of 62812 LinkedIn

Jeugdzorg: De Grote Transformatie

Daar waar velen spreken over de transitie in de Jeugdzorg, heb ik het veel liever over transformatie. Transitie suggereert vooral een technische actie: het overhevelen van taken en geld van de provincie naar de gemeente. In mijn ogen is de transitie in de Jeugdzorg een onomkeerbare kans om daadwerkelijk te transformeren.
Dat gemeenten een stevige visie ontwikkelen op de kern van hun ambities is maar een begin. Dat gemeenten zich realiseren dat zij straks opdrachtgever en ‘inkoper’ zijn, is ook niet onbelangrijk. Transformatie is ook afscheid nemen van goedbedoelde interventies die leuk klinken, maar niet effectief zijn. Waarom laten we jongeren van belastinggeld rappen die oude mensen op straat bruut beroven? Waarom denken we dat ze dat tasje de volgende keer laten hangen?

Gemeenten krijgen er wel een kluif bij, maar dat is vooral fijn omdat alles dan in een hand komt. Geen dubbele diagnoses, minder wachten op elkaar en de gemeente kan de verantwoordelijkheid ook niet langer doorschuiven naar een andere instantie. Dat geeft de burger op voorhand moed. Jeugdzorg gaat ook, maar niet alleen om kinderen die thuis niet veilig kunnen opgroeien en beschermd moeten worden tegen hun ouders.

Veel ouders zijn voor een goede ondersteuning afhankelijk van de overheid. Veel van deze ouders zitten met hun handen in het haar. Zij weten zelf vaak goed wat goed is voor hun kind, maar komen in gevecht met instanties en krijgen volstrekt iets anders dan ze willen. Hoeveel ouders zijn blij met de ondersteuning die zij krijgen? Bekijk die casuïstiek en gebruik die als leidraad voor de invulling van de taken die op je af komen, zeg ik tegen gemeenten. Dat die blije mensen nauwelijks bestaan, is veelzeggend. De gemeenschappelijke agenda van ouders en de overheid samen is voor mij een prachtig uitgangspunt voor de transformatie van de Jeugdzorg.

Bij transformatie hoort ook het begrip ‘houden van’. Houdt de overheid wel genoeg van de Jeugdzorgkinderen om echt het beste voor deze kinderen te willen. Vertrouwt de overheid ouders wel, of is het werkterrein van Jeugdzorg omgeven door achterdocht? Ik vind het ontluisterend dat de angst van ouders voor Jeugdzorg zo groot is. Weinig ouders durven te klagen over Jeugdzorg omdat de angst dat hun kinderen uit huis worden geplaatst, overheerst. Jeugdzorg laat ouders ook niet los. Ligt het echt aan de ouders en kinderen dat Jeugdzorg de verantwoordelijkheid niet meer teruggeeft of ligt dat aan (de cultuur en kwaliteit van) Jeugdzorg?

Houden van kinderen geeft weer een andere dimensie aan het begrip ‘Kind Centraal’. Daar is niemand op tegen, maar het is tevens een procedurele benadering die in de praktijk neerkomt op het achter de rug om van mensen maken van één dossier, één plan en één aanpak.

Transformatie is ook het voortbouwen op het inzetten van de natuurlijke omgeving van kinderen. De buren, opa’s en oma’s, ooms en tantes en de leraar kunnen vaak een groot verschil maken. Ziet de professional deze mensen staan, ziet de professional deze mensen als gelijkwaardig en durft de professional samen met deze mensen te werken aan een toekomst voor kinderen. Een toekomst waarin het streven naar een maximaal niveau van zelfredzaamheid centraal staat.
Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door rwindt (machteloze burger) op
Ik ken twee noodzakelijke grote transformaties waar Jeugdzorg meteen in transformeren gaat en kinderen ook gebaat bij zijn, vooral preventief.

Ik roep maar weer voor de zoveelste keer: een landelijk uitgerold sociaal incasso bureau (SIB) onder de maatschappelijke dienstverlening. Die voor de sociaal urgente partijen in elk geval de incasso's regelt. Die ziet waar schulden ontstaan en tijdig met een vertegenwoordiger voor alle schuldeisers optreedt. Andere problematiek kan doorverwijzen naar liefst een zorgcoordinator naast de huisarts.

Die daarnaast verplicht budgetbeheer meteen moet kunnen instellen als situatie dat eist.

Nu verdient de incassoindustrie er mega aan en belastingbetaler kan de brokken lijmen.

Als men weer in de fout gaat ziet men dat snel en wordt er een langer verplicht budgetbeheer opgelegd en heeft men niet meer de beschikking over inkomen, ook al zijn schulden afgelost. Zo steeds langere periodes opleggen. Gezin is beschermd en de staatsruif ook en probleemverhogende incassoindustrie voor kwetsbare situaties afgeblokt plus de malafide bureau's. Vanuit het landelijk systeem een beter BKR systeem instellen.

