of 61043 LinkedIn

Ongemakkelijke waarheid jeugdzorg onder ogen zien, 4: licht verstandelijk beperkte ouders

Veel ouders met een licht verstandelijke beperking blijken redelijk tot goed in staat om zelfstandig of met hulp vanuit hun sociale netwerk, voor hun kinderen te zorgen. 

Er zijn echter ook ouders die vanwege hun licht verstandelijke beperking niet in staat zijn tot het bieden van voldoende liefde en/of structuur voor hun kinderen. Er is dan niet zozeer sprake van “niet willen”, maar van “niet kunnen” (ook al vinden de ouders dat zelf meestal niet). Omdat de kinderen vanwege een hoge erfelijkheidsfactor vaak ook zelf licht verstandelijk beperkt zijn is sprake van een zeer complexe problematiek die ook chronisch is. Van “LVB problematiek” kun je immers niet genezen.

 

Het opgroeien in een gezin met “niet kunnende” LVB ouders betekent een ernstige bedreiging van de ontwikkeling van de kinderen in kwestie. Omdat veel LVB ouders wel in staat zijn om een veilig opvoedklimaat voor kun kinderen te scheppen is het standaard uithuisplaatsen met een omgangsregeling (scheiden opvoedtaak en ouderrol) zoals door mij bepleit voor kinderen van verslaafde ouders, in dit geval geen optie. Maar op het moment dat blijkt dat sprake is van “niet kunnen” is ingrijpen in het belang van het kind onvermijdelijk.

Dat hoeft in dit geval niet direct een uithuisplaatsing te betekenen. Ten eerste kan gedacht worden aan het, in vrijwillig of gedwongen kader via een Eigen Kracht Conferentie mobiliseren van een vangnet in het netwerk van het gezin in kwestie. Als dat niet voldoende blijkt kan worden opgeschaald naar een vorm van langdurige stut en steun. Een optie die al bestaat in de vorm van een paar uur in de week ambulante begeleiding eventueel in combinatie met cameratoezicht, maar vanwege de hoge kosten (vanwege de lange duur van de begeleiding) nog veel te weinig wordt toegepast. Dat is “penny wise pound foolish” want de maatschappelijke kosten van niet toepassen zijn vele malen hoger.

Ik pleit in dit verband zelfs voor de gevallen waarin ook licht ambulante langdurige stut en steun niet voldoende is voor nieuwe vormen van intensieve ambulante begeleiding in de vorm van “waakvlamhulp” (afwisselend intensief of op de achtergrond op afroep) of zelfs co-ouderschap. In die gevallen is een professionele ambulant begeleider elke dag een aantal uren in het gezin aanwezig. De kosten zijn weliswaar zeer hoog (circa 50.000 euro per jaar gedurende 18 jaar), maar nog steeds lager dan de kosten van uithuisplaatsing. En de kinderen kunnen bij hun ouders blijven wonen en hun wordt het trauma van een uithuisplaatsing met vaak een reeks van verschillende opvangplekken bespaard.

 

Maar ook ten aanzien van LVB ouders is sprake van een ongemakkelijke waarheid. Er zullen situaties overblijven waarin uithuisplaatsing de enige optie is. Wanneer dit geconstateerd wordt kan maar beter snel tot plaatsing in een pleeggezin worden overgegaan met indien mogelijk een omgangsregeling met de biologische ouders. Mij staan de schrijnende TV beelden van diverse documentaires over LVB gezinnen nog scherp op het netvlies. Ook hier geldt dat wanneer ouders hebben bewezen niet voor hun eerste kind te kunnen zorgen, de kans vrijwel 100% is dat ze ook niet voor hun volgende kind kunnen zorgen. Ze dan bij elke baby weer een nieuwe kans geven moet mijns inziens worden gezien als vanuit de overheid gedoogde kindermishandeling en eigenlijk ook oudermishandeling, omdat het vrijwel altijd uiteindelijk alsnog weer uitdraait op een voor alle betrokkenen traumatische uithuisplaatsing.

 

Er speelt in dit verband nog een ander groot dilemma. Sta je als overheid toe dat LVB ouders maar blijven doorgaan met het krijgen van kinderen? Er bestaat niet zoiets als de “rechten van het nog te verwekken kind”, maar wat doen we kinderen aan als we ze laten verwekken door ouders die aantoonbaar niet in staat zijn om hun kinderen veilig te laten opgroeien? In dit verband moet mijns inziens serieus gedacht worden aan verplichte sterilisatie, of een verplichte prikpil, simpelweg omdat uit ervaring blijkt dat sommige “niet kunnende” LVB moeders regelmatig vergeten om de gewone pil te slikken en toch steeds weer zwanger worden. Ik ben mij volledig bewust van de ingrijpendheid van dit voorstel, temeer omdat het een maatregel is gericht op mensen die er niets aan kunnen doen dat ze licht verstandelijk gehandicapt zijn.

