of 58952 LinkedIn

Kille Kafkasuïstiek

We leven gelukkig in een land waarin de overheid relatief goed functioneert. Daar staat tegenover dat, zodra een probleem meerdere dimensies krijgt, onze in het algemeen goed georganiseerde overheid al snel de trekken van een overgeorganiseerde overheid krijgt. Met Kafkaëske situaties tot gevolg die soms alleen op de lachspieren werken, maar vaak toch al kwetsbare burgers extra in de problemen brengen.

Dat kan en mag niet de bedoeling zijn. Vandaar dat ik de komende tijd in mijn columns regelmatig aandacht zal besteden aan wat ik aanduid als “Kafkasuïstiek”. Het is de hoogste tijd dat de overheid duurzame lessen gaat trekken uit de vele onacceptabele situaties waarin ze kwetsbare burgers een extra zet richting de afgrond geeft.

 

Zo kreeg ik vorige week de volgende kwestie op mijn tafel. Een vader uit een kwetsbaar gezin met veel schulden, die met de nodige ondersteuning vanuit jeugdzorg maar net het hoofd boven water houdt, wordt door het Centraal Justitieel Incassobureau (CJIB) vanwege het niet betalen van 1200 euro aan Mulderboetes in bewaring gesteld. Vader heeft van datzelfde CJIB nog zo’n 1300 euro tegoed aan vergoedingen voor onterecht vastzitten (daar had het gezin al een behoorlijke extra tik van opgelopen). Geen probleem zou je zeggen. Het CJIB verrekent de schuld gewoon met het nog te vergoeden bedrag. Maar niets is minder waar. De schuld wordt met grote voortvarendheid ingevorderd, maar over het uitbetalen van de vergoeding mag het CJIB vele maanden doen. Ondanks verschillende pogingen daartoe lukt het niet om het CJIB er van te overtuigen om de invorderingsactie “on hold” te zetten.

 

Gelukkig is het zo geregeld dat een verzoek om een betalingsregeling voldoende is om te voorkomen dat vader wordt vastgezet. Probleem is alleen dat het CJIB blijkbaar ook een achterstand heeft met betrekking tot het in behandeling nemen van verzoeken om een betalingsregeling. Met als gevolg dat vader op last van het CJIB door de politie wordt meegenomen en in bewaring gesteld. Terwijl het nu net vader is die in het gezin de verzorgende taken naar de kinderen op zich neemt (kinderen naar school en voetbal brengen en dergelijke). Moeder zit tegen overspannenheid aan, maar met steun van vader redde ze zich net.

 

Het UWV zet binnen enkele dagen de uitkering van vader stop vanwege zijn inbewaringstelling. Die informatie-uitwisseling tussen verschillende overheden is blijkbaar perfect geregeld. Het vervelende is alleen dat die UWV-uitkering nu net de basis vormde voor het regelen van een vorm van inkomensbeheer en het opstarten van een schuldsaneringtraject. Dit dreigt nu weer te gaan mislukken, met de wegvallende uitkering. Als er verder niets gebeurt, komt het gezin in een neerwaartse spiraal terecht en is de kans groot dat het op straat komt te staan. De kans dat de kinderen dan uit huis moeten worden geplaatst is groot. En dat alleen omdat het CJIB sneller invordert dan uitbetaalt en het UVW zonder verdere navraag naar de achtergronden de uitkering stopzet.

 

Omdat de situatie acuut is en het radarwerk van CJIB en UWV traag draait, besluit Bureau Jeugdzorg in het belang van de kinderen, om richting CJIB garant te staan voor de betaling van de 1200 euro aan openstaande boetes. Uiteraard onder de voorwaarde dat vader dit terugbetaalt zodra hij de vergoeding van het CJIB ontvangt. Gelukkig is dit voldoende voor het CJIB om het Openbaar Ministerie te verzoeken vader weer vrij te laten.

 

Nu vader weer vrij is, doemt al weer de volgende uitdaging op. Het stopzetten van de UWV-uitkering is met een druk op de knop gerealiseerd. Maar gaat het lukken om het terugdraaien van die beslissing net zo snel te laten verlopen? Of moet de uitkering opnieuw worden aangevraagd? Dat kost zeker een tot twee maanden. Vader kan wel een voorschot aanvragen, maar ook dat kost op zijn minst enkele weken. Ondertussen heeft het gezin geen leefgeld en daardoor dreigt de zo noodzakelijke schuldsanering verder te vertragen. De kosten die de overheid heeft gemaakt en nog moet gaan maken om alles te herstellen overstijgen het oorspronkelijke bedrag van 1200 euro in hoge mate. Om nog maar te zwijgen van de dreigende kosten voor dure jeugdzorg die gaan ontstaan als de situatie verder uit de hand loopt.

