of 58952 LinkedIn

Het eindspel verprutst?

Vorige week sprak de Tweede Kamer wederom met de staatssecretarissen van Rijn en Teeven over de voortgang van de transitie jeugdzorg. Niet iets om erg vrolijk van te worden. De drie verantwoordelijke overheden zijn er nog steeds niet in geslaagd om de voor een verantwoorde transitie noodzakelijke duidelijkheid te verstrekken richting het uitvoeringsveld.

Van de provincies is al lang niet zo veel meer vernomen. Die lijken de medeverantwoordelijkheid voor een zorgvuldige overgang van zich af te schuiven. Rijk en gemeenten houden elkaar nog steeds in een verlammende houdgreep gevangen met betrekking tot de discussie over de beschikbare financiën. Afgesproken deadlines worden keer op keer niet gehaald en verder naar achteren geschoven.

 

Het nieuwste argument van gemeenten om beslissingen naar achteren te schuiven is de onzekerheid over de AWBZ en ZVW budgetten. Gemeenten en Rijk wijzen onmachtig naar elkaar en de uitvoeringsorganisaties staan er bij en kijken er met lede ogen naar. Overheidsonmacht wordt afgewenteld op de uitvoering die van de transitie een succes moet gaan maken. Dit getuigt van dedain voor de uitvoering. Het begint er steeds meer op te lijken dat de overheid het eindspel van de op zich heel hard nodige hervorming van de jeugdzorg aan het verprutsen is.

 

Door de maar voortdurende budgettaire onzekerheid worden jeugdzorgorganisaties inmiddels gedwongen om beslissingen te nemen over ontslag van personeel en afbouw van zorginfrastructuur in een omvang waarvan over een paar maanden alsnog zal blijken dat die te vergaand is en ook budgettair helemaal niet nodig. Maar tegen de tijd dat de gemeenten daar achter komen is het te laat om die beslissingen nog terug te draaien. Daarbij komt dat vanwege de maar voortdurende onzekerheid de beste jeugdzorgwerkers eieren voor hun geld kiezen en elders emplooi zoeken. Tegen de tijd dat de gemeenten zich realiseren dat ze deze mensen hard nodig hebben zijn ze niet langer beschikbaar met alle gevolgen voor de kwaliteit en zorgcontinuïteit van dien.

 

Nieuwe bezweringsformules zoals de Transitie Autoriteit zullen de oplossing niet tijdig brengen. Ronduit hilarisch in dit verband was de discussie in de Tweede Kamer over verhouding tussen de Transitiecommissie Stelselherziening Jeugd en de Transitie Autoriteit. Een typisch “Haagse” discussie over wie toezicht moet houden op wie, terwijl het moet gaan over wat er voor nodig is om per ommegaande een einde te maken aan de onmacht van de om elkaar heen draaiende overheden, zodat de jeugdhulporganisaties eindelijk weten waar ze aan toe zijn.

 

De onderhandelingen met de Bureaus Jeugdzorg zijn het verst gevorderd. Ten onrechte wordt echter de indruk gewekt, dat het feit dat alle BJZ’s inmiddels afspraken hebben gemaakt met de gemeenten over de dienstverlening in 2015 (en soms ook 2016) betekent dat zorgcontinuïteit is gewaarborgd. Zolang er geen sluitende afspraken zijn gemaakt over de financiering van de onvermijdelijke frictiekosten is de continuïteit van de BJZ’s immers niet verzekerd. Duidelijkheid over de omzet alleen is dus niet genoeg. Alle andere instellingen hebben nog niet eens duidelijkheid over hun omzet in 2015 en zijn nog veel verder van huis.

 

Het is dus de hoogste tijd dat de overheid op de kortst mogelijke termijn een einde maakt aan de budgettaire onzekerheid. Niet in het belang van de organisaties in kwestie, maar in het belang van de zorgcontinuïteit voor kwetsbare kinderen in de knel. Dat kan heel simpel door de tot nu toe gehanteerde destructieve beleidslogica in te ruilen voor een benadering gebaseerd op uitvoeringslogica. We weten allemaal dat per 1-1-2015 het aantal kinderen in de knel niet ineens veel minder is geworden. We willen ook niet dat bestaande zorginfrastructuur te snel wordt afgebouwd. We willen geen nieuwe wachtlijsten. We willen een zachte landing op basis van een meerjarig overgangsregime. We weten ook dat de bestaande jeugdhulporganisaties de budgettaire taakstelling voor 2015 conform regeerakkoord wel kunnen opvangen. Laat het daar voor 2015 bij, communiceer dit nog deze week richting het uitvoeringsveld en neem de eventuele later blijkende hieruit voortvloeiende budgettaire risico’s voor rekening van de overheid. Wat mij betreft mag daarbij tevens de afspraak worden gemaakt dat later blijkende verwijtbare frictiekosten (ter beoordeling aan de Transitie Autoriteit) alsnog voor rekening komen van de jeugdhulporganisatie in kwestie. Ook als dit tot faillissement leidt. Een snelle doorstart met een nieuw bestuur kan in dat geval voor zorgcontinuïteit zorgen.

