of 59318 LinkedIn

100!

In mijn vorige column gaf ik aan waarom het een heilige plicht is voor de jeugdzorg om permanent te reflecteren op en te streven naar het verbeteren van de kwaliteit van de moeilijke afwegingen die dagelijks in grote onzekerheid gemaakt moeten worden. Ik betrok de stelling, dat hoe meer de jeugdzorgsector er in slaagt samen met gezinnen succes te boeken zonder dat sprake is van verplicht ingrijpen, hoe beter ze voldoet aan die heilige plicht.

In deze honderdste “jubileum” column wil ik deze gedachte graag uitwerken in de vorm van een droom, van een ambitie, zoals die zich in de ruim vier jaar waarin ik nu in de jeugdzorg heb mogen werken, in mijn hoofd heeft genesteld. In de geest van de uitspraak van John. F. Kennedy: ”Sommige mensen zien de dingen zoals ze zijn en vragen: waarom? Ik droom van dingen die niet bestaan en vraag: waarom niet?”

 

Mijn droom en ambitie voor de jeugdzorg is dat we over vijf jaar in een Nederland leven waarin kinderen die in hun veilige ontwikkeling worden bedreigd, maar nog wel  thuis wonen, niet meer onder toezicht worden gesteld, een Nederland waarin het aantal uithuisplaatsingen is gehalveerd en waarin de resterende onvermijdelijke uithuisplaatsingen grotendeels netwerkpleegzorg betreffen en mede om die reden ook grotendeels (uiteindelijk) op vrijwillige basis plaatsvinden.

 

Kortom een Nederland met jeugdzorg zonder dwang. Is deze droom bedrog of kan hij werkelijkheid worden? Laat ik beginnen met de ondertoezichtstellingen voor kinderen in de knel die nog thuis kunnen wonen. De eerste ervaringen met de invoering van generiek gezinsgericht werken bij Bureau Jeugdzorg Agglomeratie Amsterdam leren dat we alleen al in 2012 het aantal ondertoezichtstellingen met 17% hebben weten terug te dringen. Dit terwijl onze gezinsmanagers nog midden in het leerproces zitten om zich de nieuwe veel professionelere werkwijze eigen te maken. Gezinsmanagers die al wat langer op de nieuwe manier werken, vragen zich terecht hardop af wat de toegevoegde waarde van een OTS is. Feitelijk gaat het om niet veel meer dan een aantal extra bevoegdheden om zonder toestemming van ouders informatie op te vragen bij derden en bepaalde handelingen te verrichten (aanvraag paspoort, inschrijven op een school, medische behandeling regelen), de mogelijkheid om een schriftelijke aanwijzing te geven en het overgaan tot verderstrekkende maatregelen (zoals een uithuisplaatsing of het ontheffen uit het ouderlijke gezag). De eerste ervaring leert dat de veel beter getrainde en permanent individueel en in teamverband reflecterende gezinsmanagers steeds beter in staat zijn om gezinnen in hun kracht te zetten en te motiveren tot accepteren van hulp vanuit het eigen netwerk en zonodig vanuit de professionele jeugdzorg. Ouders geven dan ook gewoon toestemming voor het inwinnen van informatie bij derden (ook zij hebben belang bij het krijgen van een totaaloverzicht en integrale analyse van de problematiek) en verrichten zelf de noodzakelijke handelingen. De OTS is niet meer nodig.

 

De eerste ervaringen wijzen er ook op dat in die situaties waarin het toch niet lukt om gezinnen/ouders te motiveren, sprake is van een zo ernstige problematiek, dat uithuisplaatsing de enige veilige oplossing voor het kwetsbare kind is. De verwachting is dan ook dat de OTS “thuis” zal verdwijnen, wellicht met een enkele uitzondering voor gezinnen die een laatste zetje van een kinderrechter nodig hebben om in beweging te komen.