 

Voor alle helderheid, ik verwijt de direct betrokken ambtenaren niet zo veel. Die zaten ook allemaal oprecht met de situatie in hun maag. Die deden ook maar wat de regels ze opdraagt, al keken sommigen niet verder dan hun neus lang is. Van alle kanten was er veel begrip, maar niemand was blijkbaar in staat om even aan de noodrem te trekken. Het CJIB ging ondanks interventies van de advocaat, de gezinsmanager van Bureau Jeugdzorg, de hulpverlener in het gezin en de schuldhulpverlener van de gemeente, door met invorderen, het OM gaf opdracht tot in bewaringstelling, de politie haalde vader op en het UWV zette de uitkering stop. Niemand van de betrokken goede professionals in een slecht systeem, was blijkbaar in staat om even boven de eigen deeltaak uit te stijgen en verantwoordelijkheid te nemen voor het organiseren van het maatwerk waarom de situatie vroeg. Invorderingsactie stoppen, boete intern verrekenen met de nog uit te keren vergoeding en klaar zou Kees zijn geweest.

Erik Gerritsen

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door kikca (huisvrouw) op
Ik heb 4500 euro aan boetes de meeste heb ik al agbetaald.nu nog1980 euro openstaan voor 870 euro heb ik uitstel voor 1jaar gekregen van de kantoonrechter en 1120euro bij de deurwaarder en die stuuren de dossie terug naar de cijb en dan wordt het gijzeling ik heb een kind van 11 jaar in huis en ook nog hoogetoorenschulden ben sl meer dan een jaar op zoek naar help van instanties maar niemand kan helpen of zij bellen je terug wat dus niet gebeurt en dan denk ik wat heeft leven voor zin maar ik heb nog mijn kind maar dan komt de overheid wel aan de deur met de bureau jeugd zorg met ja het kind moet daar weg want moder is labiel en kan niet goed voor de kind zoregen maar niemand kijk eerst waar ligt het aan het ligt aan de overheid en nog zo iets zet geen auto op je naam voor wie dan ook want dan zit jij op de blaaren en in de gevangenis of je kind kwijt daardoor
Door Hillary (Informatiemanager) op
Goed voorbeeld van hoe de overheid de burger klem zet. De bedragen van de boetes zijn belachelijk hoog en soms buitenproportioneel als je ze vergelijkt met straffen die soms voor zware delicten worden opgelegd.
@Johannes. Uiteraard had de vader kunnen voorkomen dat hij in de problemen kwam, maar soms is het geen onwil, maar onmacht. Kortom het geld is er gewoon niet, maar op enig begrip hoef je niet te rekenen.
Helaas zijn regelmatig kinderen de dupe. Dit gedrag zie je regelmatig bij overheden. Het maakt niet uit dat een andere overheid veel meer geld moet uitgeven om een burger overeind te houden als de eigen administratie maar klopt.
Door Munish Ramlal (beleidsadviseur ) op
Contact opnemen met de Nationale ombudsman zou in dit soort gevallen kunnen helpen. Zie www.nationaleombudsman.nl en 0800-33 55 555.
Door Oeds (Vertrouwenspersoon) op
Over kafkaëske zaken gesproken!
Verschrikkelijk wat deze vader overkomt. Het is soms echt bij de beesten af hoe instanties soms met de burger omgaat.
Geen enkel gevoel of empathie valt hen ten deel.

Op dit moment zit ik in een casus betreffende de William Schrikker groep.
Een moeder waarvan haar zoon al sinds 2009 onder een Ots en Uhp staat heeft haar kind in de 4 jaar dat het nu niet meer thuis woont ook nog maar een uurtje bij haar thuis op bezoek heeft gehad.

Steeds weer komt de Wsg met de meest idiote beweringen waarom dit kind niet naar huis kan, al is het maar voor een uur, een dag of wellicht een weekend.

Nee, de Wsg is van mening dat moeder niet voor dit kind kan zorgen, want moeder lijdt, volgens de Wsg aan een verstandelijke beperking.
Moeders algemeen IQ is 82, dus matig intelligent, en geen verstandelijke beperking dus. Ook zoon lijdt niet aan een verstandelijke beperking, maar toch is de William Schrikker jeugdbescherming, welke zich specifiek toelegt op ouders en kinderen met een verstandelijke beperking, van mening dat zoon het beste bij de Wsg past en is overplaatsing, welke moeder al tientallen malen heeft verzocht, wat de Wsg betreft geen enkele optie.

Moeder vecht zich een slag in de rondte om zoon lief thuis te krijgen. doet alles wat de Wsg van haar vraagt, maar weigert vervolgens de hulpverlening die moeder notabene zelf in heeft geroepen te accepteren.
Moeder moet volgens de Wsg leerbaar worden gemaakt om haar zoon zelf weer op te kunnen voeden.
Dit terwijl moeder kennelijk prima in staat is om samen met haar huidige partner zijn kinderen 11. 12 en 15 op te voeden, wat overigens prima gaat.

