of 58952 LinkedIn

Jeugdzorg Breinbrekers

De transitie jeugdzorg komt steeds dichterbij en de gemeenten staan voor de grote uitdaging zich te ontwikkelen tot deskundige opdrachtgevers. De zomervakantie is nog dichterbij en ik stop ook even met columns schrijven. In september kom ik weer bij u terug. Speciaal voor wethouders en gemeenteambtenaren die graag puzzelen in de vakantie, in deze laatste column voor de zomervakantie een aantal jeugdzorg breinbrekers. Onder de beste inzendingen (gebruik daarvoor de reactiemogelijkheid) verloot ik een aantal gratis werkbezoeken aan de jeugdzorgpraktijk.

Casus 1: Na een zorgmelding door haar bezorgde en betrokken familie treft de gezinsmanager bij het huisbezoek een psychotische moeder aan die met naar pas geboren baby staat te zwaaien door de kamer. De baby (die gelukkig geen letsel blijkt te hebben) en de andere kinderen van de alleenstaande moeder worden met spoed uithuisgeplaatst en liefdevol opgevangen door familie. Moeder wordt opgenomen in de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis. De diagnose is posttraumatische stress getriggerd door een zware bevalling. Moeder komt tot rust in het ziekenhuis en volgt trouw de aangeboden therapie. Ze mag binnenkort naar huis. Garanties dat ze haar kinderen opnieuw in onveiligheid brengt kan de psychiater vooralsnog niet geven. Welke vervolgstappen moeten worden ondernomen? Moeten de kinderen definitief uithuisgeplaatst worden en zo ja waar, of kunnen de kinderen weer bij moeder teruggeplaatst worden en zo ja wanneer en onder welke voorwaarden? Wie neemt de regie en houdt het overzicht als het gaat om de veilige ontwikkeling van de kinderen?

 

Casus 2: Een tienermoeder verkeert met haar jonge baby in grote onveiligheid bij haar ouders thuis vanwege een zeer problematische gezinssituatie. Zij moet een eigen woning krijgen, maar de woningbouwcorporatie wil die niet regelen zolang er geen schuldhulpverlening is geregeld. Moeder staat op de wachtlijst voor de schuldhulpverlening. Ze dreigt dakloos te worden en dan moet de baby worden ondergebracht bij een crisispleeggezin. Gescheiden van moeder, want gecombineerde opvang voor moeder en kind is er niet, omdat ook de daklozenopvang vol zit en overigens ook niet geschikt is voor opvang van baby’s. Welke vervolgstappen moeten worden gezet? Krijgt ze voorrang bij de schuldhulpverlening en het krijgen van een eigen woning ten koste van andere burgers op de wachtlijst en zo ja hoe wordt dat geregeld? Wie is aan zet om wat te doen?

 

Casus 3: Een meisje met een lang jeugdzorgverleden heeft met hulp van vele dure jeugdzorginterventies haar leven redelijk op orde gekregen, maar ze blijft kwetsbaar voor terugval. Ze heeft zelfs een baantje gevonden, maar ze wordt binnenkort 18 en dan moet ze uit haar begeleid wonen project vertrekken. Er is een wachtlijst voor dit project voor jongere meisjes dus langer blijven wonen gaat ten koste van andere nog kwetsbaardere meisjes. Om terugval te voorkomen heeft ze een eigen woning nodig, maar de wachttijd voor een nieuwe woning is twee jaar. Weer bij haar zeer betrokken ouders gaan wonen is om allerlei redenen geen optie. Het is duidelijk dat het meisje op eigen kracht niet in staat is een woonplek te regelen. Het risico op zwerven en terugval is aanzienlijk. Welke vervolgstappen moeten worden gezet en wie is aan zet?

