of 60220 LinkedIn

2014: het jaar van de professionalisering?

Natuurlijk wordt 2014 een spannend jaar voor de jeugdzorg vanwege de voorbereiding op de transitie per 1-1-2015. Er is nog heel veel te doen in zeer korte tijd. In 2014 zal er hopelijk ook veel intensiever geëxperimenteerd worden met het in de praktijk brengen van het transformatiegedachtegoed. Hoe meer praktijkervaring gemeenten in 2014 op doen, hoe deskundiger ze als opdrachtgever aan de start zullen verschijnen op 1-1-2015.

Je begrijpt immers pas echt goed wat het betekent om deskundig opdrachtgever te zijn als je het zelf ervaren hebt. Hoewel er sprake is van tempoverschillen, zal voor veel (samenwerkende) gemeenten gelden dat ze op 1-1-2015 nog als relatief onervaren opdrachtgevers aan de startstreep verschijnen. De risico’s die dit met zich meebrengt kunnen goed worden beheerst door in eerste instantie nog vooral samen te werken met bestaande jeugdzorginstellingen. Zo’n behoedzame strategie zorgt voor een stevige bodem ten aanzien van de geboden kwaliteit van zorg. Door het wegnemen van perverse financieringsprikkels kunnen gemeenten de kracht van de al aanwezige professionaliteit in de sector letterlijk en figuurlijk ontketenen.

 

We moeten in al die transitie- en transformatiedrukte echter niet vergeten dat de kwaliteit van de jeugdzorg uiteindelijk wordt bepaald door het niveau van professionaliteit van de straks onder regie van gemeenten beter samenwerkende frontlijnprofessionals. Het is dus van groot belang dat voortdurende aandacht voor verdere professionalisering niet ondergesneeuwd raakt. De jeugdzorgsector heeft de afgelopen decennia absoluut een stevige professionaliseringslag gemaakt, die er zeker toe heeft bijgedragen dat goede professionals in een slecht systeem resultaten konden boeken voor in hun veilige ontwikkeling bedreigde kinderen. In die zin is het een klein wonder dat Nederland niet veel meer familiedrama’s heeft gekend. Het goede jeugdzorgsysteem dat na de transitie zal ontstaan, zal zoals gezegd de kracht van die professionals ontketenen, maar is op zich zelf geen garantie voor behoud en verdere doorontwikkeling van professionaliteit. In de meer naïeve interpretatie van het transformatiegedachtegoed schuilt zelfs het risico dat het belang van verdergaande professionalisering onderschat wordt. Niet alle jeugdzorgproblematiek is met Eigen Kracht en vrijwilligers op te lossen, zonder inzet van hoogwaardige professionals die hun (ervaring)kennis op peil houden en veel tijd investeren in reflectie op het eigen handelen via intervisie en supervisie.

 

Recente diepgaande onderzoeken van de Kinderombudsman (waarheidsvinding) en de commissie Samson (seksueel misbruik) laten zien dat er ondanks de geboekte vooruitgang de afgelopen jaren, nog forse verbeterslagen noodzakelijk zijn. De wijze waarop de uitkomsten van deze onderzoeken in de pers en de politiek besproken worden geeft reden tot zorg. Het wijzen met beschuldigende vingers en de risicoregelreflex overheersen. Dat ligt niet aan de kwaliteit van de genoemde onderzoeken die diepgaand en evenwichtig zijn. Terecht wordt er veel aandacht besteed aan de zeer complexe problematiek waar jeugdzorgwerkers mee te maken krijgen en worden aanbevelingen gedaan om meer te investeren in professionalisering, ver voorbij het aanvragen van verklaringen van onbesproken gedrag, beroepsregistratie en tuchtrecht. De reactie vanuit de politiek is er consistent een geweest van vluchten in goedkope formalistische oplossingen en voorbij gaan aan aanbevelingen om fors te investeren in professionalisering. Een budget van 1% van de salarissom voor opleidingen is simpelweg niet voldoende wil je professionele excellentie bereiken. Politieke pleidooien voor het inzetten van de beste mensen in de frontlijn blijven al jaren steken in goede intenties.