 

De eerste ervaringen leren ook dat de nieuwe werkwijze in 2012 al heeft geleid tot vermindering van het aantal uithuisplaatsingen met 20%. Omdat we pas net begonnen zijn is de verwachting gerechtvaardigd dat deze trend zich nog wel even zal doorzetten en dat halvering binnen bereik ligt. Resteert de vraag naar de invulling van de resterende, vanwege zeer ernstige problematiek, onvermijdelijke uithuisplaatsingen. Door het meer inzetten van Eigen Kracht Conferenties lukt het steeds meer om uithuisplaatsingen in vrijwillig kader te realiseren in het netwerk. Vaak is dat familie, maar wanneer we daar nog creatiever mee omgaan, kan het potentieel aan netwerkplaatsingen nog fors worden vergroot, in situaties waarin de familie geen oplossing biedt. Denk bijvoorbeeld aan een plaatsing in het gezin van vriendjes of vriendinnetjes. Soms zal er eerst nog een ondertoezichtstelling “uithuis” voor nodig zijn om de netwerkplaatsing te realiseren. Maar de kans dat de biologische ouders uiteindelijk vrede hebben met een netwerkplaatsing is vele malen groter dan met een reguliere pleegzorgplaatsing en zeker wat betreft verdergaande vormen van uithuisplaatsing.

 

Ongetwijfeld zal voor een resterende kleine groep zware jeugdzorgproblematiek behoefte blijven bestaan aan meer professionele pleegzorg en gezinshuizen (bijvoorbeeld gespecialiseerd in het opvangen van kinderen met ernstige psychiatrische problematiek) en ook residentiële jeugdzorg zal niet volledig kunnen verdwijnen. Sommige kinderen zijn zo beschadigd dat ze echt baat hebben bij deze vormen van jeugdzorg/jeugdpsychiatrie. Maar ook hier is, bij jeugdzorginstellingen, sprake van beloftevolle ontwikkelingen waarbij residentiële zorg steeds kortdurender wordt en ten dienste staat van ambulante zorg thuis en waarbij zelfs de “gesloten” jeugdzorg feitelijk vanuit een open setting wordt vormgegeven. Als kinderen eruit willen lopen dan kan dat, en ze weten dat ze elk moment weer welkom zijn als ze behoefte hebben aan een beschermende time out. Vanuit het kind geredeneerd verdwijnt ook hier het dwangelement steeds meer.

 

Vanuit onmachtige ouders geredeneerd is de andere kant van de medaille van het wenkend perspectief zoals dat hiervoor is geschetst, dat wanneer helder is dat desondanks geen veilige opvoedsituatie kan worden gerealiseerd (bijvoorbeeld wanneer als gevolg van verslaving, zware psychiatrie of LVB ouders echt niet te motiveren zijn te handelen in het belang van hun kinderen) ook doortastender moet worden doorgepakt naar verderstrekkende gedwongen maatregelen zoals ontheffing uit het ouderlijk gezag of perspectiefbiedende pleegzorg. Ik durf zelfs te stellen dat dit milder is voor de ouders in kwestie dan doormodderen. De ongemakkelijke waarheid (zie mijn eerdere columns daarover) is nu eenmaal dat een volledig dwangvrije jeugdzorg vanwege het bestaan van de gebroken schepping een utopie is. Maar dit mag ons niet ontslaan van het voortdurende streven naar de realisering ervan.

 

De meeste mensen willen immers wel veranderen maar niet veranderd worden. En dromen van een jeugdzorg zonder dwang is de noodzakelijke eerste stap naar de (zo volledig mogelijke) realisatie ervan.

 

 

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door tv op
Echt heel knap geschreven, je zou het bijna geloven. Helaas is het wederom toveren met woorden en ontbreekt het niet alleen aan integriteit, maar ook aan nederigheid. Jezelf een beetje met J.F.K. vergelijken. Tsss
Door Lambert Dujardin op
Bureau Jeugdzorg is 1 van de 10 instanties die zich heeft bezig gehouden met de scheiding van de ouders en hun 2 kinderen, die al bijna 2 weken worden vermist.

BJZ had voorgesteld de beide broertjes uit huis te plaatsen en dreven de vader zo tot waanzin dat hij zelfmoord pleegde na (zeer waarschijnlijk) eerst zijn beide zoontjes om het leven te hebben gebracht.

Zie hier het ultieme gevolg van het handelen van BJZ.

