of 59244 LinkedIn

Te dikke kinderen

De recente beslissing van de Raad voor de Kinderbescherming om drie veel te dikke kinderen onder toezicht te stellen bracht de afgelopen tijd de gemoederen in de pers over de jeugdzorg weer flink in beweging. Zelf werd ik ook plat gebeld door de pers met verzoek om commentaar. Was er sprake van nieuw beleid? Moeten alle ouders met dikke kinderen vrezen voor ondertoezichtstelling of zelfs uithuisplaatsing? Een nieuwe jeugdzorghype lijkt geboren. Tijd om even nuchter een aantal zaken op een rijtje te zetten.

Het is niet de eerste keer dat te dikke kinderen onder toezicht worden gesteld. Collega’s van mij wisten zich een zaak van meer dan tien jaar geleden te herinneren waarin vier vreselijk dikke kinderen uit hun huis getakeld moesten worden, zo dik waren ze. Ze moesten met vier ambulances naar het VU ziekenhuis en daarna weken onder begeleiding in het VU langzaam aan vermageren. Precieze cijfers heb ik niet maar in mijn ervaring komt het niet zo vaak voor dat te dikke kinderen onder toezicht of zelfs uit huis worden geplaatst. Dan moet echt sprake zijn van – door artsen vastgestelde – “morbide” (levensbedreigende) obesitas in combinatie met ouders die onmachtig zijn om samen met de hulpverlening te doen wat nodig is om de toestand van hun kinderen te keren.

 

Het onder toezicht stellen van te dikke kinderen is ook geen nieuw beleid of uitbreiding van de “markt” voor jeugdzorg. Kinderen worden op verzoek van de Raad voor de Kinderbescherming onder toezicht gesteld door de kinderrechter als sprake is van een ernstige bedreiging van hun veilige ontwikkeling. Morbide obesitas is zo’n ernstige bedreiging. Wel is het zo dat zich onder de kinderen die in zorg zijn bij de Bureaus Jeugdzorg relatief veel dikke kinderen bevinden, omdat dit vaak één van de  symptomen is van opvoedkundige verwaarlozing. Daarbij moet bedacht worden dat Bureaus Jeugdzorg er in 75% van de gevallen in slagen om ouders in het vrijwillige (drang) kader te bewegen tot meewerken met de hulpverlening.

 

Het is gezien de toename van obesitas onder kinderen niet uitgesloten dat er in de toekomst wat vaker sprake zal zijn van een ondertoezichtstelling, maar nieuw beleid is dat niet. Er moet nog steeds voldaan zijn aan het wettelijke criterium “ernstige bedreiging van de veilige ontwikkeling”. Dat criterium is niet van toepassing op kinderen die alleen maar wat kilo’s te dik zijn.   

 

Daarmee is niet gezegd dat obesitas onder kinderen geen serieus te nemen probleem is. Zoals zelfstandig orthopedagoog en systeemtherapeut Steven Pont onlangs in zijn column voor het Parool schreef: “Je kind dik laten worden is moeilijk met je liefde voor dat kind te verenigen, want hij of zij loopt een verhoogde kans op orthopedische complicaties, knieklachten, pijn in de benen, rugpijn, verhoogde bloeddruk, diabetes, hart- en vaatziekten, bronchites, infecties aan de luchtwegen, huidproblemen, schimmelinfecties, slaapapneu en kanker”. Ik voeg daar nog aan toe de psychische problemen die ontstaan wanneer kinderen op school en op straat gepest worden of simpelweg niet mee kunnen doen met sport en spel.

 

Alle reden dus om ouders goed bewust te maken van wat zij hun kinderen aan doen wanneer zij hun kinderen laten dichtgroeien. Dat zal in de meeste gevallen voldoende zijn om ouders te bewegen hulp te zoeken om hun kinderen te laten afvallen. Lukt dat niet dan is het inzetten van drang en in het uiterste geval dwang simpelweg een kwestie van normale jeugdbescherming.

Erik Gerritsen

Voor meer columns van Erik Gerritsen, klik hier

 

 