 

Ik hoop dan ook van harte dat de gemeenten als toekomstige opdrachtgevers van de jeugdzorg niet in dezelfde val trappen en in 2014 te veel alleen maar bezig zijn met transitie en transformatie. Er kan veel geld verdiend worden in de jeugdzorg, maar niet door te bezuinigen op de kosten van professionalisering. Eerder integendeel, er zal geïnvesteerd moeten worden in professionalisering om de grote bezuinigingstaakstelling te realiseren in combinatie met behoud en verdere verbetering van de kwaliteit. Laat ik het maar klip en klaar stellen: topprofessionals zijn duur! Als u mij niet gelooft, vraag het de Kinderombudsman en Rieke Samson en lees hun rapporten van voor tot achter. Het is verplichte stof voor elke toekomstige opdrachtgever die veel betere jeugdzorg voor fors minder geld wil realiseren.

 

Onlosmakelijk onderdeel van die verdere professionalisering is het veel meer benutten van de eigen kracht van gezinnen en hun (zonodig nieuw te creëren) sociale netwerk en de samenwerking met vrijwilligers, buurtbewoners en ervaringsdeskundigen. Een excellente professional voelt zich niet te min om die samenwerking aan te gaan en streeft naar co-creatie, omdat hij/zij doordrongen is van zijn/haar beperkingen en van de toegevoegde waarde van niet-professionals. Een excellente opdrachtgever stimuleert co-creatie in plaats van zich af te zetten tegen professionaliteit in een wij/zij sfeer.

 

Ik wens dan ook alle bij de jeugdzorg betrokkenen vooral een professioneel 2014 toe. Mijn goede voornemen voor 2014 is om alles op alles te zetten om het belang van investeren in professionaliteit, nu nog tegen de perverse financiële prikkels in, in de praktijk te laten zien. In dat verband nodig ik iedereen die interesse heeft uit om eens een dagje bij ons mee te lopen. Want je begrijpt het pas echt als je het zelf ervaren hebt.

Erik Gerritsen


Als opwarmertje is het boek “Ken de praktijk: ontmoeting met en uitdagingen uit dagelijks werk in de jeugdzorg” nog steeds verkrijgbaar voor slechtst 7,50 euro via communicatie@bjaa.nl

