of 59274 LinkedIn

Slechts 10 procent Rotterdamse bezwaren gegrond

Van de ongeveer 11.500 bezwaren die de Rotterdamse Algemene Bezwarencommissie (Abc) vorig jaar ontving, zijn er slechts 1.145 gegrond verklaard. Dat schrijft de Abc in haar jaarverslag. De meeste bezwaren kwamen binnen bij Kamers IV en VI, die respectievelijk klachten over de Wmo en de Jeugdwet, en de Participatiewet behandelen. Het totale aantal bezwaarschriften nam voor het tweede jaar op rij af.

Van de ongeveer 11.500 bezwaren die de Rotterdamse Algemene Bezwarencommissie (Abc) vorig jaar ontving, zijn er slechts 1.145 gegrond verklaard. Dat schrijft de Abc in haar jaarverslag. De meeste bezwaren kwamen binnen bij Kamers IV en VI, die respectievelijk klachten over de Wmo en de Jeugdwet, en de Participatiewet behandelen. Het totale aantal bezwaarschriften nam voor het tweede jaar op rij af.

5.000 bezwaren ongegrond

Van de ingediende bezwaren werden er uiteindelijk 1.390 ingetrokken. In 1.639 gevallen was het bezwaar niet-ontvankelijk. Op 1.902 bezwaren volgde een tegemoetkoming en in ongeveer 5.000 gevallen werd een bezwaar ongegrond verklaard. 89 procent van de bezwaren kon binnen de termijn worden afgehandeld.

 

Meer dan helft bezwaren Participatiewet onterecht

Kamer VI, die bezwaren over de uitvoering van de Participatiewet op z’n bordje krijgt, handelde vorig jaar 6.751 bezwaren af, een aantal dat ongeveer gelijk is aan dat van het voorgaande jaar. In totaal kwamen er 7.128 bezwaren binnen, waarvan er 1.409 over fraudebesluiten gingen. Van de behandelde bezwaren werden er ongeveer 1.000 gegrond verklaard en was er in hetzelfde aantal gevallen sprake van een tegemoetkoming. Maar liefst 3.000 bezwaren bleken ongegrond en ongeveer 900 bezwaren werden niet-ontvankelijk verklaard. Waar normaal op ongeveer 4 procent van de besluiten van het cluster werk en inkomen een bezwaar volgt, was dat vorig jaar in maar 3,5 procent van de besluiten het geval.

 

471 bezwaren tegen Wmo-beschikkingen

Van de 11.500 bezwaren kwamen er ongeveer 3.800 binnen bij Kamer IV, die bezwaren omtrent het rechtsgebied bestuursrecht algemeen, subsidies, en de uitvoering van de Wmo en de Jeugdwet behandelt. Onder ‘bestuursrecht algemeen’ vallen onder meer bezwaren over huishoudelijke afvalstoffen, parkeervergunningen en de Wet basisregistratie personen (Wet brp). Van de 3.528 behandelde bezwaren werd 35,4 procent ongegrond verklaard en werd 21,1 procent ingetrokken. Op 23,3 procent volgde een tegemoetkoming. Slechts vier procent werd gegrond, dan wel deels gegrond verklaard. Besluiten over huishoudelijk afval en parkeervergunningen waren samen goed voor zo’n 2.000 van de 3.800 binnengekomen bezwaren. Tegen Wmo-beschikkingen werden 471 bezwaren ingediend.

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Keijzer op
Dus al met al zit de Gemeente in een mega disproportionele sterke positie. Al meer heb ik hier aangegeven: waar blijft die onafhankelijke zorg coördinator naast de huisarts? Die indiceert, opdrachten geeft, monitoort en indien nodig corrigeert. Dit zou een landelijk systeem moeten zijn. Dit is laagdrempelig en wijkgericht. Dan heeft de cliënt onafhankelijke steun eindelijk eens naast zich, i.p.v nu een gemeente en andere organisaties, die op manager niveau elkaar de hand boven het hoofd houden. De vele wisselingen van de veldwerkers duiden er niet op dat er in een fijn werkklimaat gewerkt wordt!

Hoeveel mensen in de regel nu niet met alle privacy gegevens van 1 persoon te maken krijgt... Steeds weer die intakes. Heel veel wisselende begeleiders. Deze coördinator slecht dus de muren tussen al die betrokken eilandjes en filtert de slechte appels van de beschikbare Zorgmand. Die vormen de uitvoerders. Coördinator kan verslag uitbrengen aan Gemeenteraad, zoals die in de realiteit ook is. Gemeente kan zich niet verschuilen achter gelikte PR.

Wie nog een fulltime werkende huisarts heeft die deze naam ook waard is en zelf het reilen en zeilen rondom een patiënt in de gaten houdt, mag zich gelukkig prijzen. Op heel veel plekken is dat anders. 2 dagen beschikbaar, of anders een collega is voor mij al het nieuwe normaal sinds jaren. Veel wisselingen ook hier weer. De zorg coördinator naast de huisarts, vult dit hiaat op en dit beroep is uitstekend geschikt voor ervaren wijkverplegers/sters, voor wie het gebruikelijke werk te zwaar wordt.

