of 59345 LinkedIn

Ongemakkelijke waarheid jeugdzorg onder ogen zien, 2: erfelijke criminaliteit

Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat criminaliteit van oudere familieleden (vaders, moeders, broertjes, zusjes, grootouders, ooms en tantes) behoorlijke voorspellende waarde heeft met betrekking tot de kans op crimineel gedrag bij jongere broertjes en zusjes (brusjes). 

Voor criminele vaders, broertjes en zusjes is zelfs een onafhankelijke voorspellende waarde wetenschappelijk aangetoond. Dus alhoewel een bredere criminele familieachtergrond de kans op crimineel gedrag van brusjes ongetwijfeld verder doet toenemen, is de aanwezigheid van slechts één ouder gezinslid al een stevige risicofactor. Criminaliteit is dus “erfelijk” in de brede (niet puur genetische) zin van het woord. Verklaringen voor deze “erfelijkheid” zijn complex en divers, maar komen in de kern neer op negatieve socialisatieprocessen. Kansberekeningen variëren van 20% tot 70%.

 

Daarbij moet direct worden aangetekend, dat uit wetenschappelijk onderzoek ook blijkt dat een substantieel aantal kinderen ondanks de aanwezigheid van criminele gezinsleden niet in crimineel gedrag vervalt. Vermoedelijk door specifieke persoonskenmerken van het kind (“veerkracht”) en/of de aanwezigheid van zogenaamde beschermende omgevingsfactoren (bijvoorbeeld een rolmodel).

 

Dit roept de vraag op hoe te handelen wanneer sprake is van jonge kinderen in een gezin met oudere criminele gezinsleden die nog thuis wonen, wanneer er bij die jongere kinderen nog geen sprake is van crimineel gedrag of ernstige gedragsproblemen. In de wetenschap dat hoe jonger het kind, hoe moeilijker het is om vast te stellen of het kind zich veilig ontwikkeld. Stel je die kinderen onder toezicht of doe je dat pas op het moment dat ze ook beginnende of zelfs pas ernstige gedragsproblematiek gaan vertonen? Stel dat ouders wel “gedwongen vrijwillig” meewerken met het inzetten van zorg, maar toelaten dat oudere criminele broers thuis blijven wonen, is dat voldoende reden voor een (dreiging met een) uithuisplaatsing als het kind in kwestie waar het (nog) relatief goed mee gaat zich daar ook eens tegen verzet?

 

Ouders die zelf crimineel zijn (geweest) en/of meeprofiteren van de criminele verdiensten van hun oudere kinderen zijn verzwarende omstandigheden, maar mijns inziens is de voortdurende aanwezigheid van alleen al criminele broertjes of zusjes voldoende reden voor een ondertoezichtstelling van alle jongere kinderen, los van de vraag of de jongere brusjes al probleemgedrag vertonen. Ouders hebben immers hun opvoedkundige onmacht al bewezen.

 

Een ondertoezichtstelling van de kinderen waar het nog (relatief) goed mee gaat moet niet worden gezien als een straf voor die kinderen, maar als een cadeautje namens de overheid, met behulp waarvan door de gezinsmanager van Bureau Jeugdzorg kan worden gezorgd dat de zorg die nodig is ook daadwerkelijk beschikbaar komt voor kinderen en ouders. Een extra steuntje in de rug voor de kinderen om het er zelf wel goed af te brengen, ook als zij dit mogelijk zelf niet als zodanig ervaren (vaak onder invloed van de ouders) en het mogelijk op eigen kracht ook zouden hebben gered. Liever wat overkill voor de veerkrachtige kinderen dan te laat ingrijpen voor de makkelijk te beïnvloeden kinderen.

 

Als ouders wel “gedwongen vrijwillig” meewerken met de inzet van jeugdzorg, maar niet tevens bereid zijn de oudere criminele kinderen letterlijk “buiten de deur” te houden, dan is dat mijns inziens reden om een uithuisplaatsing van de jonge kinderen te overwegen. Hopelijk is de dreiging alleen al voldoende om ouders tot meewerken te bewegen en zo niet dan doet hopelijk de schok van daadwerkelijke uithuisplaatsing alsnog zijn werk met betrekking tot de bereidheid van ouders om mee te werken met de noodzakelijke zorgverlening.