Dinsdag kwam op tv een item langs over demente bejaarden die door omgeving financieel worden misbruikt.
Een poot naast de SIB kan die administratie overnemen.
Professionele instellingen, vrijwilligers organisatie en familie en bekenden kunnen onder die supervisie beter hun werk doen op financieel gebied. Er is altijd een vangnet.

Daarnaast zijn zovele clienten in de psych. sfeer ook niet in staat dit te doen en verstandelijk gehandicapten. Grote zorg voor ouders als zij op een gegeven moment gaan wegvallen.

Daarnaast, gelet op al die korte dienstverbanden, sociale leningen zou moeten verstrekken om de bureaucratie te compenseren t.a.v. ww. uitkeringen of ziektewetuitkeringen etc. Wie gaat met al die ellende steeds die korte dienstverbanden aan met motivatie?

Dit zijn allemaal omstandigheden die voedselbanken hebben doen groeien. De rechtbanken overbelasten en gemeentelijke sociale diensten.

Hoeveel water moet nog door de Rijn lopen voordat politiek het water tot de lippen staat en we deze dure onmacht met veel onnodige ellende willen voorkomen en deze rotonde van onvermogen ook niet meer kunnen veroorloven?

De nieuwe columnist Raf Jansen heeft overigens jaren terug deze suggestie ontvangen i.v.m. zijn toenmalige funktie en er nimmer op gereageerd. Idem alle mogelijke relevante personen en organisaties. Inclusief politiek. Ook de SP en PvdA die "eerlijk delen" roepen.

Niks uit gekomen. Goed idee, maar ja, wie pakt het op...
Om meer geld roepen van de hogere inkomens is gemakkelijker en voor politiek electoraal aantrekkelijker dan lastige herstructurering voor meer efficiency

Al die organisaties met goed betaalde trekkers die voor minima "gepassioneerd" opkomen, negeren het. De politiek eveneens.

Zou die passiviteit met passie daardoor komen? Opgeteld gaat het over heel wat banen. Men schreeuwt alleen over meer geld steeds. Dat is natuurlijk eenvoudiger en je bestaansrecht verzekerd.

Als daarnaast ook nog een zorgcoordinator komt naast de huisarts, die kan monitoren en bijsturen en slechtfunktionerende instellingen kan overslaan, kunnen we de staatsschuld het hoofd bieden door belastinggeld zorgvuldig te besteden en welzijn verhogen met minder geld en grote ergernissen bij doelgroepen en veldwerkers grotendeels wegnemen. Weg al die koninkrijkjes, slagers, die eigen vlees keuren. Opdrachten naar behoren uitvoeren, punt!

Clienten zijn Calimero's, niet opgewassen tegen instituten die juristen in dienst hebben. Of ze moeten het heel lang en hardnekkig kunnen volhouden. De kleine beurs heeft niet, of zeer beperkt gezag, of voldoende juridische macht naast zich!

Put dempen als het kalf verdronken is op tal van terreinen een Nederlandse beleidscultuur geworden.

Overigens snap ik niet goed waarom BB Sociaal in rood moet. Rood is de kleur van de SP tomaat en PvdA roos. Een dergelijk kabinet is er niet. Rode rozen als symbool van de liefde is ook al dubbel. Daar zitten akelige pijnlijke scherpe doornen aan.
Door Jan op
Goede column. Maar de belangen van allerlei jeugdzorg-instanties zijn groot. Ik ben bang dat zij vooral hun eigen belangen zullen behartigen, en niet die van kinderen. Immers, ambtenaren zijn ook maar gewone mensen die graag brood op de plank willen.
In de Nederlandse cultuur wordt alles met processen, codes, projecten, beleidsplannen, programma's enz. enz. geregeld. De verantwoordelijkheid en persoonlijke betrokkenheid van mensen (ouders, jeugdzorg-professionals) raakt daarin vaak zoek.
Achteraf wordt er dan geroepen dat het proces correct is verlopen. Maar wat heeft een kind daaraan?
Door Edwin Lauxen (Beleidsmedewerker en projectleider jeugdzorgbeleid) op
Ik ben een groot voorstander van dat Jeugdzorg onder de gemeentelijke verantwoordelijkheid komt te vallen ..Echter...

Het is toch ook belachelijk dat systematisch kinderen gebasseerd op veronderstellingen, zonder hoor en wederhoor, uithuis worden geplaatst.

Terwijl er geen procesverbaal word opgemaakt, niet eens een mutatie en vaak weet de politie inhoudelijk helemaal niks maar moeten wel de beschikking uitvoeren.

bevel = bevel.

Kinderbescherming een onderdeel van justitie doen niet aan waarheidsvinding, mogen wel gebasseerd kinderen uithuis plaatsten, maar omdat de aantijgingen jegens Joris Demmink veronderstellingen zijn mag hij wel blijven zitten…

Dit is niet uit teleggen aan de velen slachtoffers van Jeugdzorg en langzaam aan word de rechtse politiek hiervan doordrongen.


We kunnen beter de kinderbescherming opheffen en meer geld gaan investeren in de Zedenpolitie.

Dat betreft kunnen we zelfs meer bezuinigen op Jeugdzorg.