 

Kiest de overheid niet voor deze weg, dan is het wachten op de volgende parlementaire enquête. Niet over het verkeerde besluit tot transitie, maar over het verprutsen van het eindspel om de transitie tot een succes te maken.

Erik Gerritsen

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Jessie (oma) op
In de gemeenteraad zitten aardige mensen die tussen ons in wonen. Zij hebben vaak zelf kinderen, en/of kleinkinderen en zouden door uw jeugdzorgsysteem ook hun kleinkinderen of kinderen niet uit huis geplaatst willen zien. Ik heb veel vertrouwen in de Gemeenteraadsleden. Houdt u zich eens bezig zaken over kinderen, inplaats vanachter uw Bureau een nieuw computersysteem te ontwerpen of een kilo zwaar boek te schrijven over het oplossen van ongetemde problemen. waarop u op een nog meer efficiente en snellere wijze kinderen van hun ouders en overige familieleden ontdoet.
En ga eens nadenken over het probleem: Hoe kunnen we kinderen op een humane wijze, als ze al uit huis geplaatst zouden moeten worden, van de ene ouder naar de andere ouder laten gaan? En wees niet zo'n meeloper. sommige rechters zijn toch ook volkomen stompzinnig om op een dergelijke wijze met zo'n klein kwetsbaar kind om te gaan? U bent een echte kamergeleerde zonder realiteitszin hoe de praktijk werkt. Inplaats van deze maffe stukjes te schrijven ...en afgemaakt te worden door allerlei mensen die het niet met u eens zijn! Trek er eens een maand op uit in Amsterdam om in uw daagse kloffie vragen aan ouderen en kinderen te gaan stellen en waar de problematiek schuilt. Praat eens met een kind die in een Kindertehuyis is geplaatst en nu nooit meer zijn grootouders en overige familieleden mag zien!
Doe eens iets menselijks ...
Door Jessie (oma) op
Ik heb heel goede ervaringen met de Gemeente waar ik in woon. Ze zijn in ieder geval van plan veel zorg te verlenen aan kinderen en geven daar elke week in de krant goede voorbeelden van. Maar ja ... wat verstaan we onder zorg? De Babylonische spraakverwarring, want u verstaat er onder geen zorg verlenen en zo snel mogelijk kinderen uit huis plaatsen. In een sneltrein tempo moeten de wachtlijsten worden afgewerkt om de aasgieren die aan kinderleed verdienen maar te voeden en te voeden, inplaats om zich om kinderleed te bekommeren. Gebouwen mogen niet leeg komen te staan. Bij het begin van het Nieuwejaar wordt al gepland hoeveel kinderen nu weer uit huis worden geplaatst, om geen leegstand te krijgen.U staat toch voor gek mijnheer Gerritsen met uw columb. U heeft niet eens een opleiding als orthopedagoog, psycholoog. U voelt niet eens aan dat mensen er van kotsen als kinderen in geblindeerde auto's van school worden ontvoerd. Zoekt u ook een andere baan! Dat is de reden dat juist de goede werknemers de benen nemen in uw organisatie. Ze beginnen het door te krijgen hoe het systeem Jeugdzorg werkt. De Gemeente Amsterdam kan wel zonder u! Want het kleine ontvoerde mannetje staat ook al op de lijst om in een van uw instellingen te worden opgenomen .... want men geeft een kind zo aan de vader en met meteen de controle van Jeugdzorg. Een stap verkeerd of de gezinsvoogd raakt uit haar humeur en het kind wordt wederom ontvoerd naar een plek waar het zijn ouders en andere familie nog nauwelijks mag zien.
U heeft als organisatie toch nooit hulp geboden?
U heeft de boel tussen ouders expres laten escaleren. Op geen enkele wijze ook maar een oplossing geboden en dat komt omdat u geen verstand van zaken heeft!
Door H vd. Giessen op
Hoe noemen we dit? Preken voor eigen parochie? Van BJAA hebben wij alleen maar ellende ondervonden. En wij hadden een zeer kwestbaar kind!! Nog steeds, al had dit niet veel gescheeld of wij hadden helemaal geen kind meer gehad!
Dus vanuit de ervaring die wij met uw organisatie hadden zijn wij voor de transitie naar de gemeente.
Door Fokko Witteveen (Bestuurder Trias Jeugdhulp) op