En hun hopman Eric Gerritsen zit te flappen op zijn 100e column.
Door S v L (Jongerencoach) op



Ik ben nu ruim 2 jaar bezig om 2kinderen terug naar hun moeder te krijgen. De OTS en UHP is compleet gebaseerd om leugens. Vader is absoluut niet geschikt, wat mij betreft een psychopaat; is veroordeeld door de rechter omdat hij zijn ex en haar dochter heeft mishandeld (letsel heeft toe gebracht) toch heeft hij van Bureau Jeugdzorg zijn dochter en pleegdochter toegewezen gekregen. Wij weten dat hij door gaat tot dat hij moeder en zijn pleegkind compleet heeft vernietigd. Hij krijgt hulp van Bureau Jeugd zorg. Zij hebben zich dan ook nooit in de gestoorde achtergrond van vader verdiept. Hij is niet eens bloedverwant van de oudste van de twee. Maar vader is een NL advocaat die zijn positie misbruikt om Bureau Jeugdzorg en overige instanties te misleiden en vol te stoppen met Leugens. Deze leugens worden zo als waarheid geaccepteerd door Bureau Jeugdzorg, Leger des Heils OverIJssel, en bij het minste geringste alle peilen op de moeder richt. Er met het simpelste gemak met grote stappen over de hatelijke en starre niet mee werkende houding van de vader heen gestapt. Bureau Jeugdzorg heeft zich zo slecht in gelezen in de zaak, is bevooroordeeld en -zelfs al zegt de kinderrechter dat de kinderen omgang moeten hebben met de moeder en geen reden ziet waarom de kinderen weggehouden worden, presteert Bureau Jeugdzorg (Overijsel) zelf de rechtspraak te ondermijnen. Wil dat zeggen dat Bureau Jeugdzorg boven de wet staat? Eerst was het de moeder die een persoonlijkheidsstoornis heeft -wat door allerlei psychologische rapporten is ontkend wordt (er is helemaal niets mis met die vrouw) heeft nu het oudste kind een persoonlijkheidsstoornis. Het is blijkbaar makkelijk voor Bureau Jeugdzorg om alles en iedereen een persoonlijkheidsstoornis toe te dichten – begrijp ik door me in andere gelijke zaken te verdiepen. Het dan ook werkelijk onverteerbaar toe te zien hoe ze een meisje van 10 jaar zo onderdrukken dat ze wel gaat stressen en ze haar naar een psychiater kunnen sturen onder het mom dat ze een persoonlijkheidstoornis heeft. Ze stellen voorwaarde aan moeder die gewoon inhumaan zijn, zij mag niets maar dan ook niets zeggen tegen haar kind als deze met dikke hopeloze tranen zegt terug naar moeder te willen omdat niemand thuis van haar houdt, ze in haar kamer wordt opgesloten en alleen maar te maken heeft thuis met babysitters. Tranen van onmacht schieten er in mijn ogen als ik dit hier op tik want er is nog zoveel meer aan de hand dat ik hier niet allemaal kwijt kan. Het meisje zo eenzaam omdat haar pleegvader haar net zo haat als hij zijn ex-vrouw doet. Het is zo overduidelijk dat dit kind wordt gebruikt omdat vader zijn eigen dochter wil houden. BJ wil vermoedelijk de zusjes niet scheiden dus hij kan zijn gang gaan. BJ heeft zo een verknipt beeld van de situatie, ze doen geen onderzoek over hoe het nu echt zit. Ze hebben nooit iets gezegd over de veroordeling van de vader voor mishandeling. Ze schakelen extra geschakelde hulpverleners van All in the Family in, maar die staan zelfs verbaast te kijken over de handelswijze van Bureau Jeugdzorg -fluisteren moeder met zoveel woorden in dat zaken inderdaad niet helemaal kloppen. Ik ben ernstig mijn vertrouwen in Bureau Jeugdzorg verloren. Ik werk zelf met jeugdigen in Amsterdam – en we weten allemaal dat Bureau Jeugdzorg van geen kant klopt. Moeder en ik geven niet op. Ik blijf moeder steunen. Als de aankomende rechtszaak weer niets oplevert gaan we naar de media. We gaan door tot dat die kinderen terug zijn. Ja, want ook zijn eigen dochter wil terug naar haar moeder. En dat is niet vreemd want de kinderen worden systematisch gemanipuleerd, bij hun moeder weggehouden – door een gefrustreerde, jaloerse, respectloze en arrogante vader die door toe doen van Bureau Jeugdzorg overal mee weg komt. Ik heb er geen goed woord over voor deze organisatie die te veel macht heeft, eenzijdig besluiten neemt en waar nog altijd meer slechts berichten over gepubliceerd worden dan goede. De leugenachtige wereld van Bureau Jeugdzorg is niet goed te praten mr. Gerittsen. U dromen zijn nachtmerries voor de mensen en de kinderen die met uw instelling te maken krijgen. U kent me wel en u kent de zaak waar ik het over heb ook. In Amsterdam ging het mis, en u reactie daarom was net zo teleurstellend als de bullshit die u wederom in uw column schrijft. Er is namelijk nog niets veranderd in deze K*T organisatie van u.
Door Joost Langezwaal op
Gerritsen geeft kennelijk voor de bühne een zoetgevooisde weergave van de papieren theorie (uitsluitend voor de bühne c.q. de financiers; het Rijk en gemeenten) van het Bjz-bestuur.