Vorige week de rechtszaak Ots/Uhp verlenging gehad waar moeder ampasant op subtiele wijze door de gezinsvoogd beticht van pedoseksuele gedragingen ten opzichte van haar zoon. Welke pertinent een grove onwaarheid is, en werd moeder ook nog even tussen neus en lippen vertelt dat de Wsg bezig is moeder uit het ouderlijk gezag te ontheffen dan wel te ontzetten.

Moeder springt door ieder hoepeltje wat de wsg haar voorhoudt en doet er alles aan om zelf die hulp te realiseren te de Wsg denkt dat moeder nodig heeft, en vervolgens, als moeder dan daadwerkelijk die hulp heeft gevonden dan word de hulpverlening die moeder zelf in heeft gezet door de Wsg niet geaccepteerd. Zogenaamd omdat de hulp niet door de Wsg is ingezet.
Als moeder dan aan de Wsg vraagt om haar dan die hulp aan te bieden vanuit de Wsg krijgt moeder dood leuk te horen dat dit niet nodig is, zoon zal tot zijn 18de jaar in het gezinshuis blijven dus moeder hoeft, volgens de Wsg niet te leren hoe met haar zoon om te gaan, en is de hulpverlening die moeder volgens de Wsg's eigen zeggen, nodig heeft toch niet nodig.
Snapt u het nog? Ik zit al 3 jaar in deze zaak en het wordt steeds gekker.
Zelfs de rechtbank kijkt niet dan nauwelijks naar wat moeder wil.

De rechter is neerbuigend, claimt dat ze het allemaal wel heel erg voor moeder vind, en dat zij snapt dat moeder haar zoon thuis wil, maar ze moet toch naar de professional luisteren". Als daar niet je broek van afzakt dan weet ik het ook niet meer.
Zelfs jou professional als ambulant gezinsbegeleider word in twijfel getrokken, dat terwijl ik dezelfde opleiding heb genoten als die van een gezinsvoogd.
Sterker nog! Mijn achtergrond is psychologie en nog word je, als je in de rol van vertrouwenspersoon fungeert, afgemarcheerd als zijden een hobbyist
die niet zou weten waar ze het over heeft.

Ook dit is een kafkaëske zaak waarvan ik hoop dat ik eens 1 iemand kan vinden die eens in deze zaak duikt.
Want hij stinkt behoorlijk
Door cvarel muller op
Hulde voor deze publicatie !Ga vooral door,want we krijgen hier nog veel meer van.
De "toerekening" vind ik gebrekkig en naief.Mensen,een
systeem zou niet zo werken als de centrale waarden niet
waren: angst voor fraude en eigen schuld dikke bult.
Door Ben Hoogendam op
goed verhaal Erik,

De klacht is altijd dat er "teveel organisaties en professionals vanuit de jeugdzorg " bezig zijn. En daarom moet "de jeugdzorg" gereorganiseerd worden. Uit jouw casus blijkt dat er (logischerwijs) soms veel meer clubs betrokken zijn, allemaal met hun eigen perspectief en met hun regels. En die vallen niet meer onder de jeugdzorg, maar dat belet het grote publiek en vooral politici niet om alles onder de noemer jeugdzorg te vatten. Terwijl de praktijk dus bonter geschakeerd is, zonder dat helder wordt. Zo worden zaken teveel versimpeld door politici en dat beeld wordt in de pers niet snel gecorrigeerd.
Organisaties zijn soms administratief gekoppelid, met behoud van eigen autonomie. Het lijkt me dat we het met elkaar niet alleen over de juiste vormen van jeugdzorg moeten hebben , maar ook over de werking van de publieke sector. Dank voor het delen van jouw ervaringen.
Door johannes (adviseur) op
Deze situaties doen zich veel vaker voor dan men denkt. Jammer dat de heer Gerritsen aan het ontstaan van de situatie voorbij gaat, namelijk het gewoon betalen van de boetes. De oorzaak van het probleem met het CIJB ligt immers daar.
Door Fenneke (Consulent/trajectbegeleirster) op
Wat goed dat dit nu eens door een gewaardeerd en 'veel gelezen iemand' benoemd wordt. Dit soort situaties kom ik helaas toch met enige regelmaat tegen. Een wankel 'kaartenhuis' dat met veel inzet van bepaalde betrokkenen is opgebouwd maar door een actie volledig in elkaar stort. De machteloosheid die jij en het gezin voelen wanneer je probeert mensen net dat stukje verder te laten kijken en handelen dan hun bevoegdheid gaat, maar dit niet gebeurt. Het maakt m.i niet uit in welk stelsel je zorg en voorzieningen giet, regels blijven er, het zijn enkel de mensen die hier iets mee kunnen doen, die het verschil kunnen maken door zich af te vragen of het doel dat de regel dient in de situatie het zwaarwegendst is of dat er belangrijker doelen zijn. Ben benieuwd naar de volgende stukken uit jouw pen. Heb jij ook ideeën hoe mensen gestimuleerd kunnen worden juist wel de verantwoordelijkheid te durven nemen om anders met de regels om te gaan als de situatie dat vraagt? Want je begeeft je natuurlijk wel op glad ijs als je dat doet.