of 59345 LinkedIn

Opinie

  • Het is tijd voor samenspraak

    Half maart publiceerde het Sociaal Cultureel Planbureau een essay van Kim Putters met de titel: Een lokaal sociaal contract. Voorwaarden voor een inclusieve samenleving. Putters analyseert een aantal belangrijke trends in het sociaal domein en presenteert vervolgens een vernieuwingsagenda met zes aandachtspunten voor nieuwe lokale besturen na de gemeenteraadsverkiezingen. Putters pleit voor het beter benoemen wat burger en overheid van elkaar mogen verwachten; een integrale visie op zorg en participatie; een bredere kijk op gezondheid; meer zeggenschap over zorg en ondersteuning; steviger georganiseerde tegenmacht (van burgers en professionals) en een lerende uitvoeringspraktijk.  

  • Leren van Hardenberg

    De Nederlandse burger denkt dat het wel goed zit met de toegankelijkheid van ons land voor mensen met een beperking. Vaak hoor je “Het is hier toch best goed geregeld” en nog vaker “Zo erg zal het niet zijn”. Maar de ervaringen van gehandicapten op de arbeidsmarkt, met het woningaanbod en in het onderwijs vertellen een heel ander verhaal.

  • Willen we allemaal langer thuis wonen?

    Sinds het sluiten van de verzorgingshuizen bezoeken jaarlijks 800 duizend 65-plussers de spoedeisende hulp (SEH) van een ziekenhuis, waarvan er 322 duizend worden opgenomen zonder medisch-specialistische noodzaak. Het gaat dan om welzijnsklachten, zoals eenzaamheid en neerslachtigheid, waarvan de huisarts vindt dat alleen thuisblijven niet meer verantwoord is. Dit leidt tot onnodige bezetting van 4.100 ziekenhuisbedden. Eén bed kost 800 euro per dag, op jaarbasis gaat het over 1,4 miljard euro. En dan nog de zogeheten transferverpleegkundigen die de lui weer verantwoord thuis moeten zien te krijgen.

  • De cliënt is de echte expert

    Ik was laatst bij een bijeenkomst waar een aantal ervaringsdeskundigen hun verhaal mochten doen. Aan het eind van ieder verhaal werd er door zorgprofessionals en beleidsmedewerkers in de zaal hard geklapt. Er werd instemmend geknikt en gehumd en beterschap beloofd. Dit is waar het om ging, zei men.

  • Rondjes draaien tussen droom en daad

    De afgelopen vier jaar heeft Ieder(in) tot vervelens toe gesignaleerd dat mensen met een beperking door de veranderende wet- en regelgeving eerder minder, dan meer kunnen meedoen aan de samenleving. Terwijl dat laatste toch de bedoeling was. Vreemd genoeg lukt het maar niet om integraal gehandicaptenbeleid, gericht op volwaardig kunnen meedoen, steviger op de politieke agenda te krijgen. Terwijl er zo veel te winnen is.

  • Handen af van de vrije zorgkeuze

    Nou, daar gaan we weer! Een groep belanghebbenden lobby’t weer eens om onze zorgkeuzevrijheid af te schaffen. Die is verankerd in art. 13 Zorgverzekeringswet en in het zogeheten Hinderpaal-arrest van de Hoge Raad.

  • Geen veiligheidshuis kan zonder gehandicaptenzorg

    Het besef dat een aanzienlijk deel van onze gevangenen, verslaafden, dak- en thuislozen ook een licht verstandelijke beperking heeft, neemt toe. Ze zijn natuurlijk niet minder verslaafd en een strafbaar feit blijf een strafbaar feit. Maar het toenemende inzicht biedt wel een basis voor een veel effectievere ondersteuning en begeleiding.

  • Aandacht vragen

    Hoe vraag je als overheid speciale aandacht voor een onderzoek? Door het op internet te publiceren en snel er weer af te halen. Een onderzoek naar de taaleis in de bijstand heeft een halfuur op een overheidssite gestaan. 

  • Dubbel gestraft

    Jonge mensen met een verstandelijke beperking moeten vaak na hun 20e het Voortgezet Special Onderwijs verlaten. Voor hen is er geen vervolgonderwijs en daardoor is er op de arbeidsmarkt geen werk voor ze. Dan word je in feite dubbel gestraft. Vijf studenten van de Hogeschool Amsterdam vragen met een petitie aan de Tweede Kamer aandacht voor deze groep. Een actie die uit m’n hart is gegrepen.

  • Geef mensen het recht op langdurige zorg terug

    Voor honderdduizenden mensen met een levenslange en levensbrede beperking is het leven erg ingewikkeld geworden. Tot voor kort kregen de meeste gehandicapten alle zorg en ondersteuning die zij nodig hadden vanuit één wet: de Awbz. Inmiddels zit nog maar een kwart van de oorspronkelijke Awbz-groep in de Wet langdurige zorg. Het overgrote deel van de mensen met een beperking moet hun zorg en ondersteuning geregeld zien te krijgen uit één of meer van de nieuwe zorgwetten: de Wmo, de Jeugdwet en de Zorgverzekeringswet (Zvw). Deze wetten gaan vooral uit van tijdelijkheid van de ondersteuning. En juist daar gaat het mis. Mijn indruk is dat veel problemen in het zorgstelsel voortduren door misverstanden rond het begrip ‘langdurige’ zorg. Een herbezinning is dringend nodig.

  • Over het ‘zien’ van een kind.

    Lieve meester Mok,

    U bent allang dood. Uw naam ken ik alleen van mijn 89-jarige geweldige tante Jo.

    Maar u hebt een verhaal met mijn vader. Hij was veertien toen u langs liep bij de kleine boerderij. U zag dat hij in de moestuin aan het schoffelen was. U sprak mijn oma Pietje: goh, wat zonde dat ik jouw Piet zie schoffelen. Hij was de beste van de hele school.