Daarnaast bevat ook deze column enkele zeer zorgwekkende onderdelen:

“De eerste ervaringen wijzen er ook op dat in die situaties waarin het toch niet lukt om gezinnen/ouders te motiveren, sprake is van een zo ernstige problematiek, dat uithuisplaatsing de enige veilige oplossing voor het kwetsbare kind is. De verwachting is dan ook dat de OTS “thuis” zal verdwijnen, wellicht met een enkele uitzondering voor gezinnen die een laatste zetje van een kinderrechter nodig hebben om in beweging te komen.”

Ten onrechte suggereert Gerritsen dat als het niet lukt om gezinnen/ouders te motiveren, er sprake is van ernstige problematiek. In veel gevallen is er echter sprake van inzicht en realiteitsbesef, waardoor gezinnen/ouders de bestaande jeugdzorg afwijzen wegens gedemonstreerde incompetentie en ongeschiktheid.

Als ik lees wat er staat is het blijkbaar zo dat door BJAA in (vrijwel) alle gevallen dat gezinnen/ouders niet te motiveren zijn voor de kwakzalverij van jeugdzorg zal worden aangestuurd op uithuisplaatsing. Dat zou betekenen dat gezinnen in de agglomeratie Amsterdam te maken gaan krijgen met een systeem dat verder gaat dan in de voormalige DDR onder kameraad Honnecker. Daar werden weliswaar op grote schaal dossiers aangelegd en bijgehouden m.b.t. het 'zien en volgen' van burgers, maar in de praktijk bleef het daar veelal bij. Bij gebrek aan materiële toetsing, zoals door Sven Snijer terecht wordt benadrukt, zal in het Nederlandse jeugd'recht' blijkbaar de overheidsterreur en het gebrek aan rechtsbescherming en rechtszekerheid gezinnen nóg vaker en nóg ernstiger gaan bedreigen dan nu al het geval is.

“Vanuit onmachtige ouders geredeneerd is de andere kant van de medaille van het wenkend perspectief zoals dat hiervoor is geschetst, dat wanneer helder is dat desondanks geen veilige opvoedsituatie kan worden gerealiseerd (bijvoorbeeld wanneer als gevolg van verslaving, zware psychiatrie of LVB ouders echt niet te motiveren zijn te handelen in het belang van hun kinderen) ook doortastender moet worden doorgepakt naar verderstrekkende gedwongen maatregelen zoals ontheffing uit het ouderlijk gezag of perspectiefbiedende pleegzorg.”

Waar Gerritsen ten onrechte aan voorbij gaat is dat in de uitvoeringspraktijk door MW'ers het onderbuikgevoel wordt geraadpleegd om 'vast te stellen' of er sprake is van een onveilige situatie.
Het betreft daarbij andere criteria dan die de wetgever voor ogen had bij de 'veiligheid' van kinderen.

'Criteria' die door jeugdzorg worden gehanteerd zijn b.v. het wel of niet in gesprek gaan met jeugdzorg, of het wel of niet binnenlaten van jeugdzorg. Verder zijn er vele voorbeelden uit de praktijk van zogenaamde 'onveiligheid' en 'zorgwekkende' 'feiten' waaronder het stellen van vragen aan de gezinsvoogd (!), het spreken van een andere taal, allerlei culturele verschillen en gebruiken en het gebruik willen maken van allerlei normale bevoegdheden die onderdeel zijn van het ouderlijk gezag of het zelfbeschikkingsrecht van betrokkenen.

Objectief beschouwd is het juist een teken van veiligheid voor kinderen als ouders weigeren om met incompetente imbecielen in gesprek te gaan, of als ouders weigeren om dergelijke figuren binnen te laten. De rust en stabiliteit van het gezinsleven EIST zulks gezien de schadelijke effecten van de 'hulp' van jeugdzorg.