En gelukkig kunnen veel LVB moeders vrijwillig worden overtuigd van het nut van de prikpil. Toch wordt het tijd dat de discussie hierover uit de taboe sfeer wordt gehaald, omdat geen kind er belang bij heeft om geboren te worden met als enig perspectief op veilig opgroeien een directe uithuisplaatsing. En om te voorkomen dat de jeugdzorgkosten zo hoog worden dat de kinderen die wel geboren worden niet de kostbare langdurige stut en steun krijgen die ze verdienen.

 

Ik kijk uit naar uw reacties.

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door C.g.gaal (Huismoeder/horecamedewerkster) op
Goedemorgen,
U bewoord hier precies mijn grootste zorg.
Ik heb een zoon met een lichte beperking en ongelofelijke impulsiefitiet.daarnaast ook extreem beïnvloedbaar .
Sinds zijn achttiende verviel de hulp van jeugdzorg,
We hebben toen een mentor en bewindvoering geregeld voor hem.helaas heeft dat niet mogen baten.
Nu is hij 21 dakloos,sinds mei stiekem getrouwd.
Hele lieve meid,maar ook met haar eigen medice problemen psychoses enz.
Ze luisteren naar niemand meer en werken niet meer aan hun toekomst.me grootste zorg??
Ze zijn nu zwanger van hun eerste kind!!
Hoewel ik natuurlijk super trots ben om oma te worden, maak ik me verder heel veel zorgen om de baby.
Hoe kunnen ze dit kind gaan opvoeden ?!
Alle hulpverlening heeft hun handen van ze afgetrokken omdat ze niet luisteren.en ik weet als oma niet meer wat ik moet doen om de veiligheid van dit kind te waarborgen en te zorgen dat ik me kleinkind in mijn leven houd,ongeacht wat me zoon besluit te doen.me grootste angst is dat het bij de geboorte wordt weggehaald en ik me kleinkind niet zal kunnen zien opgroeien.help!!!
Wat kan ik nu doen.me zoon is zo boos nu op iedereen dat ik hem al een paar maanden niet meer heb gesproken.

Groeten een verdrietige bezorgde oma
Door cindy (waar is de recht als nederlander) op
Hoi ik ben der weer. Cindy
Gaat alles goed met jullie ik had laats een brief naar de kinderechter gescreven kreeg ik hem gewoon weer terug van ja we doen der niks mee ga maar na je adverkaard ik dacht wat id dit twijl me vriend en ik nu al 4jaat de kinderen kwijt zijn en dan als we bezoek heben van de kinderen zo is 3 februari zie ik me 2 jonste kinderen van ons in baloren van 11 tot 12uur is niet lang en me anderen 4 kinderen zie ik ja waneer we heben nu al 8 foogten gehad en elkeer als der een goede tusen zit wie wel aan onze kant staat ja dan word ze der weer af gehaald we haden pas een nuwen en wat denk je is ze gestopt met het werk en nu ja weer wachten en ja we zijn ook uit onze gezag gehaald en we worden dubel gestraft door de wsg en de kinderbescherming en nu ja ik weet niet hoe hun dat doen maar me adverkaard kan niks doen meer om dat die adveraard der niks tegen gedaan heeft en nu zij die heel droog van ja ik zie je over een jaar en ik kreeg te horen dat me dochterje naar huis wilt en dat ze huilt de helen thijt maar nee daar denken ze niet aan en nu we horen helenmaal niks van de foogt of hoe het met me schatjes gaat allen maal nou mensen zet hem op groetjes. Cindy vijne avond jullie nog doei tot morgen kom ik weer. Xxxxxxxx
Door Tooske (moeder) op
Heb een zoon wat beperkt is, en zeer invloedbaar is, maar hij is in Augustus 18 geworden, en nu mag hij alles zelf bepalen, wat echt niet goed is voor hem. Als je een kind hebt wat beperkt is dan zou je ook na de 18de het gezag moeten houden, t/m zijn 21 of nog liever tot zijn 23.
Door cindy (was huis moeder) op
Hoi u spreekt met cindy
Ik ben nu al 4jaar me 6 kinderen kwijt en aleen mAar dat ik een lichte beperking heb en nu ben ik ook nog me gezag kwijt door leugens en er is niemand wie ons kan helpen zelfs de adverkaard niet ps de de wsg en de kinderbescherming groetjes clndy en de baby is vanaf ze geboorten van ons af gepakt die is nu 2jaar bijna
Nou moeder en vaders vol houden
Door Mammor (Moeder) op
Geachte heer Gerritsen,

Zoals ik het zie probeert BJZ bestaansrecht te creeren door etikettering. Er zijn op dit moment steeds meer ouders met een LVB en er komen er steeds meer bij. Ook onder ouders die een hogere opleiding hebben gevolgd. De testmethode deugt niet, de conclusie deugt niet en de uitvoering deugt niet. Kinderen horen in de eerste plaats bij hun ouders. Als er problemen zijn moet er hulp geboden worden. Hulp waar de ouders om vragen, geen dwang en drang, maar daadwerkelijke hulp. UHP is geen oplossing. Als u uw vakliteratuur leest weet u dit ook. Daar niet naar handelen is kindermishandeling.