 

Casus 4: Een moeder uit Nigeria die geen Nederlands spreekt kampt met grote schulden haar nagelaten door haar overleden man. Die schulden leiden tot dermate grote stress, dat ze haar twee kinderen regelmatig met een stok fysiek mishandelt. De mishandeling is na een zorgmelding door school feitelijk vastgesteld in het ziekenhuis. De kinderen vertellen ook zelf over de mishandeling en moeder erkent dat ze de kinderen regelmatig slaat. Ze weigert elk gesprek met een psychiater en medewerking met de gezinsmanager en geeft aan dat de enige reden voor de mishandeling is gelegen in de stress die de schuld van 30.000 euro veroorzaakt. Een schuld waarvoor zij zich niet verantwoordelijk acht. Ze eist dat de schuld wordt kwijtgescholden. Dan zal vanzelf de stress verdwijnen en heeft ze weer de mentale ruimte om haar kinderen veilig te laten opgroeien. Moeder leeft geïsoleerd en heeft geen enkel sociaal netwerk. Ze is ook agressief naar de buren in het portiek waar ze woont en veroorzaakt regelmatig veel overlast vanwege alcoholmisbruik. De woning is vervuild en de woningbouwcorporatie stuurt aan op uithuiszetting. Welke interventies moeten worden gepleegd en door wie?

 

Casus 5: Een jongen van 14 gaat al twee jaar niet meer naar school en drijft zijn (van zijn vader gescheiden) moeder die totaal geen vat meer op hem heeft regelmaat tot wanhoop. Er is sprake van veel verbaal geweld. Zijn dag/nachtritme is totaal verstoord. Hele nachten speelt hij geweldadige computerspelletjes die hij stiekem van zijn vader krijgt. De opvoedstijlen van moeder (streng) en vader (toegeeflijk) staan haaks op elkaar. Vader en moeder maken regelmatig ruzie met elkaar over de opvoeding en spreken beschuldigend over elkaar in bijzijn van de jongen. Al twee jaar lukt het geen enkele hulpverlener en psychiater om in gesprek te komen met de jongen. Hij wil gewoon niet praten. Op jonge leeftijd speelde de jongen op hoog niveau ijshockey in een ander land, maar het niveau in Nederland vindt hij te laag. Hij werd ook gepest wegens zijn lengte. Wel is hij onlangs enthousiast geraakt over skaten. Als hij niet thuis zit hangt hij, met zijn vader, rond op de skatebaan. Hoe zorgen we ervoor dat de jongen weer begint te praten en zijn inmiddels fors opgelopen onderwijsachterstand inhaalt? Een onderwijsachterstand die het zeer moeilijk zal maken om hem ergens op een regulier school geplaatst te krijgen.

 

Ik ben benieuwd naar uw oplossingen en wens iedereen een goede zomervakantie!

 

 

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door sd op
...
Door Voormalig links, nu rechts geworden op
Het resultaat van de Big Brother-achtige situatie die Gerritsen voor ogen staat (samenwerking van jeugdzorg met allerlei andere overheidsintstanties waardoor de burger niets meer in te brengen heeft) zal zijn dat burgers massaal de politiek zullen wantrouwen.

Mensen met ervaring met jeugdzorg, ouders, kinderen, docenten, advocaten en andere betrokkenen, veranderen dan ook allemaal van politieke overtuiging. De overheid slaat volledig door en is bezig met het optrekken van een totalitair regime op deze manier, met onderdrukking van burgers als resultaat.

Er is helemaal geen sprake meer van gescheiden machten, er is nu al sprake van totale rechteloosheid van ouders. Het is heel erg duidelijk: burgers wilen dit niet. De enigen die dit soort ontwikkelingen verdedigen zijn gemeenten (status, meer invloed), bestuurders en ambtenaren.

De overheid dus. Maar de overheid hoort in dienst te staan van de burgers en niet omgekeerd. De ontwikkelingen in de jeugdzorg mbt de transitie en de plannen van de heer Gerritsen zijn ronduit totalitair en een ernstige bedreiging voor de democratie.

En de overheid? Die vraagt zich maar af hoe het nu toch kan dat burgers het vertrouwen verliest, dat de bevolking massaal optrekt naar rechts. Het komt kennelijk niet eens meer bij deze in zich zelf gekeerde 'professionals' op dat burgers af willen van deze staatsbemoeienis en terreur.

