of 59318 LinkedIn

Jeugdzorg zonder dwang, 4: wij de samenleving

In de vorige drie columns waarin ik mijn droom over een jeugdzorg zonder dwang uitwerkte, lag de focus op de rol die de instituties in de publieke sector daarin moeten spelen. De gemeenten als regisserende opdrachtgevers, ook naar niet jeugdzorgorganisaties toe (scholen, woningbouwcorporaties, kinderopvang, sociale diensten, schuldhulpverlening, politie, justitie, etc),  in een wijkgerichte aanpak, de Bureaus Jeugdzorg als verlengde overheid en gecertificeerde drang/dwang organisaties voor regie op casusniveau voor de meest complexe doelgroep onmachtige gezinnen en jeugdzorgaanbieders die passend aanbod bieden. In deze laatste column over jeugdzorg zonder dwang wil ik het hebben over de medeverantwoordelijkheid van de samenleving om het ideaal van jeugdzorg zonder dwang dichterbij te brengen.

Het voorkomen en stoppen van kindermishandeling is een weerbarstig ongetemd maatschappelijk vraagstuk dat alleen met vereende krachten hanteerbaar kan worden gemaakt. Ik spreek bewust van hanteerbaar maken, omdat een 100 procent oplossing niet realistisch is. Hoe afschuwelijk het ook is, er zal altijd sprake blijven van kindermishandeling in onze samenleving. De gebroken schepping bestaat. Het is ten eerste van groot belang dat we als samenleving niet langer wegkijken van de ongemakkelijke waarheden in de jeugdzorg (zie mijn eerdere columns daarover).

Kindermishandeling is heftig, bijna niet voor te stellen en het confronteert mensen ook met hun eigen angsten en tekortkomingen. Wegkijken is dus wellicht begrijpelijk, maar draagt bij aan het onnodig erg voortbestaan van kindermishandeling. Het naar aanleiding van familiedrama’s steeds weer wijzen met beschuldigende vingers naar de instituties, in het bijzonder die van de jeugdzorg, is onterecht (niemand werkt in de jeugdzorg met de intentie om familiedrama’s te veroorzaken of kinderen ten onrechte uit huis te plaatsen) en werkt ook contraproductief (angst die leidt tot disfunctioneel indekgedrag).

 

Willen we de droom van jeugdzorg zonder dwang dichterbij brengen, dan zal de samenleving, moeten stoppen met de jeugdzorg als aflaat voor de eigen gevoelens van onbehagen te gebruiken. Dan zal de samenleving de ongemakkelijke waarheden recht in de ogen moeten kijken. Dan zal de samenleving medeverantwoordelijkheid moeten nemen voor het voorkomen en stoppen van kindermishandeling. En die samenleving dat zijn wij met zijn allen!

 

Wat doet u zelf als familielid, buurman, ouders van bevriende kinderen, of toevallige passant als u getuige bent van gewelddadige ruzies tussen ouders, jonge kinderen tot laat op straat ziet spelen of in verwaarloosde toestand op het balkon aantreft in de winter, kinderen met steeds terugkerende blauwe plekken aantreft of jongeren abnormaal gedrag ziet vertonen? Gaat u dan in gesprek met die jeugdigen en hun ouders, biedt u hulp aan? Of kijkt u weg danwel volstaat u met het doen van een anonieme melding, omdat u zelf niet verder betrokken wilt worden?

 

Natuurlijk, het signaleren, bespreekbaar maken en stoppen van kindermishandeling is ook een vak apart. Als de situatie ernstig is, zijn jeugdzorgprofessionals beschikbaar om handelend op te treden. Maar veel onnodige ellende kan voorkomen worden als de samenleving ook haar verantwoordelijkheid neemt. Direct of na advies van het Advies en Meldpunt Kindermishandeling. Te vaak willen melders anoniem blijven of niet zelf eerst eens gewoon aanbellen en polshoogte nemen. Prachtig zijn de initiatieven van ouders om onderling informele kinderopvang te regelen of speeltuinen in eigen beheer te nemen. Waarom niet ook het initiatief nemen om in de buurt tijdelijke opvang voor kwetsbare kinderen te organiseren?

 

De tegenwoordig zo geroemde pedagogische civil society moet geen exclusief overheidsproject worden, maar vooral ontstaan uit maatschappelijk initiatief van betrokken burgers zelf. Vooral de gemeentelijke overheid kan een handje helpen door spontane initiatieven in het zonnetje te zetten en bureaucratische belemmeringen weg te nemen. Ook een actief aanmoedigende en faciliterende rol voor de gemeente kan ik me goed voorstellen in die gevallen waarin de drempel voor spontane initiatieven, gezien de gevoeligheden waarmee kindermishandeling omgeven is, te hoog is. Zolang dat maar niet weer ontaardt in overnemen en betuttelen.