Door claudia (ervaringsdeskundige) op
Een kind weg halen bij de ouders ,dat is pas kindermishandeling en waar de kinderbescherming echt moeten komen daar komen ze niet want dan hebben ze eerst bewijzen nodig en ik vind gewoon dat die kinderen niet afgepakt moeten worden maar dat die zwakbegaafde mensen geholpen moeten worden bij de opvoeding van hun kinderen een kind hoort gewoon bij haar eigen ouders !
Door Jos Witting op
En zo ziet zo'n 'liefdevolle' uithuisplaatsing er dan uit. http://www.geenstijl.nl/mt/archieven/2012/03/vid

Hoe slecht moet je zijn om te verdedigen dat zoiets in het belang van kinderen is? Of dat het niet uitmaakt, omdat de kinderen toch al getraumatiseerd zijn?

Dit is gewoon ziek. Hulpverlening zou er alles aan moeten doen om de loyaliteit van kinderen jegens hun ouders - ook al mishandelen die hen - te respecteren en daar voorzichtig mee om te gaan. Uiterste tact en omzichtigheid betrachten bij het uit huis plaatsen is vereiste nummer 1 bij kwalitatief hoogstaande jeugdhulpverlening.

Zo'n Gerritsen die niets anders doet dan gedwongen hulpverlening propageren - en nooit een woord wijdt aan loyaliteit en hechting en daar nul rekening mee houdt, en dus nul rekening houdt met de belangen van kinderen zou ontslagen moeten worden.

Gelukkig lijkt dat bij Binnenlands Bestuur inmiddels het geval na heel erg veel kritiek op deze gewetenloze gecorrumpeerde man zonder enige deskundigheid over de jeugdzorg.

Kijken dus, en stuur de link door. Al mishandelen ouders nog zo er - het is de vraag of dat zo is want jeugdzorg maakt heel veel fouten in hun beoordelingen - dan nog doe je kinderen zoiets niet aan. Je doet er alles aan om nieuwe trauma's te voorkomen.

Dit is pure kindermishandeling. Clubs die dit doen verdienen geen maatschappelijk vertrouwen meer.

http://www.geenstijl.nl/mt/archieven/2012/03/vid
Door Erik Gerritsen (auteur van deze column) op
Dank aan alle mensen die op een serieuze en vaak indrukwekkende manier hebben gereageerd. De praktijkverhalen in het bijzonder grijpen me aan. Dat opent de deur voor goede gesprekken.
Beste Madeleine, je kunt contact met mij opnemen via Erik.Gerritsen@bjaa.nl
Door Marjolein (op persoonlijke titel) op
Meneer Gerritsen, ik kan het alleen maar toejuichen dat u het op durft te nemen voor het nog te verwekken king in een gezin waar geen kinderen geboren zouden moeten worden. Ik zou zelfs nog verder willen gaan: niet alleen een prikpil voor een licht verstandelijk beperkte moeder, maar ook voor de verslaafde moeder en in een gezin met criminaliteit, totdat bewezen is dat ze uit deze situatie kunnen stappen. Ik ben er van overtuigd dat een kind in deze kringen niet in een veilige, stabiele omgeving terecht komt. En dat kan een kind alleen maar scade opleveren. Er wordt vaak gezegd dat een kind heel flexibel is, maar een kind is juist zéér gevoelig en is alleen gebaat bij veel liefde en evenwicht: het kind heeft recht op onvoorwaardelijke liefde. De littekens die een kind oploopt in zo'n situatie blijven lange tijd verborgen of worden niet herkend. En tegen de tijd dat men in de gaten heeft wat er aan de hand is en waardoor dit zou zijn ontstaan is het veel te laat. Het moet koste wat kost voorkomen worden dar er kinden geboren worden als het gezin waar het in terecht komt niet stabiel is en waar normen en waarden ver te zoeken zijn.
Een vergelijk met Gestapo en naziregime kan alleen maar gedaan worden door iemand die niet inziet dat wij zelf verantwoordelijk zijn voor de kinderen die we voorbrengen en door iemand die vast moet blijven houden aan het feit dat wij mensen "recht op kinderen" hebben. Wij hebben dat recht helemaal niet. Als de omstandigheden daar niet naar zijn, dan moeten we niet aan dit vermeende recht blijven vasthouden.