of 59123 LinkedIn

Opinie

  • Is slechte zorg een schending van mensenrechten?

    Mensen met een handicap hebben het recht om met dezelfde keuzemogelijkheden als anderen te wonen en deel uit te maken van de maatschappij. Dit is vastgelegd in het VN-verdrag Handicap, dat Nederland in 2016 ratificeerde. Artikel 19 van het verdrag stelt dat de staat moet waarborgen dat ‘personen met een handicap toegang hebben tot een reeks van thuis, residentiële en andere maatschappij-ondersteunende diensten, waaronder persoonlijke assistentie, noodzakelijk om het wonen en de opname in de maatschappij te ondersteunen en isolatie of uitsluiting uit de maatschappij te voorkomen.’ In theorie bieden de verschillende zorgwetten alle ruimte om vorm te geven aan dit ‘persoonlijke assistentie’-artikel - zoals het door kenners liefkozend wordt genoemd. Maar in de dagelijkse praktijk van wonen en leven met zorg komt er vaak weinig van terecht.

  • Winst is als lucht

    Mijn vader zei altijd: Winst is net als lucht. Je hebt het nodig om te ademen zodat je in leven blijft, maar het doel van leven is niet: lucht inademen. Winst is nodig om te kunnen blijven investeren in je organisatie en je mensen, dus om te overleven. Maar het doel is niet ‘winst maken’.

  • Invloed van gemeenten

    Een wethouder die Jeugd in de portefeuille had en ik, hadden het voornemen om een dag van stoel te ruilen: zij een dag algemeen directeur van de Raad voor de Kinderbescherming, ik een dag wethouder van een gemeente met ongeveer 40 000 inwoners. Omdat dat voornemen door allerlei praktische zaken niet uitvoerbaar leek, besloten we op zijn minst een dag met elkaar mee te lopen, om zo toch op een andere manier kennis te maken met elkaars werk.

  • Aan het werk!

    Zoveel mogelijk nieuwe reguliere banen voor mensen met een arbeidsbeperking en effectief maatwerk op weg naar werk. Dat was het streven van de Participatiewet en de Banenafspraak. Met het afbouwen van sociale werkplaatsen, het terugdringen van uitkeringen en een grotere rol voor gemeenten, moesten meer mensen met een arbeidsbeperking gemakkelijker aan de slag gaan. Werkgevers zouden zich beter inspannen om mensen aan het werk te helpen. Dat was de bedoeling.

  • Verschil kunnen maken

    Niet alleen de mantelzorgers raken op in vergrijzende en dunbevolkte gebieden in ons land, dat geldt ook voor zorgpersoneel in het algemeen. Vooral dat laatste is een landelijke trend die zich in krimpregio’s extra laat voelen: een toenemende zorgvraag in combinatie met een dalende beroepsbevolking. 

  • Het is tijd voor samenspraak

    Half maart publiceerde het Sociaal Cultureel Planbureau een essay van Kim Putters met de titel: Een lokaal sociaal contract. Voorwaarden voor een inclusieve samenleving. Putters analyseert een aantal belangrijke trends in het sociaal domein en presenteert vervolgens een vernieuwingsagenda met zes aandachtspunten voor nieuwe lokale besturen na de gemeenteraadsverkiezingen. Putters pleit voor het beter benoemen wat burger en overheid van elkaar mogen verwachten; een integrale visie op zorg en participatie; een bredere kijk op gezondheid; meer zeggenschap over zorg en ondersteuning; steviger georganiseerde tegenmacht (van burgers en professionals) en een lerende uitvoeringspraktijk.  

  • Leren van Hardenberg

    De Nederlandse burger denkt dat het wel goed zit met de toegankelijkheid van ons land voor mensen met een beperking. Vaak hoor je “Het is hier toch best goed geregeld” en nog vaker “Zo erg zal het niet zijn”. Maar de ervaringen van gehandicapten op de arbeidsmarkt, met het woningaanbod en in het onderwijs vertellen een heel ander verhaal.

  • Willen we allemaal langer thuis wonen?

    Sinds het sluiten van de verzorgingshuizen bezoeken jaarlijks 800 duizend 65-plussers de spoedeisende hulp (SEH) van een ziekenhuis, waarvan er 322 duizend worden opgenomen zonder medisch-specialistische noodzaak. Het gaat dan om welzijnsklachten, zoals eenzaamheid en neerslachtigheid, waarvan de huisarts vindt dat alleen thuisblijven niet meer verantwoord is. Dit leidt tot onnodige bezetting van 4.100 ziekenhuisbedden. Eén bed kost 800 euro per dag, op jaarbasis gaat het over 1,4 miljard euro. En dan nog de zogeheten transferverpleegkundigen die de lui weer verantwoord thuis moeten zien te krijgen.

  • De cliënt is de echte expert

    Ik was laatst bij een bijeenkomst waar een aantal ervaringsdeskundigen hun verhaal mochten doen. Aan het eind van ieder verhaal werd er door zorgprofessionals en beleidsmedewerkers in de zaal hard geklapt. Er werd instemmend geknikt en gehumd en beterschap beloofd. Dit is waar het om ging, zei men.

  • Rondjes draaien tussen droom en daad

    De afgelopen vier jaar heeft Ieder(in) tot vervelens toe gesignaleerd dat mensen met een beperking door de veranderende wet- en regelgeving eerder minder, dan meer kunnen meedoen aan de samenleving. Terwijl dat laatste toch de bedoeling was. Vreemd genoeg lukt het maar niet om integraal gehandicaptenbeleid, gericht op volwaardig kunnen meedoen, steviger op de politieke agenda te krijgen. Terwijl er zo veel te winnen is.