De rechtse voorkeur is omdat men wil dat de overheid zich terug trekt, in plaats van uitbreidt zoals ongetwijfeld de 'oplossing' van deze casussen volgens Erik Gerritsen is.
Door Sara (ouder) op
Tekenend voor de werkwijze van Bureau Jeugdzorg: Er een "papieren tijger" van maken. Gedragsdeskundigen en leidinggevenden geven het format aan op grond van geprotocolleerde interventies. Gezinsmanagers verschuilen zich hier achter, want zij willen onder geen beding zelf de verantwoordelijkheid dragen. Dat zij wel verantwoordelijk zijn voor de rapportages, die selectief en subjectief geschreven zijn, wat ook niet anders kan, want zij zijn geen deskundigen op het gebied van gedragsproblematiek, wordt over het hoofd gezien. Aan waarheidsbevinding wordt niet gedaan, schriftelijke communicatie wordt niet op gereageerd om buiten schot te blijven. Communicatie verloopt met gebruik van veel vakjargon, ouders worden als onmondige kleuters benaderd en drangmiddelen worden ingezet, zonder argumentatie. Gaat er iets te veel tijd zitten in een casus of heb je vragen over je rechten, dan wordt de Raad voor de Kinderbescherming verzocht om een onderzoek te doen, want dan hoeft Bureau Jeugdzorg opnieuw geen verantwoording te dragen en kan de volgende "crisissituatie" op de wachtlijst aangepakt worden. In twee casussen draait alles om wachtlijsten en geen geschikte alternatieven. In de andere drie casussen draait het om psychische problematiek, waarbij er in 1 ook nog een "terugvalgarantie" van de psychiater verwacht wordt. Psychische problematiek is duidelijk een heet hangijzer voor jeugdzorg. De gezinsmanagers zijn allerminst toegerust om een goede inschatting te maken en niet capabel voor communicatie met mensen met gedragsproblematiek. In één van de reacties wordt gesproken over inzet van een "zwaargewicht" gezinsmanager. Dat is dan ook voornamelijk wat ingezet wordt als pressiemiddel. Intimidatie en mensen overrulen en het dan gek vinden als mensen hier tegen ageren en er geen ingang gevonden wordt om daadwerkelijk hulp te bieden. Liever tien kinderen uit huis plaatsen, dan één casus verkeerd inschatten. Dat een uithuisplaatsing ook onverwoestbare schade aanbrengt en een vertrouwensbreuk met de ouders, wordt in de doofpot gestopt. Recht op privacy en geheimhouding wordt geschonden. Raar dat mensen vervolgens geen enkel vertrouwen meer hebben in de hulpverlening en overheids-instellingen. De echt schrijnende gevallen wordt massaal met oogkleppen op aan voorbij gegaan. Als alle uithuisplaatsingen terecht zouden zijn, op basis van subjectieve interpretaties, dan mag je alleen maar blij zijn als je nooit in aanraking komt met jeugdzorg, als er sprake is van een psychiatrische diagnose. Dan is er ineens sprake van een ernstige bedreiging in de ontwikkeling. Dan zou je toch preventief alle ouders of kinderen met een diagnose moeten monitoren? Of een zorgmelding terecht is of niet, kinderen gezien of niet, als bureau jeugdzorg zich maar kan verschuilen achter een uitspraak of diagnose, kunnen zij de verantwoordelijkheid geoorloofd uit handen geven. Big Brother is watching you!!!
Door Leen de Jong (Ouder) op
Stijging van de kosten voorkomen
http://www.balansdigitaal.nl/data/nieuws/2013/me …
220.000 van de 250.000 kinderen in de jeugd ggz zijn daar nu gewoon met hun ouders. De nieuwe jeugdwet gaat daar 'regisseurs' bij zetten. Tegen de nieuwe jeugdwet stemmen levert dus een besparing op van 220.000x50.000 euro.
Gaan we dat echt doen? De regie afpakken van ouders en aan de 'professionals' geven?
Door Leen de Jong (Ouder) op
http://www.petitiejeugdggz.nl/petitie/
Ook ambtenaren zijn ouders. Vergeet de nieuwe jeugdwet. Ouders zijn daarin kindermishandelaars danwel kunnen niet opvoeden. Dat gaat je niet helpen en is een historische blunder van de eerste orde.
Dus elke ouder: teken de petitie en laat elk familielid tekenen. Vandaag nog!
Je wil toch echt niet dat amateurs en ambtenaren zich bezig gaan houden met kinderen met psychische problemen. Dat is een vergissing die kinderen en hun ouders en de samenleving duur komt te staan.
Door Juliette Santegoeds op
casus 2: Hoe groot is de kans dat zij het in haar eentje met baby redt in een eigen woning? Hoeveel begeleiding/steun zou ze daarbij nodig hebben en hoeveel kost dat? Als de kans vrij klein is, dan zou er toch een andere oplossing gekozen moeten worden dan voorrang bij een woning, schuldhulpverlening hoe dan ook zo snel mogelijk regelen. Hoe zit het met opvanghuizen/begeleid wonen alleenstaande tienermoeders? Uit casus maak ik op dat dit niet voorhanden is? lijkt me gezien de situatie wel de beste oplossing omdat ze daar meteen schuldhulpverlening kan krijgen en kan leren hoe goed voor zichzelf en haar kind te zorgen en op eigen benen te staan
Door Juliette Santegoeds op
casus 1: regievoerder Bureau Jeugdzorg met 1 uitvoerend 'zwaargewicht' case'manager' met grote handelingsvrijheid. In principe kinderen naar moeder terug, met steun van omgeving en professionele organisaties, hiervoor eigen krachtconferentie organiseren. Regievoerder zet plan voor begeleiding en monitoring op
Door Leen de Jong (Ouder) op
De gemeente Amsterdam kan zo maar een kwart miljoen besparen door die 500 jeugdzorgwerkers op scholen niet in te stellen. Ouders en kinderen met zorgen stuur je dan gewoon door naar de huisarts en de jeugdarts. Zorg voor een goed meldpunt voor echte gevallen kindermishandeling, niet die quasiverhalen die er nu voor moeten doorgaan. Ophouden met het omtoveren van leerkrachten en hulpverleners tot opsporingsambtenaren 'kindermishandeling'. Die moeten weer gewoon aan het werk gaan en als ze zorgen hebben die eerst zelf proberen op te lossen met ouders en kinderen. Voor de incidentele gevallen waarin er echt extreme problemen zijn is dan een beperkt grootstedelijke jeugdzorgorganisatie nodig. Die groep gaat zich weer scholen in echte kennis en kunde en niet in signaleringslijsten en meldcodes. Ook het onderwijsbudget voor al die kindermishandelingsworkshopjes kunnen per direct afgeschaft. Laat dat maar over aan echte deskundigen.
Door Lezer van het Parool en Binnenlands Bestuur op
Never a dull moment met Erik Gerritsen. Deze week kondigde hij een nieuw peperduur ICT-systeem aan dat BJAA uit eigen middelen betaalt. (hoezo eigen middelen, dat is natuurlij ook gewoon belastinggeld)

