Koppenol (onderst.omstandersbl-rijnmondgr.oob) op
Het ouderschapsplan wat dan nu verplicht is is zowiezo al niet afdwingbaar als iemand zich niet aan afspraken wenst te houden. Dat gebeurt nogal eens. Dan komen mensen in trajecten terecht mediation bijvoorbeeld en wordt omgangsfrustratie gepleegd door vrouwen zeker met risicofactor bl totaal niet aangepakt. Een enkele keer is het voorgekomen dat nu een "veroordeling c.q. straf" werd opgelegd. Echter dat loste het niet op, ook al omdat deze veel te licht zijn in beschikking. Nog steeds blijft Ned eigenwijs doorgaan met zelfs nu het gebruik van woord vechtscheiding, terwijl gezag klakkeloos wordt gegeven veelal aan de vrouw. Ook al ligt die dwars in omgang. Immers de ggz zwijgt wanneer rechters niets wensen te onderzoeken ook. Daarnaast zitten we ook nog eens met de vreemde situatie dat sechts de vrouw het alleenrecht heeft tot toestemming geven van erkenning juridisch van kinderen. En dat heeft als gevolg dat duizenden kinderen al dan niet opzettellijk een streepje wordt gezet bij geboorte alsof er geen verwekker zou zijn, eigen vader. Het afstammingsrecht ondermeer wordt met voeten getreden hier. Wie controleert die opgediste verhalen van dan vrouwen immers. "O de vader die was er niet" "O je vader heeft nooit naar je gevraagd" "Je vader heeft dat en dat gedaan" Allerlei valse aantijgingen in familierechtsdossiers vaak welke niet worden verbeterd c.q. zelfsonderzocht. Godsschandalig. En zeer schadelijk, manipulerende veelal moeders die aan alle kanten werden ingedekt. Kinderrechten handhaving helemaal niet in die zaken. Het is door vrouwen gepleegde kindermishandeling mensen! Welke geen gezag dienen te kunnen krijgen zo.
Door Gideon de Haan (coach bij collaborative divorce (overlegscheiding)) op
Op de vraag naar aanpakken tegen vechtscheiding wil ik u graag wijzen op de overlegscheiding die de zorg voor de kinderen in het proces verankerd. Ouders maken tijdens het scheidingsproces, onder begeleiding van professionals op het gebied van het recht, financien en de psychologie, dat in overleg plaatsvindt samen het convenant en het ouderschapsplan. Zo worden in samenspraak de afspraken voor de toekomst gemaakt.
Door Lb.Koppenol (onderst.OMstandersbl-groepoob-rijnmond) op
Nee beste heer Gerritsen. Deze afleiding van omgangsfrustratie door vrouwen veelal gepleegd bij en na scheidingen is te doorzichtig. De letterlijke kindermishandeling is niet het nu gebruikte woord vechtscheiding wat dan verzonnen is, doch de vervreemding veelal van eigen vaders zoals prima bestudeerd al jaren en met goede adviezen erbij door R.Gardner, sinds 1980 zo ongeveer. Ook prof Hoefnagels ov. em. hoogleraar stelde het al eerste Congres passyndroom bij kinderen door mij gehouden. Dat de Raden KB, Familierecyt, Jeugdzorg, etc etc eromheen gaat dat eerstens de fout zit in onder andere het geven van gezag klakkeloos aan moeders zonder onderzoek toestandsbeeld is al erg genoeg vindt u niet? Zelfs ernstig borderliners gaven en geven ze gezag per automatisme ook bij geboorte wat simpelweg behalve onverstandig is ook nog eens de vraag of het wel mag bovendien.. Preventie meneer Gerritsen. Want het zou betekenen dat instanties jarenlang niks hebben gedaan aan kindermishandeling-vervreemding. Op zich al schandalig en veelal misdadig tov kinderen zoals gezegd aantoonbaar veelal gepleegd door wel degelijk vrouwen...Daarbij wordt het niet eens tijd dat Jeugdzorg de mond opentrekt over verslaen door jeugdzorg die niet deugen? Want aangezien familierecht bij scheidingen mede daarop de Beschikkingen "baseert" mag men aannemen kan men dus gelijk aannemen dat deze beschikkingen velen niet deug(d)en......Overnieuw en zeker in de risicogroepen moeders-vrouwen met ernstige geestesstoornis. En zeker GEEN gezag meer aan zulk vrouwen die als kenmerk al dat doen meneer Gerritsen. er had een meldPLICHT ingevoerd moeten worden in -belang van het kind- die in Familierechtsdossiers zonder waarheidsvinding "gebruikte term"....Hoe fout Nederland. Niks willen zeggen van duizenden gevallen van opzettellijke vervreemding van vaders terwijl daders bekend waren en zijn...Weet u wat die omgangsfrustratie door vrouwen heeft veroorzaakt Gerritsen? Hoeveel leed aan kinderen door deze kindermishandeling door vrouwen gepleegd? Denk daar eerst maar eens over na nu. Voordat u een verhaal schrijft.
www,.rgardner.com www.stop-passyndroom.eu