of 59318 LinkedIn

Multiprobleemgezinnen bestaan niet

Staat een projectleider in een zaal vol ouders en kinderen: ‘U bent allemaal unieke multiprobleemgezinnen! Steekt een ouder zijn vinger op: ‘Wij niet!’

Hoewel ‘slechts’ gemiddeld 10% van onze jeugdigen het minder ‘leuk’ hebben en een beroep doen op zorg - dat is al jarenlang een wetenschappelijk onderbouwd feit - gaat hier idioot veel geld in om. Bijna vier miljard euro. En dan heb je ook nog een projectendiarree die over kind en/of gezin wordt uitgestort. ‘Multiprobleemgezinnen’ is zo’n project.

Multiprobleemgezinnen bestaan niet. Wij hebben zelf multi problemen geschapen en als etiket op gezinnen geplakt. Maken we een ‘project’ van. Worden die gezinnen mee ‘weggewerkt’ en dan kan het project weer stoppen wegens succes. In werkelijkheid zijn er gewoon ouders die een zorg hebben over een kind. Of ze zijn verslaafd. Soms hebben ze meer dan één zorg over een of meer kinderen of over zichzelf, vooral stress over schulden en het managen van het huishouden.

Ik wil maar zeggen: dit leent zich niet voor projecten of apart beleid. Het maakt deel uit van algehele jeugd- en gezinshulp, van licht tot zwaar, van vrijwillige tot gedwongen. Weg met ‘projecten’ en ‘pilots’. Hoewel, kijk naar het Amsterdamse project Top 600. Schijnt succes te zijn. Inderdaad, die 600 worden ‘afgehandeld’. Wat als het project stopt? Er groeien vanzelf nieuwe Toppen op.

Enfin. Gemeenten hebben afgelopen jaren ook nog eens 1,6 miljard euro gekregen voor hun CJG’s, vooruitlopend op de grote transitie jeugdzorg in 2015. Enne…. er gaat zo’n 100 miljoen euro verspijkerd worden om die transitie te ‘begeleiden’. Staat in Regeerakkoord. Er is qua visie ruimte voor innovatie, burgerinitiatieven, sociale ondernemers. Het moet van onderop komen.

Wachtlijsten en kinderen groeien intussen door. Dus ga doen wat we nu in alle visienota’s lezen. Betekent loslaten: ouders ruimte en respect geven om de regie te nemen, met steun van de vele professionals en vrijwilligers die al (willen) werken vanuit en rondom het gezin. In welke organisatie ze ook werken. Gemeente, stel voor je gezinnen een PGB-fonds in, beheer zelf dat fonds. En ga achteraf betalen, per geholpen gezin. Stel, je hebt 30.000 gezinnen, 10% = 3000 x gemiddeld per gezin 4.500 euro. Het fonds moet dan 13 miljoen euro per jaar bevatten. Is best te doen. Stop met subsidiëren van organisaties, faciliteer per gezin die zich (toch) niet laat verwijzen maar liever zelf kiest. Organisaties gaan zich zo vanzelf richten op wat nodig is voor uw 10% zorgjeugd. Enne… ouders zijn de meest bevlogen regisseurs van hun gezin. Ook ouders die mishandelen. Dat is vaker onmacht dan slechtigheid.

Mechtild Rietveld
Meer columns van Mechtild Rietveld leest u hier.

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Arjen van Assen (Promovendus gericht op multiprobleemgezinnen) op
Ik ben het met mevrouw Rietveld eens als zij de cultuur van tijdelijk lopende projecten bekritiseerd. Het is echter naief te denken problematiek in multiprobleemgezinnen te kunnen oplossen met reguliere hulpverlening en op basis van zelfgekozen hulp. Uit onderzoek (o.a. van de door dhr. Mestrom genoemde Ghesquière en Baartman) komt echter naar voren dat reguliere hulpverlening niet afdoende is voor deze gezinnen, omdat de verschillende soorten problematiek dermate met elkaar verweven zijn dat zij zorgen dat reguliere hulp ineffectief is (bijv. interventies gericht op psychosociale problemen zijn niet effectief omdat deze niet meenemen dat deze gerelateerd zijn aan schuldenproblematiek). Daarnaast bestaat deze doelgroep ook voor een groot deel met een zeer beperkte motivatie voor hulpverlening, hetgeen leidt tot zorgvermijding. In deze gevallen is zelf gekozen hulp op basis van een PGB niet realistisch.
Door Loet Spaanstra (directeur Zorgnetwerk Noord-Holland) op
Ik schaar me achter de zienswijze van Mechtild en kan me volledig vinden in de geschetste oplossing van het PGB-fonds. Ik wil graag toevoegen dat er in de wereld van zorg en welzijn veel overbodige organisaties bestaan die een financieel belang hebben bij het onnodig vergroten van overkomelijke problemen van mensen. Ook ik ben er van overtuigd dat gemeenten tegen veel lagere kosten een veel beter resultaat kunnen behalen. Voorwaarde is inderdaad dat ze pas achteraf betalen voor behaalde resultaten.
Voor ons, Zorgnetwerk Noord-Holland, is het heel gewoon dat we eerst kijken of een andere aanpak werkt, voordat we een rekening sturen. Helaas kunnen veel gemeenten niets beters bedenken dan het blijven aanmoedigen van pilots en projecten. Alleen de aanbieders zijn dan anders, niet de context. Meer van hetzelfde dus.
Door mechtild rietveld (bestuurssecretaris Opvoedpoli) op
Natuurlijk zijn er gezinnen met veel problemen tegelijk. Dat zeg ik ook. Alleen we moeten die gezinnen niet apart gaan zetten met een etiket. Elk gezin is anders. En in veel gezinnen is het inderdaad zeer gecompliceerd. Pak dat gewoon aan, gezin voor gezin, in plaats van daarvan weer een 'project' te maken, dat de zaak isoleert van het gewone leven. En maak het niet groter dan het is.
Door Piet Mestrom op
het artikel is van mevr, Rietveld is voor mij het zoveelste aantoorbare bewijs van een naief denkpatronn bij gemeenten. Helaas ze bestaan, zie ook svp het onderzoek van Prof. Dr. De Gesquire in opdracht van de uni Leuven en van vele artikelen Prof. Dr. Baartman. Er zijn gezinnen , en niet erge weinig, die tegelijkertijd grote problemen hebben met huishoudeconomie, opvoeden van kinderen, het onderhouden van een partneratie, en wiens problemen chronisch zijn, transgenerationeel en ook weerbarstig voor hulp. Laat mevr. Rietveld eens nagaan hoeveeel kinderen er onder toezicht gesteld zijn van Bureua Jeugdzorg door de kinderrechter in haar eigen gemeente. Ik weet zeker dat haar dit de ogen professioneler zal openen.