Eind vorig jaar bleek de regio IJsselland (belangrijk werkgebied van Trias Jeugdhulp) groen te zijn. Met 10 andere transitiearrangementen in Nederland had deze regio een voorsprong. Kijkend naar de stand van zaken nu was het wellicht beter geweest als alle regio's rood hadden gekregen. Want sinds het "groene label" lijkt de boel stil te liggen. Helemaal nu in alle gemeentehuizen de aandacht naar coalitievorming gaat. Hoelang wisten ze in Den Haag dat er in maart 2013 gemeenteraadsverkiezingen zouden zijn? Ruim een maand geleden heb ik een brandbrief verzonden aan de wethouders in de regio. Hoogste tijd om concreet invulling te geven aan het scenario van de zachte landing. Ondertussen kunnen zorgorganisaties niet wachten en zijn begonnen met de aankondiging van (gedwongen) ontslagen. De onzekerheid en de onrust slaat toe en ondertussen blijft de winkel terecht open. Een dringend verzoek aan de bewindspersonen Teeven en van Rijn om de frictiekosten voor hun rekening te nemen. Dit is een herhaalde oproep en geef gemeenten de zo gewenste duidelijkheid. Verschuil je als bewindspersoon niet achter commissies maar toon bestuurlijke moed en doe wat nodig is voor jeugdigen in de knel
Door Tom van Doormaal (ambteloos burger) op
Tijdens een bijeenkomst over de ICT en de decentralisatie heb ik dezelfde ervaring opgedaan. Het gezelschap was volledig Haags en liet zich door mijn lokaal politieke vraagjes nogal ontregelen.
Het riep bij mij de gedachte op dat er twee realiteiten zijn: die van de uitvoering en die in Den Haag.
Net als de auteur wist ik dat wel, maar de scheiding begint wel messcherp te worden
Door carel muller op
Ik ben het helemaal eens met de inhoud van dit stuk.
Ontstellend naief vind ik de gedachte dat de transitie van de jeugdzorg Op deze Manier ! niet van meet af aan een
doodgeboren kindje was.De parlementaire enquete zal dus over het besluit en het proces gaan.
Door H. Wiersma (gepens.) op
En dan te bedenken dat alles voor gemeenten is op te lossen met een Rijksgarantie voor bijv. 2 -3 jaar (inclusief langduriger garanties voor toekomstige groei en indexering). Waar blijft de bestuurlijke inventiviteit?
Door Bert op
Het overdragen van verantwoordelijkheden, zonder het borgen van kennis, kunde en ervaring alsmede de nodige middelen, valt, mijns inziens, onder de noemer wanbestuur. Willens en wetens een organisatievorm, waar veiligheid primair is, niet goed, op tijd, faciliteren is bewust de veiligheid in gevaar brengen. Als je een gevaar bent voor jezelf of voor anderen, dan kan de overheid ingrijpen om de veiligheid te waarborgen. Maar als de overheid zelf anderen in gevaar brengt: Wie grijpt dan in om anderen te beschermen? Grondwet: De overheid heeft de plicht om de werkgelegenheid te bevorderen, evenals de spreiding van de welvaart, de bewoonbaarheid van het land en de bescherming van het milieu en de volksgezondheid. Als een overheid niet aan deze wetten voldoet, wie kan haar dan ter verantwoording roepen? De 2e kamer lijkt mij de eerst aangewezen, zij controleren het kabinet, maar zijn mede verantwoordelijk, via wetten, voor de veiligheid. Mogen gemeenten ongehoorzaam zijn, nu zij erachter zijn gekomen dat het borgen van de veiligheid niet haalbaar is als er niet de benodigde middelen zijn om de veiligheid te waarborgen? Weten wethouders dat zij volledig verantwoordelijk worden voor de veiligheid van het kind door de transitie? Zij moeten de veiligheid van het kind vorm geven en dit niet goed gebeurd, worden zij ter verantwoording geroepen. Welke wethouder weet inhoudelijk voldoende om dit goed te organiseren? Of wordt er bij voorbaat al vanuit gegaan dat alles wat fout gaat een fout is van de betreffende jeugdzorgwerknemer? Het overdragen van verantwoordelijkheden, zonder het borgen van kennis, kunde en ervaring alsmede de nodige middelen, valt, mijns inziens, onder de noemer wanbestuur met verstrekkende gevolgen.