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Margaretha (moeder, verzorgende, ) op
Weer een reden gevonden om kinderen via een omweg bij hun ouder(s) weg te halen. De overheid is hier de schuldige omdat ze eerst willens en wetens een goede natuurlijke suikervervanger tegenhouden en suiker, glucosestroop en andere zoetmiddelen toestaan in de voeding waar winst uit is te halen en dan de schuld in de schoenen van de ouders steken. Ook allerlei E-nrs die voor veel kwaad zorgen voor de gezondheid mogen nog steeds gebruikt worden. En dan maar iedereen vol blijven stoppen met medicijnen om de opgelopen schade weg te moffelen. Symptoombestrijding daar is men goed in maar niet kijken naar de oorzaak. De schuldige dat zijn toch echt niet de verzorgers die ook slachtoffer zijn van onze maatschappij alhoewel ik wel vind dat wijzelf eens op moeten komen voor onze eigen gezondheid en ons niet alles moeten laten gebeuren. En voor Buro Jeugdzorg is het alleen maar Big Business want die halen maar wat graag kinderen bij hun ouders uit huis. Wij kunnen dat weten. Maar verantwoordelijkheid nemen voor de echte problemen dat is er niet bij, dat wordt liever afgeschoven op anderen en dan nog veel meer problemen creëren. Hoezo onze gezondheidszorg te duur. Ik kijk daar niet van op hoor. Wie is hier nu verantwoordelijk voor alle bijkomende problematiek en frustraties. De overheid. Die laat dit soort dingen gebeuren en stelt ons als consument maar wat graag verantwoordelijk. Kassa.

M.K.
Door Richard (Ouder) op
@Jan
Lag het maar zo eenvoudig. Maar opvoeden is toch een sociaal gebeuren, waar familie, vrienden, buren, school enz. deel aan hebben. Als er binnen die sociale omgeving bepaalde normen en gewoontes heersen dan is dat een immense opgave voor de ouders om hier verandering in aan te brengen. Een gezinsvoogd kan hier weinig aan bijdragen. Daar komt nog bij dat een ondertoezichtstelling met de dreiging van een uithuisplaatsing enorm veel stress oplevert in een gezin. En van stress gaan mensen met eetneigingen nou eenmaal nog meer eten. Dit resulteert dus in een averechts effect.

Beter kan er gewerkt worden aan een maatschappelijke bewustwording omtrent het eetgedrag.

@Agnes en @Laura
Jullie geven mooie praktijkvoorbeelden die mijn stelling bewijzen.

Trouwens, wetstechnisch gezien spreek je een ondertoezichtstelling alleen uit bij een ernstige bedreiging. Dat er een verhoogde kans is op bepaalde aandoeningen wil niet zeggen dat het in de toekomst ook echt gebeurd. Je moet je afvragen hoe groot het risico is en hoe ernstig de aandoeningen zullen zijn bij deze kinderen.

Maar verder, als kinderen zo graag dik willen zijn, nou laat ze toch lekker dik zijn.
Door Erik Dekker (Eigenaar jeugdzorg.info) op
Beste Laura,

Iedere manager/directeur verschuilt zich achter de mening van een ander, ook U meneer Gerritsen.
Er komt straks veel aan het licht, eens kijken hoe de directeur zich hier achter gaat verschuilen.
In ieder geval zijn er straks heel veel 100% zaken richting BJZ en de WSG.

Erik Dekker
http://jeugdzorg.info
erik@jeugdzorg.info
Door Laura (moeder) op
Beste Erik,

De keerzijde van de medaille is dat er bij deze kinderen vooral gekeken wordt naar de rol van de ouder. Zo ook in mijn geval.

Ik heb onder de noemer 'ernstige bedreiging van hun ontwikkeling' te maken gekregen met een Ots.

Mijn tweeling groeide vanaf hun 6e jaar en bleven groeien tot zij de status 'morbide obesitas' hadden.

Van jongs af aan waren mijn kinderen steeds ziek, waarvoor ik menig arts heb bezocht in mijn zoektocht naar de oorzaak. Eén van deze (eerste) arts(en) heeft het overgewicht en (onverklaarbare) ziektes in mijn schoenen geschoven. Het zou komen door mijn verzorging. Dit is hij daarna tevens gaan verkondigen naar alle andere artsen die ik met mijn kinderen bezocht.

Ondanks dat ik daar vertelde dat ik altijd verse producten serveerde en mijn kinderen nauwelijks snoepten en ik ook niets begreep van die onverklaarbare klachten, werd ik niet geloofd en werd er niet goed onderzocht waardoor dit kwam.
Toen nog niet wetende waardoor dit kwam....

In 2006 werd er een melding gedaan bij de Raad. Ook hier heb ik dit alles kenbaar gemaakt, maar het was een uitgelezen zaak, ik kreeg een jaar Ots.

De Ots was nog geen half jaar beëindigd of er kwam aan het licht, dat mijn kinderen beiden al jaren rondliepen met een chronische ziekte, waar je onder medicatie van aankomt in gewicht. Met deze diagnose vielen alle puzzelstukjes op zijn plek.

Helaas heb ik nu wel een markering op mijn naam staan, die getoetst wordt bij bepaalde werkvelden.
Mijn devies is dan ook; kijk uit met dit soort beschuldigingen. Er moet 100% zekerheid zijn over de veroorzaker.

Door Erik Dekker (Eigenaar JeugdZorg.info) op
De heer Gerritsen heeft een week nodig gehad om te reageren en een artikel in zijn column te schrijven op de, zoals hij het aangeeft "de hype" rondom Jeugdzorg.

