of 59318 LinkedIn

Een wankel evenwicht…

De eigen bijdrage vraagt om een kritisch debat. Zoveel werd vorige week wel duidelijk uit het onderzoek van Binnenlands Bestuur en Ieder(in) naar de impact van de eigen bijdrage in de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) voor zorgbehoevenden. Het onderzoek toont onomstotelijk aan dat een kwart van de mensen met een zorgvraag door die hoge eigen bijdrage afziet van Wmo-zorg. Over de vraag of dat nou zo erg is verschillen de politieke meningen. Zorg moet toegankelijk en betaalbaar blijven. En in dat licht zijn een afgeremde zorgvraag en extra belasting van de sterkste schouders toch politiek gewenst: ‘Ik moet toch ook mijn eigen werkster betalen?’

Was het maar zo simpel.

 

Vanaf de tekentafel zou die gedachte kunnen kloppen. Maar het dagelijks leven van mensen met een levenslange beperking of chronische ziekte is veel complexer. Het onderzoek toont aan dat het niet de gemiddelde ‘oudere’ is die door de eigen bijdrage afziet van wat uurtjes huishoudelijke hulp. Vooral ook mensen met een levenslange beperking haken af van noodzakelijke zorg en ondersteuning, zoals begeleiding, dagbesteding, woningaanpassingen, vervoersvoorzieningen of hulpmiddelen. Met alle gevolgen van dien. Ze raken geïsoleerd en nog afhankelijker. Ook kwetsbare groepen verstandelijk beperkten of mensen met GGZ-problematiek raken hierdoor uit beeld. En daarvan weten we dat het uiteindelijk juist tot een toename in de kosten zal leiden. 

 

De schrijnende gevolgen van het eigen bijdragebeleid werden in beeld gebracht door Nieuwsuur, dat uitgebreid aandacht aan het onderzoek besteedde. Mevrouw Speelman, met hersenletsel, wordt al dertig jaar door haar man verzorgd. Haar dagbesteding bood beiden het respijt om het leven met zo’n grote zorgvraag samen vol te houden. De weggeslikte tranen van het echtpaar lieten zien hoe hun broze kaartenhuis met het opzeggen van hun dagbesteding jammerlijk in elkaar stortte. Veel gemeenten lijken te onderschatten dat met een ogenschijnlijk piepkleine ingreep een wankel evenwicht bruusk wordt verstoord.

 

Voor het meldpunt van Ieder(in) is dit beeld niet nieuw; de meeste huishoudens waarin iemand met een beperking leeft, bereiken met veel puzzelen en regelen een moeizame balans waarin het leven nèt ‘werkt’. Een leven waarin mensen met de grootst mogelijke moeite en hulp van naasten, zoveel mogelijk blijven meedoen in de samenleving. Verreweg de meeste mensen met een beperking hebben geen sterk netwerk, zij hebben hun mantelzorgers al maximaal belast, hebben doorgaans een matig en constant dalend inkomen en geen zicht op een verbetering in hun situatie. Hun draagkracht en veerkracht is vaak al jaren tot het uiterste opgerekt. Een hogere eigen bijdrage, het stopzetten van een vervoervoorziening, het inleveren van een aangepast vervoermiddel, een zwaardere belasting van een partner… Het kunnen net de druppels zijn die de zorg-emmer doen overlopen.

 

Deelnemers aan het onderzoek worden zo gereduceerd tot kostenpost. Ze weten zich niet gesteund, maar voelen zich in de steek gelaten bij hun wens om mee te kunnen doen aan de samenleving. Dat druist natuurlijk dwars in tegen de bedoeling van de hervorming en de decentralisaties.

 

Gemeenten bezint u! Mensen met een levenslange beperking verdienen geen ‘gehandicaptenboete’, maar uw steun en vooral zorgvuldig maatwerk. 

 

Lees hier meer colums van Illya Soffer 

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Ina Conijn op
Die eigen bijdrage wordt echt gebruikt om mensen te ontmoedigen om gebruik te maken van WMO cq WLZ.
Ik heb al jaren een PGB van de AWBZ en de WMO.
Tot 2015 ging de eigen bijdrage naar de WMO. Echter i.v.m. het overgangsrecht ging alles 2015 naar de WLZ. Hoewel het gezamenlijk inkomen van mijn man en mij minder was verdubbelde de eigen bijdrage. Mijn idee is bereken de eigen bijdrage over het inkomen van de zorgvrager. Dat het over beide inkomens berekend wordt is niet meer van deze tijd. De wetgeving is steeds meer gericht op het individu. Kijk maar naar de AOW. Wanneer je partner geen inkomen heeft moet je dat ook maar bekijken.
Door Cora op
Ook ik kreeg te maken met de eigen bijdrage. Zestien jaar geleden besloot de gemeente mijn badkamer niet te verbouwen, maar een badlift te plaatsen. Dat ding is nu doorgeroest, en wij vroegen een oplossing. Het bad moest eruit, en ik zou een douche met stoel moeten krijgen. Drie offertes werden aangevraagd. Kostenplaatje 2300 euro, wat krijgen we hiervoor: hier en daar een tegel vervangen, kleur maakt niet uit. Het moet technisch in orde zijn. En de gemeente wil 50 euro per maand totdat het volledige bedrag afbetaald is. Dus een renteloze lening, voor hier en daar plakwerk. Mijn echtgenoot zwaar overbelast helpt dus elke dag met douchen, op een plank. Want 2300 euro voor prutswerk ziet hij ook niet zitten.
Door sandra (44jaar) op
Ook wij hebben lang gezocht naar een vaste goede weekstructuur. Vanwege mijn angst-depressiestoornis is het in balans zijn van de weekinvulling voor mij en mijn man erg belangrijk. Mijn man heeft een goed salaris, maar ook voor ons is dagbesteding en begeleiding thuis niet meer te betalen. Een stijging van het uurtarief voor gespecialiseerde thuisbegeleiding van € 14,20 per uur naar € 68 per uur en dagbesteding van 27% van het bestede budget naar 100% betekent voor ons een stijging in de te betalen eigen bijdrage van € 3200 euro per jaar in 2015 naar € 11.555,- En de gemeente Sittard-Geleen vindt dit rechtvaardig. Woonde ik in een andere gemeente dan betaalde ik voor hetzelfde zorgpakket minder.
Ook wij nemen nu minder zorg af waardoor de weekinvulling, die enorm belangrijk is, beetje bij beetje afbrokkelt. Hiermee neemt mijn depressie en angsten toe en kan dit tot een 3de opname leiden. Maar dat boeit de gemeente niet want die opname wordt bekostigd uit een ander potje. Wij zagen een tariefstijging en het percentage maximaal doorbelasten al in mei vorig jaar aankomen. We zijn al sinds 26 oktober actief bezig met de gemeente. Met nog zonder resultaat! Triest, heel erg triest!