En vandaag kondigt hij in het Parool prompt nieuwe wachtlijsten. Zogenaamd omdat de overheid te weinig geld geeft aan BJAA En dat terwijl de Amsterdamse rekenkamer eerder al concludeerde dat geld voor wachtlijsten niet bij kinderen aankomt maar dat het in de reservers van BJAA belandt en aan andere zaken wordt uitgegeven.

Zoals nu dus weer dit prestigieuze ICT-systeem waar Gerritsen felicitaties voor kreeg en waar de VNG Gerritsen in heeft gesteund. (tegen de zin van het IPO en de ministeries in). Het lijtk erop dat de VNG (Erik Dannenberg in dit geval) niet goed doorheeft met wie men zaken doet en vertrouwt.

Wat dat betreft kent het IPO haar pappenheimers inmiddels beter. Enkele provincies hebben hun BJZ dan ook verboden aan dit nieuwe ICT-project mee te doen. In Amsterdam liet men het begaan.
Door Leen de Jong (Ouder) op
http://www.petitiejeugdggz.nl/petitie/
Nu nog wat burgemeesters, wethouders en gemeenteambtenaren over de streep trekken. Dit moet je als gemeente niet wensen. Net als EKD's, verwijsindexen en andere bureaucratisch bedachte systemen gaat het allemaal niet helpen om het probleem op te lossen waar het om gaat. Hulpverleners die zouden moeten samenwerken en de onoverzichtelijk georganiseerde jeugdhulpverlening. Het wordt er niet overzichtelijker van, er wordt niet beter samengewerkt en het gaat allemaal alleen maar weer een hoop geld kosten en onrust veroorzaken. Gewoon niet doen.