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Bert op
"Dit soort mensen is gewoon niet deskundig genoeg en ingezogen in een fout hulpverleningssysteem." Als één autogarage in de fout gaat, laat je niet alle garages ruimen. Als er één slager in de fout gaat, laat je niet alle slagers ruimen. Je zult ook moeten kijken hoeveel kinderen op een juiste en professionele manier geholpen worden. Cijfers komen uit op ruim 300.000 kinderen die één of andere vorm van jeugdhulp krijgen. Als er bij een klein percentage iets niet geheel juist gaat, wil dat zeggen dat het bij een groot percentage goed gaat. Als je de gehele jeugdzorg zou laten verdwijnen, wie wil je dan laten beslissen over de jeugd? De bakker of de groenteboer of de metselaar? Ik denk dat deze professionals in hun vak, dit soort beslissingen niet willen nemen.
Door Leen de Jong (Ouder) op
Bert. Jij en ik hebben hetzelfde ideaalplaatje van de hulp aan gezinnen. Echter ik kan je ontelbare redenen geven waarom dat zo niet werkt. Te beginnen met het feit dat moeder vanaf het eerste moment van zo'n onderzoek niet meer gelooft wordt. Om begrijpelijke redenen, maar de mensen waar het om gaat, de ouder en het kind verdwijnen langzaam uit beeld. Ondergesneeuwd door organisatiebelangen, persoonelijke belangen van de hulpverleners, politieke en publieke belangen en ga zo maar door. Het gaat al heel snel niet meer over de echte hulpvraag van het gezin. Bovendien wordt er geen 'hulp' geboden. In dit geval had het misschien wel fijn geweest als iemand moeder even hielp met het ophangen van de gordijnen, maar dat is de hulp niet. De 'hulp' is controle dat het moeder nog niet gelukt is en de verwachting dat het haar ook niet gaat lukken en dan de veroordeling dat dat geen goede situatie is voor de kinderen. De hulp is geen hulp maar controle en veroordeling. En verder kun je er honderdduizend dingen over zeggen maar dwanghulp is geen hulp terwijl dat op het moment wel de standaard is.
Hulp, zonder voorwaarden, is soms hard nodig en kan een hoop leed voorkomen. Echte hulp dan. Dit soort mensen is gewoon niet deskundig genoeg en ingezogen in een fout hulpverleningssysteem. Dat gaat em niet worden. Helaas, ik wou dat het anders was want ouders, kinderen en hulpverlening zijn wel tot elkaar veroordeeld. Soms heb je briljante hulpverleners die het wel kunnen, maar die lopen weg of moeten dekking zoeken voor hun collega's. Want de systematiek deugt niet, al jaren niet, en dat gaat met de nieuwe jeugdwet ook niet veranderen. Het wordt alleen maar erger.
Door Bert op
"Dat is wat bureau jeugdzorg doet: deskundigen, die het gezin niet goed kennen, 'bespreken' hun zorgen en grijpen in." Er ontbreekt een groot deel in deze zin: Dat is wat bureau jeugdzorg doet: deskundigen, die het gezin niet goed kennen, maar onderzoeken, 'bespreken' hun zorgen en grijpen soms in. In de meeste gevallen bieden zij hulp en ondersteuning en worden verdere problemen voorkomen en verdwijnen de hulpverleners weer uit het gezin.
Door Evert de Groot op
Dat begint weer goed in 2014, ondanks enorme fouten in dossiers en met waarheidsvinding en overstelpend seksueel misbruik van kwetsbare kinderen in de jeugdzorg, mag jeugdzorg daar niet op aangesproken worden. Schande vindt Gerritsen het, als die nare media dat zomaar doen. Ze moeten hun mond houden of meehelpen dat er meer geld komt voor jeugdzorg.....

Tsja, over het democratische gehalte van deze bestuurder en columnist is al vaker gesproken. Klachten van ouders zijn slechts een 'ondebuikgevoel', de pers mag zijn controlerende maatschappelijke taak niet doen op jeugdzorggebied en altijd maar weer dat gebedel om meer geld.

Over 2014 en een betere jeugdzorg. Is het waar dat deze columnist binnenkort opstapt als jeugdzorgbestuurder in Amsterdam? Hij heeft zelf zijn vertrek alvast aangekondigd in sozio.nl immers. Daarnaast verschijnen er de laatste weken overal huiligere columns van deze auteur, op zijn eigen site en op Beroepseer.nl dat hij vindt dat hij te weinig ruimte krijgt voor zijn plannen.

Anderzijds stond onlangs in de Telegraaf dat er grote onrust in de Amsterdamse jeugdzorgwereld is over de dominantie van de plannen van Erik Gerritsen en het gebrek aan samenwerking tussen instanties daarbij en het gebrek aan betere zorg. Daardoor zouden tientallen bestuurders van andere jeugdzorgorganisaties nu dwars liggen bij de realisering vna deze plannen.

Wat speelt hier? Kan Gerritsen hier antwoord op geven of anderen die hier meer van weten? Is het aangekondigde vertrek van Gerritsen een vlucht naar voren? Misschien minder vrijwillig dan hij zelf wil doen voorkomen? En wat heeft dat met de continue verscherpte aandacht van de Inspectie voor BJAA te maken en de negatieve beoordelingen van de rekenkamer? En het immense klachtenprobeem over Gerritsen en BJAA dat natuurlijk op het stadhuis bekend is.

