of 59345 LinkedIn

Opvattingen van de bevolking over jeugdzorg

Als je de berichtgeving in de media mag geloven is het slecht gesteld met hoe er in de publieke opinie over de jeugdzorg wordt gedacht. Een enkele keer verschijnen er reportages of documentaires die een meer evenwichtig en soms zelfs positief beeld laten zien, maar het overheersende beeld is toch vrij negatief. Geen prettig opinieklimaat om in te werken, al weet iedereen die in de jeugdzorg werkt, dat het er gewoon bij hoort.

Verschil kunnen maken voor kwetsbare kinderen in de knel is prachtig werk en dan neem je de negatieve pers maar voor lief. Wat daarbij helpt is het respect en de waardering voor het werk dat jeugdzorgwerkers gelukkig ook vaak ontvangen vanuit de naaste omgeving. Veel jeugdzorginstellingen slagen er ook in om cliënttevredenheidscores van 7 of hoger te realiseren, zelfs in situaties waarin het aangeboden “product” in eerste instantie niet gewenst werd.

 

Maar is die publieke opinie eigenlijk wel zo negatief? Een beetje tot mijn eigen verbazing las ik onlangs in het Sociaal en Cultureel Rapport 2012 van het SCP de uitkomsten van opinie onderzoek die een heel ander beeld gaven. Het SCP komt tot de conclusie dat het niet ter discussie staat of de overheid mag ingrijpen in gezinssituaties waarin de ontwikkeling van kinderen ernstig bedreigd wordt. Dan vindt de grote meerderheid dat de overheid ouders moet verplichten opvoedondersteuning te accepteren.

 

Verdeelder is de Nederlandse bevolking over de kwestie of de overheid ouders ook in andere gevallen kan verplichten om opvoedhulp aan te nemen, bijvoorbeeld als zij een opvoedprobleem hebben. Als kinderen internaliserende problemen hebben, wordt er minder snel geopteerd voor verplichte hulp dan als kinderen externaliserende problemen hebben of als er sprake is van verwaarlozing. Zijn de problemen echter meer te wijten aan de opvoeding door de ouders of is de ontwikkeling van het kind in gevaar, dan neigen de meeste mensen naar het verplichten van hulp. Hiermee lijkt volgens het SCP het mandaat van de overheid om in gevallen waarin dit nodig is in te grijpen in gezinssituaties breed onderschreven.

 

Toegegeven, dit opinie onderzoek gaat niet over  opvattingen over de kwaliteit van de jeugdzorg, maar het is toch een mooie steun in de rug voor alle werkers in de “verplichte” jeugdzorg, dat er breed maatschappelijke draagvlak is voor hun mooie maar ook moeilijke werk.

 

Dat deze uitkomst geen enkele reden is voor de jeugdzorgsector om zelfgenoegzaam achterover te leunen laat het SCP overigens ook zien in haar beschouwing over wat we weten over de effectiviteit van de jeugdzorg. Interventies die alleen gericht zijn op de opvoedvaardigheden van ouders bijvoorbeeld zijn onvoldoende effectief. Het moet gaan om gezinsinterventies, waarbij ook aandacht is voor andere omgevingen waarin kinderen opgroeien zoals school en vriendenkring. Vroegtijdig ingrijpen kan een averechts effect hebben, doordat problemen die vanzelf overgaan onnodig geproblematiseerd worden, wat kan leiden tot stigmatisering van kind of gezin. Dit risico speelt nog sterker als wordt ingegrepen op basis van risicotaxaties en voorspellingen die slechts op groepsniveau geldig zijn (zie ook mijn eerdere columns over het adolescentenstrafrecht). Ingrijpen in een gezin heeft op zichzelf al onwenselijke gevolgen omdat het recht op privacy en autonomie van ouder en kind geschonden wordt en er inbreuk kan worden gepleegd op de vertrouwensrelatie tussen het kind en de ouder.

