of 59318 LinkedIn

‘Nieuwe fraudeaanpak ondervangt problemen goed’

Experts op het gebied van handhaving van de Participatiewet zien vooruitgang in een conceptwetsvoorstel van dat ervoor moet zorgen dat uitkeringsfraude met vermogen in het buitenland niet meer loont. Staatssecretaris Tamara van Ark (Sociale Zaken en Werkgelegenheid, VVD) maakte het voorstel zaterdag bekend.

Experts op het gebied van handhaving van de Participatiewet zien vooruitgang in een conceptwetsvoorstel van dat ervoor moet zorgen dat uitkeringsfraude met vermogen in het buitenland niet meer loont. Staatssecretaris Tamara van Ark (Sociale Zaken en Werkgelegenheid, VVD) maakte het voorstel zaterdag bekend.

Uitkeringsrecht herleeft

Tot nu toe geldt dat een fraudeur opnieuw een uitkering kan krijgen na te zijn betrapt op het bezitten van vermogen in het buitenland. Doordat het teruggevorderde bedrag als schuld wordt afgetrokken van de waarde van het aangetroffen vermogen, komt iemand mogelijk onder de vermogensgrens terecht waardoor het recht op uitkering herleeft. Daarom worden boetes en vorderingen in het kader van socialezekerheidsfraude binnenkort niet meer als schuld meegenomen in de vermogenstoets. Behalve fraude minder lonend te maken, hoopt de staatssecretaris hiermee ook gemeenten verder aan te zetten tot het aanpakken van uitkeringsfraude met vermogen in het buitenland.

 

Onrechtvaardig

‘In hoofdlijnen helemaal prima’, luidt het verdict van Hans Nacinovic, als jurist gespecialiseerd in de Participatiewet. ‘Iemand die wél eerlijk is over het vermogen en zijn of haar huis in Turkije aan de straatstenen niet gesleten krijgt, zit ook zonder uitkeringsrecht. Dat bij fraudeurs het uitkeringsrecht herleefde, is onrechtvaardig naar de mensen die eerlijk zijn over hun vermogen en het daarom zonder uitkeringsrecht moeten stellen.’

 

Interen

Staande rechtspraak voorziet er volgens Nacinovic in dat mensen met vermogen dat zij niet te gelde kunnen maken niet omkomen van de honger omdat zij geen uitkering krijgen. ‘Als iemand kan aantonen dat hij of zij zich heeft ingespannen om vermogen te gelde te maken, moet de gemeente  de waarde van het bezit nog niet meerekenen.’ Het conceptwetsvoorstel houdt met één ding echter geen rekening volgens Nacinovic. ‘Als het vermogen te gelde wordt gemaakt en wordt gebruikt voor het aflossen van de terugvorderingsschuld, kan iemand verwijtbaar terugkomen onder de bijstandsgrens omdat hij of zij te snel op het vermogen heeft ingeteerd. Dan krijgt iemand meteen een maatregel opgelegd. Dat moet eigenlijk nog worden voorkomen.’

 

‘Probleem goed ondervangen’

Evelien Meester, als juridisch adviseur bij Stimulansz gespecialiseerd in de Participatiewet, legde het probleem dat met de wetswijziging wordt verholpen recentelijk uit aan Binnenlands Bestuur en vindt dat Van Ark met een goede oplossing is gekomen. ‘Het wetsvoorstel komt tegemoet aan de klachten van gemeenten die niet verplicht willen zijn om een uitkering te blijven verstrekken aan fraudeurs. Daarnaast wordt ook het probleem dat mensen hun vermogen in het buitenland soms niet verkocht krijgen, goed ondervangen. Als iemand zich aantoonbaar maar tevergeefs heeft ingespannen om een huis verkocht te krijgen, kan worden aangenomen dat die persoon niet direct over het vermogen kan beschikken. Een gemeente kan dan bijstand verstrekken om niet, of als lening. Zo wordt voorkomen dat mensen honger lijden en wordt gestimuleerd dat mensen zich actief inzetten om hun vermogen te gelde te maken.’