Als ik het goed begrijp moeten wij gewone stervelingen intussen respect hebben voor het 'moeilijke en belangrijke' werk dat jeugdzorg doet.

Gezien alle rapportages en commentaren van echte deskundigen die inmiddels ruim beschikbaar zijn is de enige logische conclusie dat jeugdzorg nog altijd stuitend incompetent is, en onprofessioneel, ondanks dat er (beweerdelijk) al vele jaren wordt gewerkt aan 'professionalisering' en 'kwaliteitsverbetering'.

Het verklaart wel waarom betrokkenen er steeds weer op wijzen dat hun werk als 'moeilijk' wordt ervaren: nu betrokkenen van rechtswege taken en bevoegdheden hebben gekregen waarvoor de vereiste kennis en vaardigheden, en objectief toetsbare normen en vakbekwaamheidseisen ontbreken, zal de uitvoering van de bijbehorende werkzaamheden logischerwijs als 'moeilijk' worden ervaren.

Alles wat iemand (eigenlijk) niet kan is immers voor de persoon in kwestie per definitie 'moeilijk'?

Zogezien zou het wel eens een goed idee kunnen zijn om betrokkenen te verlossen uit hun 'moeilijke' positie door jeugdzorg op te heffen, en door betrokkenen om te scholen tot professionals waar de maatschappij iets aan heeft.

Tot nu toe toont de wetgever zich bij dit alles ten onrechte handelingsverlegen, aangezien kinderen en ouders rechten hebben op basis van de wet en direct werkende verdragsbepalingen als artikel 6 en 8 EVRM, en artikel 9 lis 3 en artikel 16 van het IVRK.

Het is al eerder nodig geweest om wetgeving te ontwerpen om burgers extra mogelijkheden te geven NB om organen van de overheid te dwingen wettelijke bepalingen na te leven (Wet dwangsom en beroep bij niet tijdig beslissen). Het is op zichzelf al een gotspe dat dat nodig is, en helaas blijkbaar tekenend voor de tijdgeest en voor het 'normbesef' bij (medewerkers van) organen van de overheid.

Tegelijk rust op de overheid een zorgplicht ten aanzien van rechtszekerheid, rechtshandhaving en rechtsbescherming voor burgers, waartoe, ja echt, zelfs kinderen en ouders behoren!
Door Thorbald op
Nou, gefeliciflapstaart Eric, op naar de 1000 !

;-))
Door B. van Rosmalen (goed ingevoerd in Amsterdamse jeugdzorg) op
Nog een onwaarheid in dit stuk: er wordt gedaan alsof ouders zo tevreden zijn. Die zouden nu zomaar toestemming geven aan BJAA om informatie te vragen op scholen etc.

Niets is echter minder waar! De Telegraaf heeft zaterdag geschreven hoe achttien samenwerkende ouderorganisaties persé niet willen dat er ouder kind adviseurs de scholen inkomen zoals nu het plan is. Omdat ze BJAA niet vertrouwen.

Ook is er afgelope week een bijeenkomst geweest over hoe Turkse EN Nederlandse ouders BJAA juist mijden en totaal niet meer vertrouwen. Dat komt onder meer ook door de opstelling van wethouder Hilhorst die alle zorgen van deze ouders ontkent en zelfs heeft gesteld dat Jeudzorg met Yunus zorgvuldig heeft gehandeld.

Tot slot geeft dus ook de inspectie aan dat BJAA juist veel te onzorgvuldig met infomratie van scholen en andere informatie die zij opvragen omgaan.

Hoeveel onwaarheden mag een columnist zich permitteren van Binnenlands Bestuur? Is column nr. 101van deze auteur hierna nog wel een optie?
Door B. van Rosmalen (goed ingevoerd in jeugdzorg) op
Er staat nog een grote onwaarheid in dit stuk:

Dat kinderen zogenaamd uit instellingen weg kunnen lopen als ze dat willen en daarna weer terug kunnen komen. Ten eerste lopen kinderen massaal weg uit instellingen maar worden ze er ook uit gezet als ze te lastig zijn. Als ze weglopen of eruit gezet worden, krijgen ze zware straffen, wordt hun plek aan een ander gegeven (wachtlijsten) en staan ze op de opsporingstelex van de politie. Ze kunnen dus nergens terecht en als ze terug komen wacht hun de isoleercel of andere vrijheidsbeperkende maatregelen. Als ze te vaak weglopen gaan ze naar een gesloten instelling.

