of 64707 LinkedIn

Niet ingewikkeld

Als we de stratenmakerij net zo zouden organiseren als de jeugdzorg, werd het het best wel een zootje. Stratenmaken is een vak, komt veel bij kijken. Kun je niet opdelen in stoep/straat/vluchtheuvel/verkeersdrempel. Dat moet integraal. Anders krijg je de gekste straten en veel ongelukken.

Neem Roy. Op school gaat het niet goed. Onderwijzer ongerust. School schakelt zorgclub in. Die doen onderzoek. Conclusie: Roy is lastig, maar niet gek. Hij kan gewoon op school blijven. Zijn ouders, hij en de leerkracht hebben alleen wat steun nodig. Echter, Roy komt niet in aanmerking voor een ‘rugzakje’, want hij is niet gek genoeg. Wat nu? De school wordt iebel, Roy lastiger. Naar het speciaal onderwijs ? Iedereen wil dat voorkomen. Niet goed voor Roy en niet nodig. Er komt een mooi steunplan. Roy kan zo mee blijven doen op school. Dit is ‘passend onderwijs’. Wat is er mooier dan dit? Je voorkomt hoge kosten en gesleep met het jochie. Maar helaas. Het mooie plan valt in duigen, want ... buiten de regels van de school- en jeugdzorgpotjes. De zorgclub heeft ook geen budget voor dit soort hulp. De zorgverzekeraar van Roy’s ouders geeft niet thuis. Er komt een beroep op het ‘Samenwerkingsverband’ van scholen, op de gemeente, iedereen is begaan, maar ... geen passend potje. Niemand kan dat helpen, want regels zijn regels, hokjes zijn hokjes. Roy dreigt te verdwijnen naar het speciaal onderwijs. Zorgclub besluit het steunplan uit te voeren. Achteraf zien ze wel wie het betaalt, misschien de ouders zelf wel. Roy gaat voor.

En dadelijk krijgt de gemeente de regie over de jeugdzorg én de jeugdGGZ/AWBZ én …. ‘passend onderwijs’ komt er aan. Waaaah, denken veel gemeenten. Maar zo ingewikkeld is het niet. Net als met stratenmaken: de gemeente (met haar inwoners?!) bepaalt waar en hoe er straten komen, maar gaat toch zelf geen straten maken of ‘de regie’ doen over de uitvoering? Dáár heb je je goeie stratenmakers voor.

Gemiddeld doet zo’n 10% van de kinderen/jongeren een beroep op zorg, de rest is gewoonweg gelukkig. Maak dus 10% van je gezinnen x zo’n 4.000 euro per gezin in je gemeente vrij en stop dat in een pot. Dat is je jeugd-plafond, dus geen ‘open-einde’. Kies de stratenmakers die werken zoals de gemeente - namens haar inwoners - wil. Of ze nu werken in een organisatie of individueel, binnen gemeentegrenzen of daarbuiten. Laat je inwoners daaruit kiezen, op hun eigen maat en behoefte. (Ik heb het even niet over de paar % zorgmijders c.q. gedwongen hulp). En reken af als het werk naar tevredenheid gedaan is. Binnen twee jaar weet je wat er te koop is en wat het kost (dat weten we met zijn allen nu écht niet) en dan kun je preciezer de goeie stratenmakers selecteren. Ingewikkeld wordt eenvoudig. Wedden dat het potje kan slinken op den duur?


Mechtild Rietveld

Meer columns van Mechtild Rietveld leest u hier.

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Marjolein van Hooff (Docent) op
Heel veel hulpverlening faalt omdat er niet naar de cliënt geluisterd wordt, Er wordt een soort sjabloon op de cliënt geplakt en met man en macht wordt de cliënt "genormaliseerd". Dit werkt niet, maar men blijft proberen, omdat men niets anders in huis heeft. En als de cliënt niet meer wil, omdat het toch niet werkt, komen drang en dwang tevoorschijn. In plaats van de hulpverlening te veranderen, want dat kunnen de hulpverleners namelijk niet. Die zitten vast in protocollen en vastgestelde behandelplannen. Er zijn wel goede hulpverleners, die "out of the box" durven te denken, maar die tref je niet binnen jeugdzorg. Binnen de jeugdzorg denkt men de regie over te moeten nemen, terwijl dat juist desastreus is. Oplossingen voor cliënten zitten in de cliënt zelf, ook in jonge kinderen, en kunnen alleen door goed luisteren, zonder oordeel, op gaan bloeien. En daar is tijd, geduld, wijsheid, werkelijke betrokkenheid en liefde voor nodig. I.p.v. de overdaad aan drang tot controle, angst om iets verkeerd te doen en wantrouwen naar ouders, die de maatschappij nu kenmerken.
Door Drs. N.J.M.Mul (Ouder-ondersteuner in Jz-Kb zaken) op
Geachte Mechtild,
U schreef: '...vooral de vechtscheidingen...'..
Ik zou haast zeggen 'breek me de bek niet open'... Als BJZ ergens grove ondeskundigheid etaleert dan is het dat wel: als er al sprake is van een scheiding met zoals dat heet 'omgangsfrustratie', dan zal BJZ hetzij partij trekken voor een ouder en de andere ouder vernederen met een 'begeleide omgang', of de kinderen verder beschadigen door UHP en plaatsen in liefst verschillende instellingen en de kinderen uiteen rukken Ook zet jeugdzorg soms namens een der ouders de kinderen in als dwangmiddel in de boedelscheiding....
Het enig juiste dat men zou kunnen doen: ouders leren elkaar te respecteren als verzorgers van de kinderen en hun daarin begeleiden, DAAR heeft BJZ nu geheel géén verstand van, sterker nog, n.a.v. de moord op de 2 broertjes kwam bJZ op het idee om dan maar 2 gezinsvoogden te gaan inzetten in scheidingszaken, zoals 2 advocaten ook leidt tot heftiger 'oorlog' gaat BJZ dan de oorlog verergeren door 2 gezinsvoogden....
(Uiteraard wordt de wetenschap op dit gebied, o.a. proefschrift dr. J.H.C. van Schooten over ouderschap na scheiding (1995) en de publicaties van wijlen prof. Hoefnagels, volledig genegeerd.)

Nico Mul

Door Mechtild Rietveld (columnist) op
Ja, ik geloof ook stellig dat gemeenten giga kunnen bezuinigen op jeugdzorg. Er blijft wel een heftige groep over, vooral bij vechtscheidingen (daar gaat mijn volgende column over). Maar verder: weg met al dat goedbedoelde aanbod. Het betekent wel veel pijn lijden voor al die zorgverleners die hun stinkende best doen op de werkvloer van 'hun' gezinnen'.
Mechtild Rietveld
Door DM op
Vroeger doorliepen jongens als Roy gewoon de school. Een keertje doubleren misschien, maar daar hield het wel zo'n beetje op. Nu wordt er een heel circus van grotendeels overbodige hulpverleners op losgelaten.
Van die 10% jongeren die een beroep doen op JZ schiet circa 7% helemaal niets op met jeugdzorg. In het beste geval dan, want in het slechtste geval zullen de problemen door toedoen van de jeugdzorg alleen maar toenemen, Blijft over 3% van de jongeren die heel misschien geholpen kunnen worden door jeugdzorg.
Wat ligt hier een mooie bezuiniging in het verschiet. 70% van de hulp geboden door jeugdzorg is totaal overbodig en kan dus zo wegbezuinigd worden.