 

Jeugdzorg zonder dwang is mogelijk wanneer we er samen de schouders onder zetten. Want zijn we niet allemaal een beetje jeugdbeschermer?

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Leen de Jong (Ouder) op
Klopt ervaringsdeskundige. Net zelf ook weer een crisisplaatsing gehad van 2 weken voor een kind. Op voorwaarde dat jeugdzorg en wijkrechercheur mijn gegevens niet krijgen. Jeugdzorg had zelf ook niemand dus dat was goed.. Zelf heb ik ook al te maken gehad met het kindermishandelingscircus na een terechte hulpvraag voor mijn kinderen, waarna je je dood moet vechten om nog wat hulp te krijgen voor je kinderen. BIZ, bureau van immorele zaken. Kom je voor hulp blijk je ineens te maken te hebben met justitie. Zolang die dwang en drangprofessionals zich blijven opdringen wordt het niets.
Door Ervaringsdeskundige op
Mensen die zich wel geroepen voelen om jeugd te beschermen, willen juist niets meer met jeugdzorg te maken hebben als zij ervaren hoe deze organisaties omgaan met hun pleegkinderen, buurkinderen of kinderen in de klas.

Juist die betrokken buren, docenten en pleegouders die gewoon veel zorgen voor de kinderen in problemen, contact zoeken met de ouders zijn ontzettend ontevreden over de cultuur en het functioneren van jeugdzorg. De slordigheid van de hulpverlening met informatie, met de kinderen zelf en vooral het zo snel mogelijk buiten spel zetten van echt betrokken omstanders.

Dat willen BJZ's beslist niet want die lopen in de weg en zijn pottenkijkers en spreken hen op hun fouten aan. Dus het komt maar al te vaak voor dat deze omstanders eindigen op het politiebureau want jeugdzorg keert zich dan tegen hen. En isoleert het kind van hen.

Daarom haken er elk jaar meer pleegouders af dan dat er bij komen, bleek onlangs uit onderzoek van de Universiteit van Leiden. Daarom melden scholen nauwelijks kindermishandeling. Daarom adviseren Nederlanders (niet alleen de Turkse Nederlanders, dat wil jeugdzorg doen geloven) om jeugdzorg koste wat kost buiten de deur te houden.

Teleurgestelde pleegouders gaan wel zelf gezinnen helpen en kinderen opvangen, buiten jeugdzorg om. Ouders zijn doodsbang voor psychiatrische diagnoses en mijden de GGZ. Er is steeds meer weerstand tegen wijkagenten om die reden, die zijn veel te close met de jeugdzorg.

Kortom, meld vooral niet als je echt betrokken bent want je haalt je onvoorstelbare problemen op je nek. Ze willen je naam noemen in de dossiers, de ouders kunnen aangifte tegen je doen (en dan zal jeugdzorg je zeker niet beschermen) en als je anoniem wilt blijven en het kind is later dood, zoals onlangs bij BJAA gebeurde, dan geeft BJAA de melders de schuld want hadden die maar niet anoniem moeten blijven.

Doe het dus niet. Ga naar de Opvoedpoli, de Kerk, zoek naar mensen die graag pleegouder zouden zijn want die zijn er genoeg. Maar ze knappen af op jeugdzorg en probeer of zij weekeindpleeggezin willen zijn. De civil society is er wel maar wenst niet te maken te hebben met jeugdzorg.

Dat hebben bestuurders als Gerritsen helemaal aan zichzelf en hun aanhoudende disfunctioneren te danken.
Door Caroline Knijnenburg op
Dank Erik en een inspirerende vrijdag en goed weekend.
Speel jij nog wel eens met chocola om tijdgenoten aan te sporen en verleiden. Dank ook voor dat idee. Mvg caroline
Door kareltje op
Want zijn we niet allemaal een beetje jeugdbeschermer?

Nou nee, ik voel me niet verantwoordelijk voor probleemgezinnen.

Erg hè.
Door AdVader op
scheiding is kindmishandeling om mee te beginnen..
Door Sven Snijer (Jeugdzorg Dark horse) op
Dit is een interessante zin: 'Als de situatie ernstig is, zijn jeugdzorgprofessionals beschikbaar om handelend op te treden. Maar veel onnodige ellende kan voorkomen worden als de samenleving ook haar verantwoordelijkheid neemt.'

Met de 'kwaliteit' van jeugdzorg zoals we die nu kennen, is het niet geheel duidelijk wat met die ellende bedoeld wordt. Het kinderleed of de jeugdzorgbemoeienis zelf?

En welke van de twee is erger? Een gezin in crisis dat echt hulp nodig heeft, maar niet (op tijd) effectieve hulp krijgt (uitspinnen van een OTS is gewoon werkgelegenheid) zodat het fijn kan escaleren, of een gezin waar nauwelijks (of niets) aan de hand is, waar desondanks de beschuldigingen en insinuaties zich blijven opstapelen, tot de familiestructuur geheel vernield is.