Wat Gerritsen beschrijft is pertinent niet waar en zeer oneerlijk naar de uiterst schrijnende omstandigheden waarin vele kinderen in instellingen verkeren.

Het zal ook nooit waar worden omdat instellingsbestuurders een optimale bezetting willen van hun instellingen. Dat is ook de kern van de hardnekkige wachtlijstproblematiek zoals algemeen bekend in de jeugdzorg.

Gerristen spiegelt daarom bewust een utopie voor, dat is regelrecht misleidend.

Door B van Rosmalen (goed ingevoerd in Amsterdamse jeugdzorg) op
Dit artikel is niet eerlijk want erg selectief met de waarheid.

Dit klopt er niet aan:

1 Er zijn minder OTS-en (dwang) maar er is meer drang (vrijwillige hulp onder dreiging va OTS en UHP). Voor de positie van ouders en kinderen is dit dus helemaal geen verbetering, zoals Gerritsen wil geloven. Het is alleen maar een kwestie van het beestje een andere naam geven, van dwang naar drang.

De dranghulp neemt juist sterk toe, BJAA wordt dan ook duurder dan goedkoper. Dat heeft te maken met Eigen Kracht Conferenties, die worden gebruikt om juist meer hulp te verkopen, op te dringen, in plaats van minder. Alleen heet die hulp nu vrijwillig (drang) ipv dwang.

Maar of er nu echt een OTS of UHP komt, of je wordt daarmee bedreigd. Voor de ouders is het dezelfde rechteloosheid en dwang en wanhoop en voor kinderen ook. Want als je je verzet tegen BJAA dan kunnen ze immers alsnog je kinderen afpakken.

De afname van de OTS-en is dus beslist geen verbetering voor ouders en kinderen. Maar het is ook geen verbetering voor belastingbetalers, want dranghulp is duurder dan dwanghulp blijkt bij BJAA. Gerritsen heeft immers om die reden al enorme wachtlijsten aangekondigd in het Parool enkele maanden geleden. Daarnaast zijn de EKC's erg duur.

Kortom, oude wijn in een nieuw vat. Kwestie van het geen dwang meer noemen maar vrijwillig onder drang hetgeen exact hetzelfde inhoudt voor clienten en duurder is voor de belastingbetaler.

2 Minder UHP's komt doordat er minder gedwongen UHP's zijn, het is weer een kwestie van naam. Want kinderen kunnen door een OTS uithuisgeplaatst worden. Maar ouders kunnen net zo goed gedwongen worden hun kinderen in een instelling of pleeggzin te plaatsn, omdat het toch wel gebeurt want als ze niet akkoord gaan dan dreigt jeugdzorg met een OTS en op basis daarvan een UHP. De helft van de kinderen in instellingen zit daar zogenaamd 'vrijwillig'. Vaak zijn dat nu juist de meest trieste gevaleln, dus minder UHP's betekent niet echt minder uit huis plaatsen. Gerritsen bedoelt dat er minder onder dwang (op basis van OTS) uit huis wordt gehaald.

Nog een kwestie van een andere naam verzinnen. Als kinderen naar een gezinshuis gaan dan heet dat 'pleegzorg' in plaats van een tehuis. Terwijl het gewoon om een commercieel bedrijf gaat dat bestaat uit het bieden van pleegzorg.

Kortom, het zijn uiterst selectieve manieren om met de waarheid om te gaan om een positief beeld voor te spiegelen. Maar er is helemaal geen positief beeld in Amsterdam, de jeugdzorg wordt duurder en er is geen enkel bewijs dat de hulp effectiever is.

3 Volgens Gerritsen zijn zijn gezinsmanagers zoveel professioneler doordat zijn organisatie een 'lerende organisatie' is geworden. Maar dat is de Inspectie zeker niet met Gerritsen eens, BJAA staat onder verscherpt toezicht (al wéér!, vorige was twee jaar geleden), dit keer vanwege de vele fouten met de waarheid in dossiers. Gezinsvoogden slagen er niet eens in feiten en meningen uit elkaar te houden, fouten gaan nooit meer uit dossiers, kindren worden onterecht uit huis gehaald. Maar ook: van zwaar mishandelde kinderen wordt vaak onterecht gedacht dat het wel meevalt. Omdat de ouders 'vrijwillig' meewerken. Dat juist ernstig mishandelende ouders zich meewerkend voordoen, is juist kenmerkend voor deze ouders. Vaak al levenslang gepokt en gemazeld in de hulpverlening.