 

Het SCP wijst terecht op het feit dat de oorzaken van problemen bij kinderen en gezinnen vaak überhaupt moeilijk te achterhalen zijn en dat er nog veel onduidelijkheid is over de effectiviteit van interventies in het gezinsleven. Tegelijkertijd is niet handelen in situaties waarin de veilige ontwikkeling van kinderen aantoonbaar ernstig wordt bedreigd geen optie. Het feit dat het beschermen van kinderen met veel onzekerheden is omgeven in combinatie met het gegeven dat overheidsingrijpen in een gezin op zichzelf al onwenselijke gevolgen heeft, doet het SCP terecht concluderen dat de overheid altijd een zeer zorgvuldige afweging moet maken ten aanzien van de manier waarop en de situaties waarin zij de ouders en kinderen te hulp schiet bij de opvoeding.

 

Ook voor de jeugdzorgsector betekent dit een heilige plicht, om permanent te reflecteren op en te streven naar het verbeteren van de kwaliteit van die afwegingen. Hoe meer de jeugdzorgsector er in slaagt samen met gezinnen succes te boeken zonder dat sprake is van verplicht ingrijpen, hoe beter ze voldoet aan die heilige plicht. Meer daarover in mijn volgende honderdste column.

 

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Anoniem (SPWer) op
Geweldige medewerkers bij BJZ! Als je niet doet wat wij zeggen dan volgt een melding bij de Raad voor de kinderbescherming. Ook al vraag je vrijwillige hulp. Voor die tijd had iemand tegen me gezegd dat een vrijwillige hulpvraag niet zou ontaarden in een OTS of UHP, dat de hulp geheel vrijwillig was en zou blijven.
Wat een stel bedriegers bij elkaar. Weet je wat kindermishandeling is? Een 3 maanden oude baby fristi in een fles geven. Goed is het niet, maar mishandeling? Meneer Gerritsen ,u en uw BJZ medewerkers moeten zich de ogen uit de kop schamen!
Door Leen de Jong (Ouder) op
Erik Gerritsen hoef zich helemaal geen zorgen te maken. Met de verplichte meldcode per 1 juli wordt het werk in het dwang- en drangkader alleen maar meer. En we gaan dat ook gewoon allemaal betalen. We stoppen de echte deskundigheid voor kinderen en gezinnen die er nog is en we gaan massaal toezien hoe ouders er niets van bakken, geholpen door OTS en UHP van hun kinderen. Met de handen op de rug. Allemaal.
Door R.D. Buitendijk op
Het is niet alleen de bevolking maar ook uit rapporten van de Veiligheidsraad en de Inspectie JZ blijkt dat Jeugdzorg niets van fouten leert. Onlangs is er een calamiteitenonderzoek van de Inspectie geweest dat dat beeld wéér bevestigt.

Maar ook het rapport dat Gerritsen zelf aanhaalt, dat van het SCPB gaat er nou juist over dat de jeugdzorgsector niet de juiste ouders en kinderen bereikt. Verder is algemeen bekend dat er nul bewezen effectiviteit is van jeugdzorg, m.a.w. kinderen worden er niet beter van maar juist vaak slechter.

Er is dus helemaal geen sprake van een zorgvuldige overheid als het om jeugdzorg gaat, maar sprake van een extreem disfunctionele jeugdzorg. Het bureau Jeugdzorg van Erik Gerritsen in Amsterdam is daar een sterk voorbeeld van met voortdurende extra aandacht van de Inspectie wegens disfunctioneren. Ook nu dreigt er weer verscherpt toezicht wegens fouten in dossiers.

Tel daar nog eens bij op dat er jaarlijks meer pleegouders afhaken dan er bijkomen door de misstanden in de jeugdzorg en de harteloze manier om met kinderen om te gaan.

Daarnaast wordt de jeugdzorg als maar duurder. Want de dwanghulp wordt minder bv in Amsterdam maar door de kosten van de EKC's en omdat de dranghulp daardoor stijgt, wordt de dranghulp duurder.

Kortom, van deze column klopt geen spaan. En als medewerkers in de jeugdzorg werkelijk denken dat de slechte beeldvorming de schuld is van de 'media' dan zegt dat iets over hun zelfreflectie en intelligentie.

In werkelijkheid worden medewerkers vaak ook gebruikt door de jeugdzorgbestuurders, door hoge caseloads en door wachtlijsten en doordat zij juridische eindverantwoordelijk zijn. Slimme medewerkers stappen massaal op (het verloop is heel groot) en wat overblijft zijn piepjonge niet al te slimme wezens.