 

Redelijkheidstoets

Het kritiekpunt van Nacinovic deelt Meester overigens niet. ‘Ook voor dat interen is al een remedie. De norm is dat iemand niet met een hoger tempo dan anderhalf keer de bijstandsnorm per maand mag interen. Als dat wél gebeurt, kan een gemeente een maatregel opleggen omdat iemand verwijtbaar in de bijstand is geraakt. Daarvoor is echter ook een redelijkheidstoets. Zo is het bij iemand die net gescheiden is en een hele nieuwe inboedel moet aanschaffen, heel redelijk dat die persoon sneller op het vermogen inteert dan de norm is. Het lijkt mij dat gemeenten het ook heel redelijk vinden dat iemand zijn of haar schuld aan de gemeente afbetaalt.’

 

Meer dure vermogensonderzoeken

Maar zal de wetswijziging gemeenten ook stimuleren om meer dure vermogensonderzoeken in het buitenland uit te laten voeren, zoals Van Ark tevens beoogt? Daar heeft het Kenniscentrum Handhaving en Naleving van de VNG desgevraagd nog geen antwoord op. Alles wat de VNG kwijt wil over de voorgestelde aanpak is dat zij de de problematiek waaruit het wetsvoorstel is ontstaan, herkent.

Verstuur dit artikel naar Google+

Gerelateerde artikelen

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Keijzer op
@Femmy
Ik snap uw frustratie, maar Bijstand uitkering is geen AOW. Mijn frustratie is dat je enorm veel kapitaalvernietiging enerzijds ziet door de overheid, anderzijds de overheid op veel punten zaken jaren heeft laten slabakken en nu naar wegen zoekt om meer geld in kas te houden. Mensen van elders meteen wel uitkeringen etc. krijgen, hoewel het onbekend is of men in land van herkomst bezit heeft en er hier tevens een grote grijze economie ook is.

Adequate controle is niet meegegaan met het niveau van de verzorgingsstaat. Anonimiteit in hoge mate is verzekerd in steden en binnen groepen, met horen zien en zwijgen. De onderlinge loyaliteit is groot. Daar het dus voor overheid veel lastiger is om controle uit te oefenen, als men al de mensen hiervoor zou hebben.

Als je dat waarneemt, je dan wel tot het gemakkelijke laaghangend fruit voelt behoren, waar overheid meteen met de snoeischaar op af komt, zodra een wet die poort opent. De veel geprezen rechtsstaat voelt niet meer zo aan.