Is Hilhorst eindelijk wakker geworden? Hoe zit het en wat speelt er? Wie???
Door Leen de Jong (Ouder) op
Hoezo professionalisering? "In de jeugdzorg wordt niet geleerd maar worden standpunten ingenomen".
http://www.eiffel.nl/blog/bestuursakkoord/index. …
Alweer in 2009 een treffende column van bestuurskundige Leo Euser.
"Mensen die om een stelselherziening roepen, gaat het niet om betere hulpverlening of meer doelmatige organisaties (allemaal hard nodig), maar om een herverdeling van verantwoordelijkheden tussen overheden en vooral naar gemeenten toe. Dat heet in de politicologie het vraagstuk van de macht. Niets op tegen, maar het heeft niets met betere hulpverlening te maken."
De Kinderombudsman is uit tactische overwegingen veel te lief voor de jeugdzorg. De vorige (Brenninkmeijer) kon het wat kernachtiger zeggen: de jeugdzorg is gedragsgestoord.
Als we nu maar blijven geloven in de professionaliteit van bureau jeugdzorg dan modderen we gewoon op de oude voet verder. Erger nog. De nieuwe jeugdwet zorgt dat er nog meer kostbare advizeurs, wijkteams, regisseurs, gemeenteambtenaren, bijkomen. Dat zijn geen hulpverleners meer een verlengstuk van justitie.
Hoe dat werkt laat de volgende documentaire van de IKON treffend zien.
http://www.ikonrtv.nl/factor/index.asp?oId=904
Dat is wat bureau jeugdzorg doet: deskundigen, die het gezin niet goed kennen, 'bespreken' hun zorgen en grijpen in. Jammer van het geld en de energie. Ouders laten zich heus wel helpen als ze maar niet gedwongen worden. Een uitzondering daargelaten. Nu gaat het geld naar dwang en niet naar hulp. Zo professioneel is bureau jeugdzorg.
Door Bert op
"Recente onderzoeken wijzen uit dat er veel fouten zijn en worden gemaakt door jeugdzorg medewerkers."
"Jeugdzorg faalt al zestig jaar blijkt uit alle rapporten van wetenschappers, ombudsman, ouderorganisaties, overheidsorganisaties." Als dit zo zou zijn, zouden er per jaar tientallen doden en honderdtallen gewonde extra vallen door gezinsdrama's. U vergeet erbij te schrijven dat de Kinderombudsman tot de volgende conclusie is gekomen: "Uit het onderzoek blijkt dat het AMK, BJZ en de Raad over het algemeen professioneel en deskundig te werk gaan." Hoe moeilijk kan het zijn om een beslissing te nemen over een kind en het gezin? Heel moeilijk om de juiste beslissing te nemen, wat is te vroeg en wat is te laat. "Iedereen kan zich registreren bij BAM w" Dit is onjuist, alleen als je een HBO diploma hebt met een aantal ervaringsjaren. Hierna is bijscholing, intervisie en supervisie verplicht om te mogen blijven werken. Vele werknemers in de Jeugdzorg voldeden al aan deze norm. Het bewijs licht in de woorden van de kinderombudsman: "Uit het onderzoek blijkt dat het AMK, BJZ en de Raad over het algemeen professioneel en deskundig te werk gaan."
Door Leen de Jong (Ouder) op
"De professionaliteit die heer Gerristen benoemt is ruim voor handen bij het BJZ".
Jeugdzorg faalt al zestig jaar blijkt uit alle rapporten van wetenschappers, ombudsman, ouderorganisaties, overheidsorganisaties.
Alleen jeugdzorgers weten dat nog niet en de jeugdzorgbestuurders laten iedereen in die waan.
Documentaires als Alexandra en Lost Mother, rapporten van de commissies Samson en Deetman tonen aan dat kinderen slecht af zijn in de overheidszorg, veel meer kindermishandeling dan bij ouders. Maar we blijven maar blind voor die fenomenen.