Die hun eigen fouten niet zien, het systeem niet overzien en zich door de bestuurders wijs laten maken dat er niks aan de hand is. Die niet doorhebben dat die bestuurders hen net zo goed gebruiken als ze dat bij ouders, kinderen en belastingbetalers doen.

En waar is overigens het geluid van de ouders???? Gerritsen heeft het wel over 'de bevolking' en 'de media' maar ook ouders en kinderen zijn zeer, zeer ontevreden. Men vindt dat er te veel geld gaat naar jeugdzorg en de kwaliteit desondanks te laag is en heeft voorstellen om dat beter en goedkoper te doen.

Zie bv http://www.ouders.nl/mdiv2013-jeugdzorg-oproep.htm
Door mr B.W. de Groot (juridisch adviseur ) op
De heer Gerritsen brengt het aardig doch laten we vooral de naakte en harde feiten bezien.
BJZ heeft immers tot standaard verheven dat men steeds voor zichzelf uiterst gunstig stelt en citeert en voor ouders en kinderen uiterst negatief.
Ik schrijf dit uit eigen ruime ervaring en dat zeer tot mijn spijt want wat heeft dat obscure bjz-clubje mij een energie gekost! Doch wel gewonnen op alle fronten middels een bikkelharde gerechtelijke uitspraak.
Het SCPrapport waaruit de heer Gerritsen citeert heeft als titel: Een beroep op de burger. Minder verzorgingsstaat, meer eigen verantwoordelijkheid?
De bladzijden waarom het gaat zijn met name bladzijden 45 en 46. Daar staat dat de overheid het sterker als haar taak beschouwt om de ouderlijke opvoeding in goede banen te leiden en ongewenste uitkomsten te voorkomen.
De overheid legt meer randvoorwaarden op. Het SCP stelt daartegenover dat de kans op vals alarm groter wordt. Ook dát gegeven verzwijgt de heer Gerritsen.
En dan stelt de heer Gerritsen dat het de heilige plicht is permanent te reflecteren op en te streven naar het verbeteren van de kwaliteit van afwegingen.
Mij dunkt meneer Gerritsen. Doet u dat vooral en intens. Dan verbetert er wellicht in the long term eindelijk iets binnen de jeugdzorg.
Maar wees dan eerlijk en volledig: vals alarm is de standaard en de hand in eigen boezem niet.
Door J. van Baardwijk | Zwartboek Overheid op
Wederom een fraai staaltje jeugdzorgpropaganda waarin, zoals gebruikelijk bij de jeugdzorg, de waarheid weer ver te zoeken is. Als jeugdzorginstanties zo'n goede klanttevredenheidsscore hebben, hoe kan het dan dat er zo massaal geklaagd wordt door ouders en jeugdigen, en positieve verhalen over de jeugdzorgindustrie nog moeilijker te vinden zijn dan de spreekwoordelijke speld in een hooiberg? Tot nog toe ben ik die positieve verhalen alleen maar tegengekomen in het propagandamateriaal van de jeugdzorgindustrie.

Het feit dat de jeugdzorgindustrie extreem repressief optreedt tegen kritische ouders spreekt wat dat betreft boekdelen. Wie een klacht indient tegen een JZ-medewerker wordt gestraft over de ruggen van zijn of haar kinderen. Als de klager gelijk krijgt van de klachtencommissie wordt daar door de betreffende instantie niets mee gedaan; het personeel wordt onvoorwaardelijk de hand boven het hoofd gehouden. Hoe kan men anders verklaren dat een team manager van BJZ Eindhoven z'n functie mag blijven uitoefenen terwijl vastgesteld is dat hij zijn machtspositie had misbruikt? (En dat inmiddels opnieuw gedaan heeft, gedrag wat BJZ vele duizenden euro's gekost heeft.)