Maar niet alleen de inspectie is helemaal niet tevreden met BJAA. Ook vele ouderorganisaties verzetten zich, juist tegen BJAA. Zie Jeugdzorg Darkhorse en Ouders.nl, zie een groot stuk hierover in de Telegraaf waarin ook weer de rampzalige plannen van Amsterdam worden genoemd.

Het verhaal van Gerritsen klopt niet. Het is ook helemaal geen mooie droom die hij schetst maar een bestuurdersverhaal, waarin het belang van de organisatie (geld verdienen door zoveel mogelijk hulp te verkopen, werkgelegenheid behouden, aanzien van de bestuurder) overheerst.

Door AdVader op
wat een zoetgevooisd artikel weer hee, de hele jeugdzorg dat slechts sluitstuk is maar ook familierecht moet op de schop, immers, scheiding is kindermishandeling, de scheidende ouder is ongeschikt, femini$$me is het beest.
Door Sven Snijer (Jeugdzorg Dark horse) op
Het is behoorlijk brutaal, om te beweren dat het aantal uithuisplaatsingen met 50% of meer naar beneden kan, omdat jeugdzorg sinds kort PROFESSIONELER is gaan werken. Wat heeft jeugdzorg dan al die jaren hiervoor gedaan!? Een muntje opgooien?

Wat een hoopvolle boodschap zo opeens vanuit jeugdzorgland, nadat BJZ de afgelopen jaren genadeloos op haar donder heeft gekregen van ontevreden ouders en advocaten die zich steeds meer beginnen uit te spreken tegen de zorgterreur. En wat een leuk bericht voor al die ouders die nog onder het 'oude systeem' van de jeugdzorg hebben mogen genieten. Ouders die nodeloos hun kinderen zijn kwijtgeraakt, omdat BJz toen nog niet geprofessionaliseerd was.

Krijgen deze mensen nu met terugwerkende kracht, in het licht van de nieuwe inzichten hun kinderen terug? Of blijft in al die zaken zoals die van Arlette Heskes, Jordy en de Culemborg-affaire de verkramping bestaan? Is fouten toegeven alleen mogelijk, tussen neus en lippen door bij een sprong voorwaarts , onder het motto 'zo amateuristisch en autoritair als toen, doen we het niet meer'?

Fijn, dat er niet nog meer onnodige jeugdzorgslachtoffers zullen komen, indien deze mooie droom doorgang zal vinden. Het lijkt me dan wel zaak, om naast meer respect (en Eigen Kracht) voor ouders, nog een klein dingetje in te voeren, genaamd 'materiële toetsing' (van speculatieve ontwikkelingsbedreiging), zodat die zaken die makkelijk controleerbaar zijn (een trap waar moeder zogenaamd vanaf geduwd is door vader) straks ook echt gecontroleerd zullen worden, zodat in rapportages niet langer de niet-bestaande trap (in de gelijkvloerse woning) kan blijven voortspoken en jeugdzorg kan doen alsof het 'moeders woord tegenover dat van vader' is.

Ook een 'positievere' jeugdzorg moet zich baseren op feiten en niet op de vermoedens en speculaties van de hulpverleners. Eigen Kracht is net zo goed een dwangsysteem, waar niemand mee opgezadeld wil worden, als er niet werkelijk iets aan de hand is. Jeugdzorg moet leren om feiten en de interpretatie van feiten, als twee aparte dingen te zien. Jeugdzorg wordt pas echt professioneel, als ze niet langer de feiten binnen haar eigen subjectieve beleving trekt en misvormt naar de reeds bestaande vermoedens of ze gewoon negeert, omdat ze het bestaande beeld niet lijken te bevestigen (tunnelvisie).

Een hoop werk voor een organisatie die zo lang gewend was om haar gang te kunnen gaan, totdat internet roet in het eten gooide. Maar jeugdzorg is nu op de goede weg en wij blijven met z’n allen flink druk uitoefenen, bij wijze van aanmoediging. En als het straks allemaal gelukt is jeugdzorg, dan niet vergeten om ook de rotzooi op te ruimen die achter jullie ligt. De spanningsboog van het heden, wordt tenslotte gevormd door een duidelijke visie voor de toekomst en een volledige erkenning (en herstel) van wat er gebeurd is in het verleden.