 

Het altijd traumatiserende effect van een uithuisplaatsing kan zo veel mogelijk worden gedempt door een goede omgangsregeling (waarbij de opvoeding elders gebeurd, maar de ouders wel hun kinderen blijven zien), maar moet gezien worden als het minste van twee kwaden in het belang van de veilige ontwikkeling van de jongere kinderen.

 

Een mogelijk bijkomend voordeel van deze aanpak is dat de oudere 18+ criminele jongeren onder druk van een dreigende uithuisplaatsing van hun jongere brusjes “gedwongen vrijwillig” gaan meewerken met begeleid zelfstandig wonen en leer/werk trajecten of zelfs hun criminele jas aan de kapstok hangen. Deze vorm van beïnvloeding van de criminele jongeren uit het gezin (“reïntegrative shaming”) mag vanzelfsprekend nooit de hoofdreden zijn van deze aanpak en is dat ook niet (het belang van de jonge brusjes staat centraal), maar er is niets op tegen om dit bijkomende potentiële voordeel uit te nutten in het belang van de veilige ontwikkeling van de criminele 18+ers.

 

Het probleem zou natuurlijk zijn opgelost wanneer de wettelijke mogelijkheid wordt geschapen om ouders onder toezicht te stellen in plaats van kinderen, maar totdat het zover is, is er niets mis mee om de ondertoezichtstelling van kinderen te zien als cadeautje namens de overheid, om de kans dat ze zich veilig kunnen ontwikkelen zo maximaal mogelijk te laten zijn.

 

Een extra beschermend steuntje in de rug ter compensatie van de pech die ze buiten hun schuld ten deel is gevallen. Ik durf zelfs te stellen dat sprake is van een cadeautje voor de ouders die, weliswaar gedwongen, de kans krijgen iets te doen aan hun ouderlijke onmacht die vaak ook zelf mede het gevolg is van erfelijke criminaliteit.

 

Voor invoering van de hiervoor bepleitte aanpak zijn geen wetswijzigingen nodig, maar wel een maatschappelijke consensus, in het bijzonder ook onderschreven door de Raad voor de Kinderbescherming en kinderrechters, dat de voortdurende blootstelling aan criminele gezinsleden moet worden gezien als een ernstige bedreiging van de veilige ontwikkeling van jongere gezinsleden.

Ik kijk uit naar uw reacties.

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Ans op
Kijk eens! Nog iemand ruikt geld! Clara Pels doet hier aan acquisitie. Zelfstandig adviseur van Bureau Jeugdzorg bent u of wilt u kennelijk zijn als daar een extra graantje te pikken valt?
Door Clara Pels (Zelfstandig adviseur) op
Als ouders hun kinderen niet mishandelen, verwaarlozen of toestaan dat zij opgroeien in een crimineel milieu, dan is er geen Bureau Jeugdzorg nodig. Iedereen weet dus wat hem/haar te doen staat. Niet meer wegkijken.
Door Jose Rijnen (senior professional jeugdbeleid en jeugdzorg) op
Beste Erik, Natúúrlijk ligt dit thema erg gevoelig en spelen emoties hoog op! Je had dat kunnen voortkomen, zelf MOETEN voorkomen: jeugdzorg is al veel te veel een beladen en emotioneel explosief mijnenveld, daar mag je als bestuurder niet verder aan bijdragen!!

Als je met cijfers schermt (20-70%) over voorspellende waarde familieleden met criminaliteit, moet je ook met cijfers komen die voorspellen hoeveel % een maatregel bijdraagt aan het criminaliteitsvrij opgroeien van jeugdigen.
Als je die cijfers niet hebt, heb je geen recht van spreken, kun je het niet maken om 'reclame' te maken voor je eigen product.