Crimineel gedrag is schering en inslag bij jeugdzorgpersoneel. Valsheid in geschrifte (in rapportages zijn de namen van betrokkenen vaak het enige wat naar waarheid is ingevuld), belediging, smaad, laster, bedreiging, intimidatie, machtsmisbruik, corruptie, diefstal, huisvredebreuk, psychische mishandeling van ouders en kinderen, fysieke mishandeling van ouders en kinderen, wederrechtelijke vrijheidsberoving, valse aangiften, kinderontvoering, kindermisbruik, het komt allemaal voor (en dan niet incidenteel maar structureel).

Opvallend daarbij is overigens dat het doen van aangifte tegen JZ-personeel vrijwel onmogelijk is; de politie weigert vaak aangifte, en aangiften die bij de Hoofdofficier van Justitie worden ingediend verdwijnen spoorloos.

De heer Gerritsen voert aan dat het moeilijk werk is. Dat is begrijpelijk, voor dergelijk werk zou men namelijk een gedegen en gerichte academische opleiding gevolgd moeten hebben, maar in de praktijk mag je (gezien het gebrek aan kennis en het beroerde Nederlands) doorgaans al blij zijn als je een gezinsvoogd treft die de lagere school heeft afgemaakt.

Ik begrijp dat de heer Gerritsen graag positieve verhalen schrijft over de jeugdzorg; aan die jeugdzorg heeft hij tenslotte een zeer riant betaald baantje overgehouden. Maar het zou hem sieren als hij de hand in eigen boezem zou steken, zou erkennen dat de jeugdzorg één grote puinhoop is, en zijn positie zou gaan gebruiken om schoon schip te maken (connecties genoeg, toch?) in de jeugdzorg zodat voortaan de belangen van kinderen en hun ouders voorop staan, in plaats van de bankrekening van de JZ-instanties en de ego's van het personeel.

J. van Baardwijk
http://zwartboekoverheid.nl
Door Drs. N.J.M.Mul (ouder-ondersteuner in Jz-Kb zaken) op
Geachte heer Gerritsen,

Wederom moet ik constateren dat u , en dat is uw goed recht, Bureau Jeugdzorg aan het promoten bent alsof die zo fantastisch zijn. Als ouder-ondersteuner weet ik hoe u ouders behandelt: negeren, neerzetten als 'pedagogisch onmachtig', 'niet leerbaar' en vooral als personen die hun kinderen kwetsen en verwaarlozen...Dit doet u c.q. BJZ zonder enig gedegen onderzoek en met vooral 'indrukken' en 'onderbuikgevoelens van de gezinsvoogdes'. Ook blijkt dat een (ex)bestuurder van de BMJ, uw belangenorganisatie, 'waarheidsvinding de figuurlijke motorzaag voor een kind' is en dat deze ontslag zou overwegen als hij beëdigd zou moeten worden...

U 'vergeet' in uw artikel wederom het rapport 'Samson, waar de meest erge zaken uit gelaten zijn, maar dat wél aangaf dat de kans op mishandeling maar liefst 3x zo groot is in 'jeugdzorg' dan thuis. De wetenschap, dat een kind beter af is bij 'zwakke ouders' dan in 'jeugdzorg', vergeet u ook maar even. Geheel treurig is het advies van de RvS dat in feite de 'professionalisering' een zinloze missie beschouwt, omdat die nog zo in de kinderschoenen staat en 'professionele zorg nu ook goed afdwingbaar is'... ja inderdaad, NIET bij BJZ... Het zou daarom een goede zaak zijn om BJZ eens op te gaan heffen en te werken aan de thuisplaatsing van de UHP kinderen en deze geleiden naar begeleiding door kinderpsychologen / kinderpsychiaters waar mogelijk en er voor te gaan zorgen dat bij de transitie geen 'kinderen teloor gaan'.
Laat de verdere begeleiding over aan hulpverleners als bijvoorbeeld 'opvoedpoli' die ouders kiezen.

Ouders willen graag afscheid van u (c.q.BJZ) nemen en zullen u écht een 'HELD van JEUGDZORG' vinden als ze eindelijk hun kinderen weer thuis hebben!

Ik zal vast inzameling gaan houden voor uw standbeeld... om te zélf onthullen op de dag dat het allerlaatste UHP-kind weer bij de ouders en familie herenigd wordt!.

Nico Mul