Helaas verwijst hij weer naar de mening van andere, RvdK, rechtbank, orthopedagoog, enz.

Mooie is dat als er een OTS of UHP plaatsvind, de specialisten altijd gelijk hebben en hun mening dan ook als waarheid getoetst en gebruikt wordt.

Is er tijdens een OTS of UHP een specialist die voor de ouders een rapport of mening heeft waarbij de eventuele OTS of UHP beëindigd kan worden, dan zijn deze specialisten en meningen ineens niet belangrijk en bevatten geen waarheidsgehalte.

Kortom, willekeur voor jeugdzorg, geld in het laatje, weer een nieuwe norm enz. enz.

Meneer Gerritsen, wees een man, een echte vent en dien je ontslag in.
Door Agnes de Boer op
Correctie: een OTS kost ongeveer achtduizend euro belastinggeld per jaar, niet per maand zoals ik abusievelijk typte.
Door Agnes de Boer op
Beste Erik Gerritsen,

Contact met u heeft - naar mijn mening - geen zin want u delegeert dan vervolgens en dan begint het opnieuw. Dat is van u bekend, zoals u weet organiseren mensen die zich slachtoffer voelen van u zich in toenemende mate..

Maar u kunt dit zelf checken natuurlijk binnnen uw eigen organisatie. U schrijft toch dat dikke kinderen oververtegenwoordigd zijn onder OTS-ers? Dan kunt u toch zo uitzoeken hoeveel voogden mee gaan naar diëtisten en of ze verder nog wat doen, behalve focussen op het overgewicht?

En dan nog eens een andere vraag over dikke kinderen? Al die kinderen die uit huis geplaatst zijn en heel dik zijn dan? U weet toch dat de instellingen daarmee overbevolkt zijn?

Hoe kan dat dan? In handen van jeugdzorg - opgevoed door jeugdzorg - en toch heel dik? Is dat dan geen mishandeling?

Het lijkt er toch echt op dat het focussen op dikke kinderen een manier is om extra geld te verdienen met minder werk. Want als kinderen dik zijn dan is er meer aan de hand, want het is een vorm van verwaarlozing zoals u ook al schrijft.

De jeugdzorg moet dus niet het symptoom - de dikte - bestrijden, maar de achterliggende oorzaak van de verwaarlozing. Dat verwacht de maatschappij, daar betaalt men achtduizend euro per maand voor.

Daarom zou een OTS voor alleen obestitas - symptoombestrijding dus - niet moeten mogen.
Door Erik Gerritsen (auteur van deze column) op
Beste Agnes, als het waar is wat jij zegt dan kan dat natuurlijk niet. Of het waar is kan ik alleen checken als je me meer concrete informatie geeft. Dat kan via de mail op Erik.Gerritsen@bjaa.nl
Door Agnes de Boer op
Overigens staat dit kind al heel lang onder OTS en is alleen maar nog dikker geworden! Dus het helpt niet eens ook. Maar heeft de belastingbetaler wel inmiddels tienduizenden euro's gekost.
Door Agnes de Boer (inwoner Amsterdam, kent dik kind onder OTS bij BJAA) op
Het erge is dat inderdaad al lang gebeurt. Voogden focussen zich bij mishandelde kinderen waar van alles mis is in de thuissituatie soms alleen maar op de obesitas van een kind. BJAA maakt zich in de praktijk van OTS-en af door af en toe eens mee te gaan naar de diëtiste en verder niets te doen voor de ouders en het kind. En daarvoor rekent BJAA dan ongeveer achtduizend euro per jaar aan belastinggeld!!!

Natuurlijk is het een vorm van verwaarlozing en mishandeling als ouders hun kinderen veel te dik laten worden. Maar het is absurd als gezinsvoogden op die dikte focussen en niet op de mishandeling en de verwaarlozing zoals in de praktijk bij BJAA gebeurt.

Daarom zou obesitas géén reden mogen zijn voor een OTS. Laat voogden maar wat meer moeite doen voor die achtduizend euro. Voor een OTS is het aantonen van mishandeling en verwaarlozing nodig en alleen maar wijzen naar te dikke kinderen is te makkelijk.

Want het trieste is dat zo'n gezinsvoogd zich dan vervolgens alleen nog maar richt op het overgewicht van het kind. Zo werkt het in de praktijk. Maar wil Nederland dat echt? Achtduizend euro per jaar betalen voor een gezinsvoogd die niets meer doet dan af en toe mee naar de diëtiste?

Nee toch zeker! Als men in Nederland zou beslissen tot maatregelen tegen te dikke kinderen dan moet dat in elk geval gebeuren door gezinsvoogden en organisaties die deugen. Niet door organisaties die toch al wekelijks in het nieuws zijn vanwege disfunctioneren en geldzucht.