Ik hoop dat je wel verder argumenteert hierover!!
De artikelen wil ik graag ontvangen: niet over de negatieve invloed van de familie, wel over de positieve invloed van een maatregel.
Door Margareth Weijers (redacteur/eigenaar) op
graag wil ik Uw column plaatsen op www.veiligleefbaar.nl, heb intussen binnenlands bestuur ook op de hoogte gebracht met de vraag of dit mag
Door platform familierecht (bestuurslid) op
een geschenk van de overheid. Zeker voor jeugdzorg, zodat ze nog makkelijker, met minder werk kinderen zonder reden van de ouders kunnen roven.
Door Daan Meelschakear (leerkracht op MBO) op
Op basis van mijn jarenlange ervaring gaat met de uithuisgeplaatste kinderen zelden beter. Gaat erg erger. In de jeugdzorginstellingen heerst erg verschrikkelijk hoge mate van verslavingen en criminaliteit. De laatste berichten in de media hadden deze feit breed bevestigd.
Twee jaren geleden las ik het boek van een kinderrechter, die met pensioen ging en op zoek naar door haar de uitgeplaatste kinderen was. Triest, met enkelingen ging redelijk, de rest werd door uithuisplaatsing helemaal niet beter en gelukkig.
Door geinteresseerde buitenstaander op
cruciaal is of een kind nu beter (in termen van gelukkiger en minder crimineel) wordt van uithuisplaatsing...
anders kan het moeilijk een kado worden genoemd.
Is daar wel eens onderzoek naar gedaan? daar zou ik nu echt benieuwd naar zijn.
Voor die tijd zou ik niet dergelijke ingrijpende voorstellen doen, omdat nergens uit blijkt dat de situatie van het kind daar beter van wordt.
(overigens begrijp ik wel dat dit soort discussies emotioneel geladen zijn, maar waarom ontaardt dit nu toch altijd in schelden? Daar wordt de wereld ook niet beter van)
Door Erik Gerritsen (auteur van deze column) op
Het staat iedereen natuurlijk vrij om te reageren zoals hij/zij wil, maar ik vind het jammer dat het in de meeste kritische reacties ontbreekt aan inhoudelijk beargumenteerde weerlegging van mijn betoog. Als mijn feiten of redeneringen niet kloppen, laat het mij weten. Ik laat me graag overtuigen van het tegendeel en zal daarop reageren. Op algemene ongefundeerde uithalen naar het functioneren van de jeugdzorg in het algemeen, mijn Bureau Jeugdzorg of mijzelf reageer ik niet meer. Dat heb ik bij eerdere columns afdoende gedaan en verder laat ik het oordeel hierover over aan de lezer.
Het wetenschappelijk onderzoek waar ik naar verwijs is vooral afkomstig van Farrington. Wie de artikelen toegestuurd wil krijgen kan mij een mail sturen op Erik.Gerritsen@bjaa.nl
Het gebruik van het woord "erfelijk" is inderdaad voor discussie vatbaar, maar ik leg wel uit wat ik er mee bedoel. Besmettelijk is wellicht een betere term.
Door Hans Goosen (kritisch burger) op
In het verlengde van dit artikel ligt dat criminele ouders gesteriliseerd moeten worden. Maar gelijke monniken gelijke kappen, de schrijver van dit artikel ook. Want crimineel ben je pas als je veroordeelt bent en wat betekent dan straf uitzitten als je voor eeuwig gestigmatiseerd bent? Verder, er zijn al genoeg mensen die verdienen aan de ellendige omstandigheden van een ander, blijkbaar ook deze schrijver van dit artikel. Ik snap dan ook niet dat dit discriminerend artikel überhaupt geplaatst is hier. Het is juist deze verharding van de maatschappij die geen opening meer biedt aan heel veel jongeren, die alleen al om een kleurtje buiten spel komen te staan. En velen daarvan staan met de rug tegen de muur, zijn door het huidige kabinet en de gedoogpartner al bij voorbaat veroordeeld en moeten hun rug recht houden. Het wordt tijd voor verzet tegen deze perverse, bij voorbaat veroordelende en discriminerende ideeën. Ik hoop dat dit het laatste is dat ik ook van de verknipte ideeën van Erik Gerritsen heb gelezen.
Door Mike Bommerson (Grafisch ontwerper) op
Misschien kunnen we ook gelijk klasgenoten en de kinderen van directe buren onder toezicht stellen. ;-)

In uw artikel is wellicht het woord "besmettelijk" meer op zijn plaats dan "erfelijk".

Maar: goed idee. Het geef u te doen hier in Amsterdam Nieuw-West.