Zoveel duur betaalde managers, die met deze zaken te maken hebben en zo een belabberd resultaat, omdat eigen koninkrijkjes en gezichtspunten primeren en men onderling elkaar spaart op de hoogste niveaus. Er niet werkelijk naar ervaringsdeskundigen geluisterd wordt en eigen veldwerkers, tot je de gele hesjes in Frankrijk baart daarmee.

Dan al die kerken in dit land die proberen te helpen en een heel grote vuist konden maken gezamenlijk, maar die ook niet activistisch zijn. Geen tijd genoeg voor professionals daar en vele kerken hebben gebrek aan vrijwilligers. Ook dit is dus enorm versnipperd en dat in een klein land als Nederland. De voedselbanken zijn sinds komst Euro als paddenstoelen uit de grond gerezen. Dit versterkt door de crises en last but not least door het mega versnipperde beleid en al sinds de Euro minstens, stagnatie van inkomens bij de onderste helft van burgers.

Graag heel snel een onafhankelijke zorg coördinator naast de huisarts zoals boven omschreven!
Door Keijzer op
Nog een probleem is, dat de professionele begeleiders, die sinds de decentralisatie door de Gemeente betaald worden, zo krap in uren zitten, dat er ook geen tijd is om fondsen aan te schrijven. Voor acute zaken, die Gemeente onder algemene gebruiksartikelen schaart, duurt de procedure bij fondsen vele weken tot maanden.

Er ontstaan dus vergrote problemen in huishoudens. Dus wil men nu in bepaalde wijken ter wille van een betere start in het leven van de kindertjes, maatschappelijke ondersteuners aan de klassen verbinden. Elke keer weer nieuwe projecten, om de eerder groter gemaakte problemen te tackelen!

Nu besparen Gemeenten ook, om naar Kringloopwinkel te verwijzen. Niks mis mee, maar daar kun je geen dure kapot gevallen bril even halen. Of een gestolen tandem. Altijd zijn er ook geen rollators voorhanden. Of goed werkende wasmachine, of koelkast. Het risico dat er weer een reparateur korte tijd daarna moet bijkomen is groot. Wie moet dat weer regelen? Wie betaalt dat? Er wordt dus op aangestuurd, dat niet alleen mantelzorg verwacht wordt van familie, maar ook die steeds meer financieel moeten bijspringen. Dan heb je het ook over lagere/lage inkomens.

Via een advocaat een akkoord proberen te krijgen, wordt helemaal te lastig voor veelal kwetsbare cliënten en professionele ondersteuners en mantelzorg. Bovendien, als het niet om substantiële bedragen gaat, zal een pro deo advocaat adviseren om dit te laten rusten, om dure gerechtskosten te voorkomen.
Door Keijzer op
Dit lijkt mij een onvolledig plaatje!

Het kost burgers, of hun mantelzorgers, heel wat extra belasting om in beroep te gaan.

Na een eerste afwijzing, waar naar mijn ervaring snel over wordt beslist, kun je verder gaan. Maar de Gemeente komt dan met een juridische medewerker. Die uiteraard niet primair voor de burger werkt. De Gemeente betaalt. Wie betaalt, bepaalt immers.

Hier zit mijn bezwaar tegen dat alle macht onder een dak zit.

Sinds de decentralisatie krijgen begeleiders van de hoofdzorgaannemer, of onderaannemer, minimale uren. Want die ontvangen ook vergoedingen voor krap aantal uren van de Gemeente.

Er is voor begeleiding niet of nauwelijks tijd meer, om in beroep te gaan voor de cliënt.

Wat de Gemeente hier doet is, om bij elke aanvraag voor WMO en Bijstand een medewerker vanuit WMO/Bijstand te laten reageren. Dat is in de regel een nee. Reken daar maar op. Vervolgens moet je enorm veel papierwerk aanleveren als je toch verder wil gaan, ook al is betreffende persoon al jaren bekend. Dan is het in de regel ook nee. Dan kan je nog verder gaan en dan komt dus een juridische medewerker vertellen dat dit afgewezen is.

Als je dit een aantal keren zo hebt meegemaakt, dan geeft een mens het maar op. De papierwinkel, de bureaucratie en weinig/niet burgergerichtheid, de ergernis en stress, vormen het perfecte ontmoedigingsbeleid vanuit de Gemeente!

De heer Rutte kan zich schrap zetten, want die gele hesjes beweging gaat hier ook groeien. Alle macht in een hand werkt nooit goed uit en mensen onder dat dak scharen zich maar in de logica van het management. Wie zijn nek uitsteekt, krijgt geen voldoende steun van collega's ook.

Waarom zou het zo vaak zo faliekant mis gaan denkt u op zoveel terreinen binnen de publieke sector?

De Gemeente hanteert ongegeneerd onaangekondigde veranderde gezichtspunten over dezelfde zaken en dat heet dan maatwerk. Enerzijds is van alles voor eigen rekening, anderzijds, als daarvoor met moeite gespaard wordt maandelijks van laag inkomen, is dat weer ruimte tussen inkomen en vaste lasten (of saldo), om alle aanvragen steeds af te wijzen.

Wie dus door schulden niets meer kunnen sparen, krijgen volgens mij eerder een ja. De moeizame clienten hebben denk ik prioriteit.

De beleidslijn tussen niet gehandicapten ondersteuning en die voor gehandicapten, wordt steeds vager gemaakt.