Staatssecretaris Van Rijn heeft op het symposium 'Er komt een ouder bij de dokter' nu persoonlijk het boek 'Ik zal nooit meer stout zijn' (van Ada Busman) in ontvangst genomen, over de terreur van de William Schrikker Jeugdbescherming in de zaak Jordy. Een zaak die model staat voor vele jeugdzorgmisstanden. Ik hoop dat hij zich lam schrikt en inzicht krijgt in de veel te grote machtspositie van de gezinsvoogd. En ook in de wassen neus die klachtenprocedure heet.

Het is zwak om op te roepen tot meer maatschappelijke betrokkenheid en saamhorigheid van de burgers, als jeugdzorg als organisatie gewoon niet professioneel genoeg is. Dat er in de samenleving dingen moeten veranderen, om de doorgeslagen individualisering tegen te gaan en meer op elkaar betrokken te zijn, is een open deur.

Wat heeft dat te maken met de noodzaak tot waarheidsvinding, beëdigde zittingsvertegenwoordigers, makkelijker je complete dossier opvragen, geen radiologische rapporten achterhouden bij de rechter (Yunus), de datum van een indicatiebesluit te vervalsen, of met je 'onderbuik' een gezin naar de verdommenis helpen?

Wat heeft dat te maken met het terzijde schuiven van onafhankelijke rapporten die in de jeugdzorg-tunnelvisie niet van pas komen? Wat heeft dat van doen met de debilisering die je als (hoog opgeleide)ouder ten deel valt, als je wordt aangesproken door een meisje van 23 die (zonder kinderen of enige levenservaring) het allemaal beter weet , uit een boekje? Ligt het soms aan de samenleving, dat ouders die daarvoor de financiële middelen hebben, met hun kinderen naar het buitenland vluchten, weg van jeugdzorg? Of ligt dat aan de aard van de hulpverlening?

Ongeacht de meer of minder aanwezig sociale cohesie, waar Gerritsen al het heil van verwacht in zijn ‘gebroken schepping’ zal een organisatie die beweert gezinnen te helpen, toch in staat moeten zijn om op zijn minst een beter imago te kweken, door een grote hoeveelheid goodwill te laten zien en niet zichzelf op alle mogelijke manieren in te dekken als het fout gaat. ‘Ja, wij hebben het fout gedaan, en nee, u krijgt uw kind niet terug. We hebben het dan wel verkeerd gedaan, maar wij zijn machtiger dan u en we hebben de rechter in onze zak.’

Dromen van een betere jeugdzorg, of dromen van een samenleving die het de huidige jeugdzorg met al haar gebreken een beetje makkelijker maakt. Wij moeten eigenlijk met z’n allen jeugdzorg helpen…Want jeugdzorg heeft het ook niet makkelijk. ‘Zijn we niet allemaal niet een beetje jeugdbeschermer’, vraagt hij aan het einde van zijn betoog. En stiekem denkt hij er achteraan, ‘zijn we niet allemaal een beetje mishandeld en beschadigd’?

Door Adelaide op
Meneer Leen de Jong, volgens mij krijg je nog eerder een betonnen bunker van zijn plaats door er met een auto tegen aan te rijden dan dat de heer Gerritsen in beweging komt.
Al zovelen hebben zich te pletter gereden tegen de muur die hij rond zich zelf optrekt waardoor alle kritiek - ook opbouwende - hem nooit en te nimmer bereikt.
Het enig positieve is dat de reacties nu mogen blijven staan. Tot voor kort werd iedere bijdrage rücksichtslos weggeconcurreerd.
Door Leen de Jong (Ouder) op
Kijkt u dan ook niet weg bij kindermishandeling door de overheid. Als hulpvragende ouders niet geholpen worden maar door een beschuldiging kindermishandeling de regie afgepakt in hun gezin en maatschappelijk geïsoleerd van hun netwerk en omgeving worden?
Als jeugdzorgwerkers een gezin verder in de stress helpen door te dreigen met een OTS of UHP. Of door te liegen dat een OTS een gezin echt gaat helpen?
Door ouders voor te houden dat het hun schuld is als een kind autisme heeft, adhd, mcdd, depressief is of suicidaal? En na wachttijden een opvoedcurssusje aanbieden waarna het leed allang niet meer is te overzien? Kijkt u ook weg nu de echte deskundigen, de jeugd ggz, weggevaagd wordt in de nieuwe jeugdwet en alle ouders eerst een opvoedcursusje moeten doen en ondeskundigen gaan bepalen of u met uw kind in aanmerking komt voor echte hulp?
Kijk niet weg! Teken de petitie.
http://www.petitiejeugdggz.nl/