Ik vrees dat alle internationale aangegane verplichtingen wel moeten blijven doorgaan (hoe achterhaald die ook geworden zijn) en de jaarlijkse begroting van de overheid zich richt op het laaghangend fruit. Daarbij dus het grote gebrek aan adequate controle t.o.v. hoger/hoogst hangend fruit en tevens het besef van burgerschap, in een zo snel veranderde samenleving, sterk afgekalfd is of nooit aangegroeid is, dat de verzorgingsstaat terug gedrongen gaat worden, wegens onbetaalbaarheid en oncontroleerbaarheid. Dan is Brussel waar ze zijn willen. Overal in EU eenzelfde bepaalde terugval basis en de rest weer aan familie of Caritas.
Door Tjalling Smit (juridisch medewerker) op
@Hans Nacinovic. We zijn het eens zijn dat het aflossen van schulden niet als tekortschietend besef van verantwoordelijkheid zou moeten worden gezien. Je pleit -als ik het goed begrijp- voor het herijken van het begrip onvoldoende besef van verantwoordelijkheid? Probleem zit m.i. niet in de huidige wetgeving maar in de uitvoering. Het is pijnlijk te constateren dat als een schuld van een andere gemeente of een andere instantie wordt afgelost er kennelijk andere wegingen worden gemaakt en er andere (onzuivere) motieven gelden. Volgens mij hebben wij het dan over het niet toepassen van algemene beginselen van behoorlijk bestuur en het (niet) naleven daarvan. Dat is m.i. niet op te niet oplossen met wetgeving, maar wel met meer vakmanschap.
Door Hans Nacinovic (Juridisch adviseur bij De Legibus) op
@Tjalling Smit. Het is een kwestie van zekerheid voor de burger. Een gemeente zou het aflossen op de schuld niet als tekortschietend besef moeten zien. Maar als het expliciet in de wet staat, weet je het zeker. En het zal wel normaal gesproken wel goed gaan als de burger een bijstandsschuld bij de zelfde gemeente met zijn vermogen aflost. Maar als hij hij een schuld bij een andere gemeente of bij bijvoorbeeld het UWV aflost, voorzie ik, dat er ook gemeenten zullen zijn die zeggen: "Van dat geld had je ook kunnen leven."
Door Tjalling Smit ( juridsich medewerker ) op
@Nacinovic. Ik kan de redernering over het aflossen van een schuld en de verbinding dat hij te snel heeft ingeteerd niet volgen. Artikel 18 lid 2 PW spreekt over tekortschietend besef van verantwoordelijkheid. Het aflossen van een schuld, ook al wordt hij voor de PW niet als schuld meegenomen, is in dit geval op geen enkele wijze gelijk te stellen met het begrip tekortschietend besef van verantwoordelijkheid. Sterker nog, je zou zelfs kunnen zeggen dat er sprake is van meer dan een voldoende besef van verantwoordelijkheid. Ik zie geen enkele juridische grond waarom de gemeente in dit soort gevallen een maatregel zou moeten opleggen.
Door Femmy Oosterhuis (n.v.t.) op
Het is TOTAAL niet meer eerlijk en van deze tijd dat burgers hun bezit en vermogen te gelde moeten maken voordat ze een uitkering krijgen ingevolge de Participatiewet.
Voor dat bezit of vermogen zullen ze gespaard en/of gewerkt hebben.. Welk recht heeft de overheid om burgers die, buiten hun schuld en vaak blijvend werkloos, te beroven van het kapitaal waarvoor ze jaren lang hebben gewerkt. Bezit weer af te pakken dat mensen met hun verdiende salaris hebben verkregen?! Dat was misschien jarenlang wél terecht, omdat betere beschermende verzekeringswetten/voorzieningen burgers beschermden, die door een belemmering niet meer konden werken.Maar die bescherming is er veelal niet meer. Met de verdwijning van vaste banen verdwijnen ook de beschermende voorzieningen en wetten. De Participatiewet is een afroom systeem geworden waarbij de staat het uit werk verkregen vermogen en/of bezit vakkundig weer afpakt van het slachtoffer dat er in terecht komt, zoals een spin een vlieg uitzuigt die in een web verstrikt raakt.
Er zijn veel chronisch zieken en gehandicapten in de Participatiewet weggewerkt met mooie en verhullende woorden en beloften van 'passend werk', waar zoals altijd bijzonder weinig van terecht kwam en komt. Maar wel worden de nieuwe uitkeringsontvangers, wat ook hun situatie is, gezond, ziek of gehandicapt, meteen financieel afgeknepen in overeenstemming met de Participatiewet regels. Daarbij komt nog zo'n 50 % van de flexibel werkende bevolking, die ook heel gemakkelijk tijdelijk of voor altijd kan worden afgeroomd in die zo mooi tot 'Participatiewet' herdoopte bijstand. Van een burger met bezit tot een burger met een toegestaan basisvermogen van E 6.120,--.
Wie is hier nu eigenlijk de fraudeur?

'Zo gewonnen zo geronnen' is een goed spreekwoord dat beter op die hele Participatiewet past