Zolang die nieuwe kleren van de Keizer de standaard blijven in de samenleving zal er van een werkelijke transisitie geen sprake zijn. Echt iets doen voor ouders en kinderen betekent het investeren in de voorkant van de jeugdzorg (Rene Clarijs), onderwijs, sport, voorzieningen, gezondheidszorg, financiele zaken voor gezinnen en kinderen goed regelen. Helaas vind daar alleen maar afbraak plaats. Ook de achterkant mag zich verheugen in afbraak van de wetenschappelijke kant van de jeugdhulp, de jeugd ggz, en de middeleeuwse tactieken van de dwangzorg van de maatschappelijke en sociale zorg aan gezinnen. Dwangzorg is geen zorg. Dat zou een uiterste middel moeten zijn maar we geven de jonge mensen de kans om bij elke zucht een duur bestraffingsapparaat in te schakelen. Zowel jeugdzorg als jeugd ggz zouden geholpen zijn met het afschaffen van de kindermishandelingssystematiek en het investeren in echte deskundigheid op het terrein van geestelijke gezondheidszorg, maatschappelijke, sociale en pedagogische zorg. Straf maakt meer kapot dan je lief is. Is veel duurder en leidt tot nieuwe problemen.
Door janicos (Onderzoeker) op
De professionaliteit die heer Gerristen benoemt is ruim voor handen bij het BJZ. Alleen is het erg jammer dat de politiek dit dure instrument inzet voor politieke spelletjes. de transite is nodig, maar de spelletjes in Den Haag maken zoals gewoonlijk meer stuk dan z e opleveren. de transitie is duur, onzorgvuldig uitgevoerd en te zeer gericht op uiterlijke schijn. Iedereen kan zich registreren bij BAM w en dezelfde kneuzen komen via een achterdeur en legitiem binnen. Jammer. Ik spreek u over twee jaar en voorspel chaos en ellende. Maar dan bent u vast al bestuurder in Brussel en de onschendbaarheid zelve. Jammer dat wanbestuur geen misdaad is, dan hebben we om de 4 jaar nieuwe gezichten. Ada, in plaats van je pedagogische onkunde te blijven te etaleren en ontkennen: doe opvoedcursus en val de mensheid niet lastig met je wanen. Je eigen casus is niet interessant voor ons.Zeker niet als de naald blijft hangen bij boosheid en weinig zeggende retoriek.
Door Ada Busman op
Recente onderzoeken wijzen uit dat er veel fouten zijn en worden gemaakt door jeugdzorg medewerkers, Steeds weer wordt er gesproken over meer professionaliteit, maar wanneer komt die dan. En wat gebeurt er voor al die kinderen die nu de dupe zijn van een niet goed functionerend systeem. Advies voor een opwarmertje betreffende de ECHTE praktijk en werkwijze en hoe het kinderlevens verwoest. http://www.uitgeverijeigenboek.nl/index.php?acti …
Door Leen de Jong (Ouder) op
Een echte professional loopt zichzelf stuk op de transitie jeugdzorg. Echte hulp (jeugd ggz) gemarginaliseerd met hoge drempels voor toegang. Concrete jeugdzorg als ambulante begeleiding en passend onderwijs is al scherp aan het bezuinigen. Toename van controle, signalering en dwang, zonder concrete hulp maar met justitie, door het aanstellen van wijkteams, regisseurs en gemeenteambtenaren.
In het proefschrift van Rene Clarijs toont hij aan dat in de 60-jarige geschiedenis van jeugdzorg er een steeds sterkere bestendigheid is tegen nuttige innovaties. Die worden geincorporeerd en onschadelijk gemaakt. De effectiviteit van de 'hulp' daalt. Signalering en jusititie is dan ook geen hulp. De 'generalisten' van de wijkteams zijn dan ook geen 'professionals' maar woordvoerders van de publieke en de gemeentelijke opinie. 'Professionalisering is de bijscholing door lectoren als Rob Oudkerk die een OTS uit wil delen aan alle kinderen met morbide obesitas alsof dat hulp is. Alsof een kind af gaat vallen van een OTS. OTS = geen concrete hulp.
Het is dan ook zeer nuttig voor gemeenten om de promotie van Rene Clarijs te lezen en goed in te prenten. En je te realiseren dat achter het woord 'professionalisering' geen toename van deskundigheid schuilgaat op het gebied van concrete deskundige en passende hulpverlening aan kinderen en hun ouders maar deskundigheid op het gebied van signalering, kindermishandeling en justitie.
Het proefschrift heet dan ook: Tirannie in de jeugdzorg.
http://www.artsennet.nl/Kennisbank/Proefschrifte …
Met de volgende passende ondertitels. 'De dreigende beleidsklucht van de transisitie jeugdzorg'. 'De olifant in de kamer van het Nederlandse Jeugdbeleid'.